[Κραυγές με διάσημους] Κλικ με διάσημους

Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της «50 χρόνια και κάτι» η Ελένη Βλάχου περιγράφει μια επίσκεψή της σε ένα υπαίθριο σετ του Χόλιγουντ όπου ο Γκάρι Κούπερ γύριζε σκηνές της ταινίας «Real Glory». Η δημοσιογράφος είχε αρχίσει να βαριέται το επαναλαμβανόμενο πιστολίδι μπροστά από ψεύτικους φοίνικες – η υπόθεση εκτυλίσσεται στις Φιλιππίνες – αλλά ο σκηνοθέτης Χένρι Χάθαγουεϊ την παρότρυνε να περιμένει λίγο ακόμη ώστε να της γνωρίσει τον διάσημο σταρ. «Δυστυχώς είναι αργά, εξηγώ αόριστα», γράφει η ίδια, «και ύστερα από πολλά ευχαριστώ, χωρίς να έχω αντιληφθεί ότι με την πρώτη μου επίσκεψη είχα κάνει μια τρομακτική γκάφα, έκανα νόημα στον συνοδό μου ότι ήθελα να φύγω. Για μέρες μετά, στα άλλα στούντιο ήμουν “η κυρία που δεν θέλησε να γνωρίσει τον Γκάρι Κούπερ” αν και εξηγούσα, όσο πιο πειστικά μπορούσα, ότι δεν επρόκειτο για αδιαφορία αλλά για κούραση, πονοκέφαλο…». Η «γκάφα» συνέβη το 1939. Σήμερα, κάτι ανάλογο θα χαρακτηριζόταν ως βαθύ υπαρξιακό πρόβλημα. Κατάθλιψη ή κάτι τέτοιο.

Ποτέ άλλοτε η έννοια της δημοσιότητας δεν είχε ξεχειλώσει τόσο πολύ ώστε να χωράει από πανελίστριες και στάρλετ μέχρι ακαδημαϊκούς και λογοτέχνες.  Πιθανότατα, στις μέρες μας, ο Γουόρχολ να έλεγε ότι – τα δικαιούσαι, δεν τα δικαιούσαι – δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας αρκούν για να ενταχθείς στις ελαφρές ταξιαρχίες των celebrities. Και δεκαπέντε δευτερόλεπτα, όσο να κάνεις μερικά κλικ με το κινητό, φτάνουν για να κατοχυρώσεις την πρόσβασή σου σε αυτόν τον γυάλινο κόσμο. Ξεδιάντροπα ανεμίζουν κρεμασμένες στα μπουγαδόσχοινα των social media οι πανομοιότυπες φωτογραφίες. Ο(η) διάσημος(η) με το επαγγελματικό χαμόγελο της αμηχανίας και από δίπλα ο (η) φωτογραφιζόμενος(η) να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι (έτσι το έλεγε η γιαγιά μου που δεν σκάμπαζε από πολιτικές κορεκτίλες). Να καμαρώνει για τι ακριβώς όμως; Για την απαθανάτιση μιας τυχαίας συνάντησης σε έναν δρόμο, ένα καμαρίνι, ένα εστιατόριο; Για την υπεραξία της σύμπτωσης; Και γι’αυτό αλλά και για κάτι άλλο λέω εγώ. Στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας το να ποζάρει κάποιος σαν κοκοβιός δίπλα στον τάδε ηθοποιό και να ποστάρει την πόζα στην αθανασία του Ιντερνετ, καλλιεργεί την εντύπωση ότι έχει ένα είδος εκλεκτικής συγγένειας με τον τάδε ηθοποιό. Σε μία αυθαίρετη εξίσωση, το ενσταντανέ με ένανδιανοούμενο τον κάνει λίγο διανοούμενο. Και το ενσταντανέ με τη Βίσση λίγο σταρ. Αναρωτιέμαι αν μόνος του αυτός μπορεί να είναι κάτι.

Οι Ινδιάνοι δεν επέτρεπαν να τους φωτογραφίζουν. Πίστευαν ότι οι φωτογραφίες κλέβουν ένα κομμάτι της ψυχής τους. Στην πινακοθήκη των social media αυτές οι φωτογραφίες κλέβουν ένα κομμάτι αξιοπρέπειας. Και του θαυμαστή αλλά και του διάσημου που δέχεται να γίνει ταπετσαρία στη ματαιοδοξία κάθε τυχαίου. Και αναρωτιέμαι πόσοι είναι σήμερα οι «κύριοι και οι κυρίες που δεν θέλησαν να φωτογραφιστούν με τη Βίσση ή τον Μίκη Θεοδωράκη». Εξάλλου στη συνείδησή τους το ίδιο είναι.