ΑΝΑΤΙΝΑΞΕΙΣ

Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο.

Κάπως έτσι, με λίγη βοήθεια από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Η Αυγή», η κυβέρνηση θεωρεί ότι ξεπλύθηκε από την παράξενη διάταξη για τις εξωχώριες εταιρείες. Το θέμα αποτελούσε πολιτική βόμβα και δεν εννοούσε να βγει από την επικαιρότητα. Οπότε οι κυβερνώντες επέλεξαν την ελεγχόμενη ανατίναξη. Η διάταξη «αποσύρεται» με τροπολογία. Είναι όμως πιθανό ότι τις δύο ημέρες που ίσχυσε έκανε τη δουλειά της. Δηλαδή ενδέχεται να έχει συμβάλει στην τακτοποίηση των ανοιχτών λογαριασμών που φαίνεται να είχαν κάποιοι με το εταιρικό παρελθόν τους και δη σε χώρες εξωτικές.

Αναστρέφοντας τον χειρισμό και διευρύνοντας το πεδίο, η κυβέρνηση απαγορεύει τώρα τη συμμετοχή σε κάθε εταιρεία – ακόμη και επί ευρωπαϊκού εδάφους. Αν η νομιμότητα της ρύθμισης είναι προς συζήτηση, η σκοπιμότητα είναι εμφανής. Να έρθουν σε δύσκολη θέση όσοι έχουν οι ίδιοι – ή, το πιθανότερο, οι οικείοι τους – επιχειρηματική δραστηριότητα.

Ωστόσο, οι κυβερνώντες κάνουν για άλλη μια φορά πως δεν καταλαβαίνουν. Το πρόβλημα δεν είναι η εταιρική δραστηριότητα εν γένει, αλλά η απόλυτη αδιαφάνεια που εξασφαλίζουν ειδικά οι υπεράκτιες εταιρείες. Το να έρχεται τέτοια διάταξη στην Ελλάδα του Μνημονίου αλλά και σε μια Ευρώπη που έχει γίνει γυαλιά – καρφιά από τις αποκαλύψεις τύπου Panama papers, δεν είναι περίεργο. Είναι προκλητικό.  Και το «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» δεν ισχύει εν προκειμένω. Ενώ ισχύει το «ένοχος ένοχον ου ποιεί». Η πολιτική ενοχή της κυβέρνησης στο θέμα των υπεράκτιων εταιρειών την εμποδίζει από το να ενοχοποιήσει τους άλλους.