Ωριμάζεις όταν χάνεις τον γονιό σου και όταν γίνεσαι εσύ γονιός

Η συμπεριφορά του Πρίντεζη αυτές τις ημέρες αποτελεί μνημείο ωριμότητας. Ισως γιατί δεν συνάδει με την εμφάνισή του, ίσως γιατί ήταν πάντα χαμογελαστός και έτοιμος για χαβαλέ. Ο Γιώργος Καλαϊτζής έχει εξήγηση: «Πιστεύω ότι στον άνθρωπο υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία αναφοράς για τη ζωή του. Οταν χάνει τους γονείς του και όταν γίνεται εκείνος γονιός. Ωριμάζει! Χάνει τις ρίζες του στη μία περίπτωση, γίνεται ρίζα κάποιων ψυχών στην άλλη. Θυμάμαι όταν πια είχαμε γίνει γονείς συζητούσαμε με τον Αλβέρτη πως δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε το άγχος του Φάνη Χριστοδούλου όταν έμπαινε στα αεροπλάνα επειδή είχε πίσω του παιδιά και όταν ήρθαμε στη θέση του νιώθαμε το ίδιο. Ωρίμασα εκείνο το βράδυ στη Βιτόρια. Ενιωσα πως δεν ήμουν πια παιδί, αλλά άνδρας, ενώ προσέγγισα πλέον με άλλη ωριμότητα τον αθλητισμό. Κάτι που αν είδες στο μήνυμα του Πρίντεζη στο τέλος, πρέπει να συμβαίνει και με τον Γιώργο. Αντιλαμβάνεσαι πως από όλα όσα θεωρούσες δεδομένα μόνο ένα είναι πραγματικά δεδομένο. Πως δεν υπάρχουν δεδομένα στη ζωή». 

ΜΑΖΙ ΣΕ ΟΛΑ. Κλείνοντας τη συζήτηση ο Γιώργος Καλαϊτζής θυμάται τη συσπείρωση της ομάδας και την αγάπη που εισέπραξε όταν επέστρεψαν από τη Βιτόρια. «Ηταν το πιο συγκινητικό από όλα όσα βίωσα εκείνες τις ώρες. Μετά το ματς όλοι με αγκάλιασαν και τότε λύγισα. Εκλαψα στο κέντρο του γηπέδου, ενώ και οι παίκτες της Τάου με αγκάλιασαν. Προφανώς το είχαν μάθει. Οταν γυρίσαμε κατάκοποι από το κουραστικό ταξίδι, παρότι είχαμε μετά αγώνα με το Περιστέρι, όλη η ομάδα ταξίδεψε στον Βόλο για να παραστεί στην κηδεία.

Ο Ομπράντοβιτς είπε πως θα πάμε στον Βόλο λες και ήταν δεδομένο. Αυτό για εμένα ήταν πολύ σημαντικό. Για εκείνη τη στιγμή αλλά και για τη συνέχεια. Ενιωσα πως όντως ήμασταν οικογένεια. Οχι στα λόγια. Αλλά στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό αν ποτέ κτυπήσει στις 5 το πρωί το τηλέφωνό μου και είναι ο Ομπράντοβιτς για να μου πει ότι έχει πάθει λάστιχο στον Βόρειο Πόλο και θέλει βοήθεια θα πάω τρέχοντας. Αυτό νιώθω και αυτό ένιωθε όλη η ομάδα, μέσα από όσα βίωσα εγώ με την απώλεια της μητέρας μου αλλά και με όσα βιώναμε κατά καιρούς».