[Κραυγές και ψίθυροι] Ο βασιλιάς της μοναξιάς

Αρχικά εντυπωσιάστηκα θετικά όταν άκουσα για τον Παιδαγωγικό Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού που επεξεργάζεται το υπουργείο του κυρίου Φίλη. Σκέφτηκα ότι ο υπουργός αυτοσαρκάζεται – ή, στο πιο εκσυγχρονισμένο, αυτοτρολάρεται αν και δεν τον κόβω πολύ του εκσυγχρονισμού. Δεν βαριέσαι. Ονειρο ήταν και πέρασε. Στο συντροφικό κορδωμένο Υπερεγώ δεν υπάρχουν περιθώρια για χιούμορ. Εκεί, στο υπουργείο, το εννοούν. Εννιάχρονα και δεκάχρονα θα υπογράφουν έναν Κώδικα Τιμής, μία εξ αντιδιαστολής δήλωση μετάνοιας for kids.

Οταν διάβασα το προτεινόμενο κείμενο που αρχίζει με το «Δίνω τον λόγο της τιμής μου…» και τελειώνει «…θα θεωρώ ντροπή κάθε παράβαση αυτής της υπόσχεσης που ελεύθερα δίνω σήμερα» θυμήθηκα μια από τις τελευταίες σκηνές της «Πτώσης», που αναφέρεται στις τελευταίες ημέρες του Χίτλερ. Αυτή όπου 14χρονα, στον κατεστραμμένο κήπο της καγκελαρίας, ορκίζονταν πίστη στον Φύρερ. Με φόντο το βομβαρδισμένο Βερολίνο αυτό μπορεί να αποπνέει φασιστική εξαθλίωση. Στη σύγχρονη Ελλάδα αποτυπώνει αποκλειστικά και μόνο σοσιαλιστική φαιδρότητα. Και αναρωτιέμαι αν η ομάδα που συνέταξε το κείμενο αυτού του κώδικα διαθέτει τα στοιχειώδη ανακλαστικά αυτοπροστασίας από τη γραφικότητα. Από κει και πέρα, και να ψηφιστεί, και να μην ψηφιστεί ένα και το αυτό. Ως μαθήτρια έχω γράψει πάνω από πέντε χιλιάδες φορές «Δεν θα ξαναφάω πατατάκια την ώρα του μαθήματος». Το έκανα μέχρι την τελευταία ημέρα του σχολείου. Οσο για την υπουργική προτροπή να μην αποκαλούν οι γονείς τα παιδιά τους «πριγκίπισσα» και «βασιλόπουλο» ξεπερνά τα όρια της γραφικότητας και μοιάζει σαν να αναγορεύει τον Νίκο Φίλη σε βασιλιά της πολιτικής του μοναξιάς.