[Κραυγές και ψίθυροι] Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Στο τέλος της δεκαετίας του 1980, στο παιχνίδι της ανακαίνισης των παλιών συνθημάτων, λέγαμε ότι το μήνυμα είναι το ρούχο. Τότε, λοιπόν, την περίοδο των αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων ανάμεσα στο 1988 και το 1990, είχα αναλάβει για το περιοδικό «Ταχυδρόμος» ένα φωτογραφικό αφιέρωμα με θέμα «Πες μου τι φοράς να σου πω τι ψηφίζεις». Κλείσαμε από γραφεία μοντέλα ρόλων, τους έντυσα και τους στόλισα σύμφωνα με το πώς αντιλαμβανόμουν την ενδυματολογική σημειολογία κάθε κόμματος και τους φωτογραφίσαμε ανά ζεύγη. Τυχαία, κανένας δεν είχε φωτογραφιστεί ως ψηφοφόρος του κόμματος που υποστήριζε στην πραγματικότητα. Κάποιος, μάλιστα, για να μπει στο κλίμα, ενώ φωτογραφιζόταν ως νεοδημοκράτης, φώναζε συνθήματα του ΠΑΣΟΚ.

Τα θυμήθηκα καθώς βλέπω σήμερα την εμμονή των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο «ντύθηκα κομμουνιστής». Και όσο πιο αντιλαϊκή η πολιτική που εφαρμόζουν τόσο πιο μεγάλη έμφαση στο αδειανό πουκάμισο της Αριστεράς. Από το grooming του Παύλου Πολάκη μέχρι την Αννα Βαγενά και τον Γιώργο Κυρίτση που μοιάζουν σαν να τους ξεπάγωσαν από φεστιβάλ Νεολαίας του 1984 ή το «Πέταξα τα σκεπάσματα κι έβαλα ό,τι βρήκα και μες στη νύχτα με βροχή τρεις παρά δέκα βγήκα» του Νίκου Φίλη. Ιδιαίτερα δε ο Πρωθυπουργός που επιμένει, παρά τις αυταπάτες και τα σκληρά Μνημόνιά του, να ντύνεται σε επίσημες εκδηλώσεις σαν οικοδόμος της δεκαετίας του 1960 που πήγε σε γάμο, να το σκεφτεί μήπως, όταν θα ανοίξει τα εργασιακά, να φορέσει και μια τραγιάσκα. Ετσι μπορεί να τονίσει περισσότερο το ηθικό πλεονέκτημα της «αγραβάτωτης Αριστεράς».

Πόσο παλιά μοιάζουν όλα αυτά…