Tο δημόσιο χρέος της Ελλάδας αποτελεί - πέραν από ένα υπαρκτό οικονομικό μέγεθος - και το άγιο δισκοπότηρο της Αριστεράς. Πέραν του ΚΚΕ που παραδοσιακά μιλάει με συνέπεια για τον καπιταλισμό - ιμπεριαλισμό και άρα αφήνει το χρέος στα δευτερεύοντα επίδικα της δικής του πάλης, οι άλλοι χώροι το ιεραρχούν στο κέντρο της στρατηγικής τους. Η συζήτηση για το χρέος της χώρας (σήµερα φτάνει τα 311 δισ. ευρώ) οξύνθηκε στη μνημονιακή εποχή. Σημειώθηκαν και εδώ μετατοπίσεις των χώρων. Η πιο τρανταχτή και καθοριστική για τους υπολοίπους ήταν η αναμέτρηση της κυβερνώσας Αριστεράς με την πραγματικότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που άκοπα μιλούσε για «μονομερή διαγραφή» του, σήμερα διαπραγματεύεται έστω μια απομείωση ή μια επιμήκυνση της αποπληρωμής του μετά το 2021. Ταυτόχρονα, πρόσωπα, επιστήμονες, πολιτικοί αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκαν με τη μελέτη ή την επεξεργασία τους πάνω στο θέμα. Η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος, για παράδειγμα, που είχε συγκροτηθεί με πρωτοβουλία της πρώην προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου κατά το πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καταργήθηκε με απόφαση του Νίκου Βούτση τον περασμένο Νοέμβριο προσθέτοντας ένα ακόμη επεισόδιο στην ενδοαριστερή «σύρραξη» για το θέμα. Μα και οι λόγοι της γιγάντωσης του χρέους και της αντιμετώπισής του συχνά έγιναν πεδίο αντιπαράθεσης στην Αριστερά. «Τα Μνημόνια έφεραν τέτοια μεγάλη ύφεση, που και το χρέος έκανε μεγάλο άλμα ως ποσοστό του ΑΕΠ. Σήμερα είναι τεράστιο και αυτός ο γόρδιος δεσμός λύνεται με σπαθί, αλλιώς δεν ανατάσσεται με τίποτα η οικονομία. Αυτό γίνεται με διακοπή αποπληρωμής του, διαγραφή μεγάλου μέρους του και μια γενναία σεισάχθεια για τα χρέη των αδυνάτων. Με προϋπόθεση βέβαια να φύγουμε από την ευρωζώνη αφού με το εθνικό νόµισµα θα αποφύγουμε τον εκβιασμό της ΕΚΤ και η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών θα στηριχθεί στην Ελληνική Κεντρική Τράπεζα» σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτης Λαφαζάνης. Από την άλλη μεριά, ριζοσπάστες οικονομολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το θέμα βλέπουν επιπροσθέτως πως τα μέτρα της κυβέρνησης Τσίπρα θα οξύνουν την κρίση χρέους.

 

 

AΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

 

Η μάχη θα κριθεί στους δρόμους

Δεν έχει τέλος η τιμωρία του ελληνικού λαού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τους πιστωτές. Τα νέα μέτρα λιτότητας που θα ψηφιστούν την Κυριακή, με τη οικεία διαδικασία του κατεπείγοντος, δε θα αποκλείσουν μόνο την τελευταία πιθανότητα ανάκαμψης της οικονομίας κι αύξησης της απασχόλησης που θα μπορούσε να κλείσει τις πληγές που άνοιξε η κρίση. Θα οξύνουν και την κρίση χρέους. Η πτώση του προϊόντος, που με μαθηματική βεβαιότητα θα ακολουθήσει, θα οδηγήσει το δείκτη χρέους προς ΑΕΠ σε περαιτέρω δυσθεώρητα επίπεδα από το 176,9% για το 2015 (311,45 δισ.), που κατέγραψε η τελευταία ανακοίνωση της Γιούροστατ (όταν το 2010 ανερχόταν σε 148,3%). Η υπερχρέωση απομακρύνει την προοπτική εξόδου της χώρας στις αγορές για κάλυψη των χρηματοδοτικών της αναγκών και διαιωνίζει την υποταγή της Ελλάδας στους επίσημους πιστωτές, δηλαδή ΕΕ (GLF, EFSF και ESM) και ΔΝΤ που πλέον κατέχουν το 68,63% του χρέους. Οι προτάσεις δε των πιστωτών, στην καλύτερη μάλιστα περίπτωση (βλέπε σχέδιο ESM για αποπληρωμή των ευρωπαϊκών δανείων μετά το 2040 και πάγωμα των επιτοκίων στο 1,5%) παρατείνουν στο άπειρο το καθεστώς της χρεοκρατίας. Έτσι, έξι ακριβώς χρόνια μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς κοινωνικού ολοκληρωτισμού και μειωμένης κυριαρχίας που έφεραν τα μνημόνια καμία ελπίδα εξόδου από την κρίση δεν διακρίνεται.

Στον αντίποδα αυτών των ζοφερών προοπτικών που προδιαγράφει η εναπόθεση των ελπίδων λύσης της κρίσης σε όσους τη δημιούργησαν βρίσκεται η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα, έστω και τώρα, πρέπει και μπορεί να ασκήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές και εσωτερικό δίκαιο ανακοινώνοντας παύση πληρωμών προς τους πιστωτές. Κατ’ αρχήν στους λεγόμενους θεσμικούς (ΕΕ και ΔΝΤ) που μέσω της «διάσωσής» μας εξασφάλισαν τη δική τους διάσωση, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο: μόνο 9,7 δισ. ευρώ ή το 5% των δανείων που έχει λάβει η Ελλάδα από το 2010 μέχρι τώρα να πάει στον κρατικό προϋπολογισμό, όπως πρόσφατα αποκάλυψε έρευνα της Ευρωπαϊκής Σχολής Διοίκησης και Τεχνολογίας (ESMT), με έδρα το Βερολίνο. Η μερίδα του λέοντος, το 95% των χρημάτων κατευθύνθηκε είτε στην αποπληρωμή προηγούμενων δανείων είτε στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Πολύτιμο και αναντικατάστατο εργαλείο σε αυτή τη μάχη είναι το έργο της Επιτροπής Αλήθειας που τεκμηρίωσε πως το ελληνικό χρέος δεν πρέπει να πληρωθεί. Ακόμη κι αν μπορούσε…

Η μάχη ωστόσο με τους πιστωτές που είναι η άλλη όψη της σύγκρουσης για την ανάκτηση όσων κοινωνικών κατακτήσεων χάθηκαν με ευθύνη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί στους δρόμους. Περισσότερο από ποτέ στον ενωμένο και αποφασισμένο λαό εναπόκειται πλέον το χρέος να ανατρέψει αυτήν την πολιτική φτωχοποίησης, απαιτώντας όχι μόνο διαγραφή του χρέους αλλά κι έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, μια και κανείς δε δικαιούται να έχει αυταπάτες για τον καταστρεπτικό τους ρόλο τώρα που κι όσοι στο παρελθόν τις καλλιεργούσαν πλέον δημοσίως τις απαρνήθηκαν…

 

Λεωνίδας Βατικιώτης

Συγγραφέας- δημοσιογράφος

 

 

 

 

 

Λευκοί Κινέζοι

Το χρέος ως εκμετάλλευση και η εκμετάλλευση του χρέους

Κάθε φορά που αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος, αυτό το ασύλληπτο άγος για την κοινωνική πλειοψηφία, έχει σημασία να θυμόμαστε πως η διαρκής αύξησή του εδώ και δεκαετίες υπήρξε, κατά βάση, αποτέλεσμα μιας «εθνικής λογιστικής»: μιας λογιστικής που φρόντιζε, με εξαιρετικά συνεπή τρόπο από ταξική άποψη, τα έσοδα να υστερούν, σε ποσοστό 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο ετησίως. Οι ευκατάστατες τάξεις –και δεν εννοώ μόνο τους μεγαλοκεφαλαιοκράτες–παραδοσιακά δεν πλήρωναν φόρους, αυξάνοντας και με αυτόν τον τρόπο το βαθμό εκμετάλλευσης των υπολοίπων. Πράγμα που σημαίνει πως, ιστορικά, το ελληνικό δημόσιο χρέος οφείλεται –περισσότερο και από τους διεθνείς τοκογλύφους– στους συνέλληνες πλούσιους, που αν σε κάτι πρωτοπορούν με βεβαιότητα διεθνώς, αυτό είναι ο βαθμός της απληστίας. Το βεβαιώνει το γεγονός πως η Ελλάδα  ήταν –και επί «ευημερίας»– η χώρα με τη χειρότερη διανομή εισοδήματος και πλούτου και, λογικά, με το ευτελέστερο κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη· αλλά και τα 200 δις ευρώ, που, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΔΟΕ, φυγαδεύτηκαν μεταξύ 2001-2008 σε ξένους και ασφαλείς προορισμούς. Στη σημερινή του σύνθεση, βέβαια, το χρέος είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των «διασωστικών προγραμμάτων» μετά το 2010, που, όπως οι πάντες πλέον ξέρουν, διέσωσαν πράγματι δραστικά –στο 90% του ύψους τους– μερικούς από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς στον κόσμο. Συνεχίζει δε να κάνει τη δουλειά του, ως το κύριο εργαλείο για την ολοκληρωτική μετατροπή των εργαζομένων σε λευκούς κινέζους. Για τους λόγους αυτούς, η λύση του «προβλήματος» δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει την αντίθετη ταξικά διαδρομή. Στο μέτρο που τεράστια ποσά χρημάτων (η έλλειψη των οποίων καθόρισε το μέγεθος των δημόσιων ελλειμμάτων και κατέστησε το χρέος μη-βιώσιμο) βρίσκονται σε «ασφαλή καταφύγια» του εξωτερικού, άρα δεν είναι άμεσα διαθέσιμα για τη εξυπηρέτηση του χρέους, η μόνη –απολύτως μόνη– λύση είναι η διαγραφή μεγάλου μέρους του, άνω του 50%, και η εξυπηρέτηση του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης. Και μαζί, μια κίνηση αντίστροφης αναδιανομής σε βάρος του κεφαλαίου, που θα αποκαταστήσει το κοινωνικό πεδίο, όχι σε κομμουνιστικό, αλλά σε στοιχειωδώς πολιτισμένο επίπεδο. Οποιαδήποτε ρύθμιση επιμήκυνσης και περιόδου χάριτος δεν αποτελεί λύση, αλλά «ευκολίες πληρωμών», που στο τέλος της ημέρας επιβαρύνουν επιπλέον το χρέος.

 

Χρήστος Λάσκος

εκπαιδευτικός, μέλος της Δικτύωσης για την Ριζοσπαστικής Αριστερά

 

 

 

Ο δρόμος της ρήξης

Παρ’ όλη την προσπάθεια της κυβέρνησης Τσίπρα να επιβάλει μια αφήγηση ότι η ψήφιση των νέων μέτρων, στην πραγματικότητα ενός -–όχι και τόσο– μίνι μνημονίου θα ανοίξει το δρόμο για την απομείωση του ελληνικού χρέους, στην πραγματικότητα όλες οι συζητήσεις κατατείνουν σε μια επιμήκυνση της παραμονής της χώρας μας μέσα σε μια συνθήκη «φυλακής χρέους».

Έχει γίνει πια σαφές ότι το μόνο που συζητάνε οι Ευρωπαίοι –αλλά σε μεγάλο βαθμό και το ΔΝΤ– δεν είναι η ριζική μείωση του χρέους, ούτε καν η αναδιάρθρωσή του, αλλά διάφορες παραλλαγές επιμήκυνσής του. Αυτές μπορεί να λειαίνουν κάποιες από τις «κορυφώσεις» ως προς την αποπληρωμή του χρέους στη δεκαετία του 2020, αλλά δεν μειώνουν το συνολικό όγκο του χρέους, δεν ακυρώνουν τη διαρκή οικονομική και κυρίως κοινωνική αιμορραγία για την αποπληρωμή του και διατηρούν σε ισχύ έναν πρωτοφανή μηχανισμό επιτήρησης στο όνομα της εξασφαλισμένης εξυπηρέτησής του. Κοντολογίς υπόσχονται την παράταση μιας οικονομικής και κοινωνικής συνθήκης που αποδιαρθρώνει τον κοινωνικό ιστό, μονιμοποιεί την αποπτώχευση και στερεί την ελληνική κοινωνία από οποιαδήποτε δυναμική.

Αν ο αρχικός πυρήνας της ελληνικής κρίσης χρέους ήταν ο συνδυασμός ανάμεσα στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, στις ανισότητες και πολώσεις της ευρωζώνης και την κρίση του «αναπτυξιακού υποδείγματος» της Ελλάδας των «μεγάλων έργων» και των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, το σημερινό χρέος συγκεφαλαιώνει τον συστημική οικονομική βία των μνημονίων και την παράταση μιας συνθήκης όχι μόνο οικονομικής απελπισίας αλλά και αναιρεμένης λαϊκής κυριαρχίας.

Με αυτή την έννοια, η έξοδος από το φαύλο κύκλο του χρέους, της λιτότητας και της ύφεσης απαιτεί μια διαδικασία αναγκαστικά συγκρουσιακή. Η άρνηση αποπληρωμής αυτού του χρέους, νομιμοποιημένη – ακόμη και με όρους διεθνούς δικαίου– από τη συνθήκη κοινωνικής καταστροφής που συνεπάγονται τα μνημόνια, καθίσταται αναπόφευκτη επιλογή εάν θέλουμε να υπάρξει μια άλλη πορεία της χώρας. Η ρήξη αυτή, συνδυασμένη με την αναγκαία ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας και την έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά και με μια συνολικότερη διαδικασία ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας και παραγωγικού μετασχηματισμού, με αφετηρία τις εθνικοποιήσεις, το δημοκρατικό σχεδιασμό, την αυτοδιαχείριση, δεν απαντά απλώς στο πρόβλημα του χρέους αλλά και είναι ο μόνος δρόμος για να σφραγίσουν την πορεία του τόπου οι δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και του πολιτισμού και όχι οι δυνάμεις της «επιχειρηματικότητας» και της με κάθε κόστος πρόσδεσης σε ένα «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» που έχει μπει εδώ και αρκετό καιρό σε μη αντιστρέψιμη κρίση. Δρόμος δύσκολος, αλλά και περισσότερο παρά ποτέ αναγκαίος εάν δεν θέλουμε να γίνουμε θεατές του αργού θανάτου μιας κοινωνίας.

 

Παναγιώτης Σωτήρης, πανεπιστημιακός

 

  

 

Έχουμε υποχρέωση να τους σταματήσουμε

Ο παράνομος χαρακτήρας του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν είναι ούτε θεωρία ούτε σύνθημα. Είναι μια πραγματικότητα, που προκύπτει εξαιτίας μιας σειράς εθνικά υπονομευτικών αποφάσεων και επιλογών από εκείνους, που διαχειρίστηκαν τη μοίρα της χώρας σε όλη την ιστορία της. Είναι ένα χρέος από δανεισμούς που επιβλήθηκαν διαδοχικά ανά τις δεκαετίες με αποικιοκρατικούς όρους, κυρίως για να εξοφληθούν προηγούμενες, ανύπαρκτες σε μεγάλο βαθμό, οφειλές, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με το μνημονιακό δανεισμό. Είναι ένα χρέος που διογκώθηκε, μεταξύ άλλων, εξαιτίας των ληστρικών επιτοκίων δανεισμού, των αδιαφανών και εξαιρετικά υψηλών και χωρίς αντίκρισμα αμυντικών δαπανών και των αθέμιτων εκροών του παραγόμενου πλούτου στο εξωτερικό. Είναι ένα χρέος που δεν ανήκει στον ελληνικό λαό και όχι απλώς δικαιούμαστε αλλά είναι υποχρέωσή μας να το αμφισβητήσουμε και να το διαγράψουμε. Είναι κυριαρχικό δικαίωμα της χώρας μας και είναι υποχρέωση του καθενός από εμάς κυρίως απέναντι στους νέους ανθρώπους, που φορτώνονται ένα χρέος στο οποίο σε καμιά περίπτωση δε συνέβαλαν και στα παιδιά, που γεννιούνται κουβαλώντας ένα χρέος που ξεπερνά τα 40.000 €, πριν καν ζήσουν! Η δήθεν «αναδιάρθρωση του χρέους», την οποία χρησιμοποιεί ως σημαία (και ως σανίδα σωτηρίας) η σημερινή νεομνημονιακή κυβέρνηση, στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να αγγίξει το χρέος αλλά αφορά μόνο πιθανές ρυθμίσεις όπως επιμήκυνση των χρόνων αποπληρωμής ή μετάθεση καταβολής μέρους των τόκων κλπ. Αυτή είναι η δέσμευση, που ανέλαβαν όλοι όσοι ψήφισαν το 3ο Μνημόνιο… Η σημερινή κυβέρνηση ζητιανεύει λίγα ψίχουλα ονομαστικών μόνο διευκολύνσεων, αφού πρώτα έχει ξεπουλήσει μέχρι και τα πεζοδρόμια με τα παγκάκια στις πλατείες… Έχει κατορθώσει το ακατόρθωτο: κάθε νομοσχέδιο, κάθε απόφασή της είναι και ένα καινούριο Μνημόνιο στην πλάτη αυτής της χώρας. Η Πλεύση Ελευθερίας έχει δεσμευτεί για την αποκήρυξη και διαγραφή του παράνομου αυτού χρέους και για την άσκηση όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων και αξιώσεων της χώρας εναντίον όλων όσοι είναι υπεύθυνοι τόσο για την παράνομη διόγκωσή του όσο και για τη χρήση του ως εργαλείου υποταγής του λαού και της κοινωνίας. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους αφήσουμε. Έχουμε υποχρέωση να τους σταματήσουμε.

 

Σταύρος Παπαϊωάννου, στέλεχος της Πλεύσης Ελευθερίας

 

 

 

Διαγραφή του δημόσιου χρέους και γενναία σεισάχθεια του ιδιωτικού τώρα!

Το δημόσιο χρέος της χώρας αποτελεί βασικό μοχλό για την εφαρμογή των Μνημονίων λιτότητας. Διογκωμένο από 120% του ΑΕΠ το 2010 στο 190% του ΑΕΠ, δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί παρά μόνο με οικονομικό και κοινωνικό αφανισμό του ελληνικού λαού. Είναι μη βιώσιμο και πρέπει να διαγραφεί. Η συνέχιση αποπληρωμής του οδηγεί σε παρατεταμένη λιτότητα, φορολεηλασία, φτωχοποίηση, συρρίκνωση κοινωνικών δικαιωμάτων, αναστολή της δημοκρατίας και σε κατάλυση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας μετατρέποντας τη χώρα μας σε προτεκτοράτο των δανειστών. Το χρέος αυτό δεν προκλήθηκε από δήθεν διόγκωση δημοσίων κοινωνικών δαπανών, μισθών και συντάξεων, αλλά από τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, τις υψηλές στρατιωτικές δαπάνες, τη διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών, τις δαπάνες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, τους μηχανισμούς των Μνημονίων και τις δανειακές συμβάσεις. Τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν ευθύνη γι’ αυτό, επομένως δεν έχουν κανένα λόγο να το πληρώσουν. Η διαγραφή του χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του θα στηριχτεί στην κυρίαρχη απόφαση του λαού να απαλλαγεί από τη λιτότητα, αλλά μία πραγματικά αντιμνημονιακή κυβέρνηση μπορεί επιπλέον να επικαλεστεί: 1, Τις αρχές του διεθνούς δικαίου, ιδίως την αρχή της κατάστασης ανάγκης, που αποτρέπει την συνέχιση της εξυπηρέτησης δανείων όταν διακυβεύεται η οικονομική επιβίωση ενός κράτους και υπάρχει αδυναμία του να εκπληρώσει στοιχειώδεις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες. Επίσης, τις έννοιες του «παράνομου», «απεχθούς» και «επονείδιστου» χρέους, αφού τα δάνεια δεν χρησιμοποιήθηκαν για την κάλυψη των αναγκών του λαού.

2. Την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (Σεπτέμβρης ’15), ότι η αναδιάρθρωση χρέους παραμένει κυριαρχικό δικαίωμα κάθε χώρας. Η παγκόσμια ιστορία έχει γνωρίσει πολλές περιπτώσεις στάσης πληρωμών και διαγραφής χρεών με πιο πρόσφατες τον Ισημερινό το 2008, την Αργεντινή το 2003-2005, την Γερμανία το 1953 κλπ.

Εκτός όμως από το δημόσιο χρέος, πρέπει να αντιμετωπιστούν και τα ιδιωτικά χρέη νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ώστε η οικονομία να μπορέσει να πάρει ανάσες και να ξαναπάρει μπροστά. Η συζήτηση, που γίνεται από την κυβέρνηση με το ΔΝΤ και την ΕΕ για χρονική επιμήκυνση αποπληρωμής του και όχι διαγραφή ή ονομαστική μείωση του, δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά το μεταφέρει στα παιδιά και εγγόνια μας. Ο μόνος τρόπος, για να μπορέσει η χώρα να αντιμετωπίσει το δίδυμο βάρος του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, είναι να προχωρήσει, στη βάση ενός αναπτυξιακού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης, στη σχεδιασμένη και συντεταγμένη έξοδο από την ευρωζώνη και τη διαμόρφωση εθνικού νομίσματος για τη χάραξη, από μια υπό κυβερνητικό πολιτικό έλεγχο Κεντρική Τράπεζας, εθνικής νομισματικής πολιτικής. Με αυτό τον τρόπο η χώρα μπορεί να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους με εργαλείο τη στάση πληρωμών, χωρίς να υποστεί τον εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για διακοπή της ρευστότητας και για κλείσιμο των τραπεζών. Επίσης με τη συγκρότηση εθνικού νομίσματος, οι εθνικοποιημένες τράπεζες θα μπορέσουν, μέσω της Κεντρικής Τράπεζας, να αποκτήσουν την αναγκαία και με ευνοϊκούς όρους κεφαλαιακή στήριξη, ώστε να προχωρήσουν σε ''σεισάχθεια'' (διαγραφή) των ιδιωτικών χρεών για τους οικονομικά και κοινωνικά αδύνατους και σε γενναία ρύθμιση των δανείων των υπολοίπων.

Στενά συνδεδεμένο με τη διαγραφή του χρέους, είναι η διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου, αίτημα με πολιτική, οικονομική και ηθική διάσταση, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εγκαταλειφτεί από τη χώρα μας.

 

Δημήτρης Στρατούλης

Μέλος Πολιτικής Γραμματείας Λαϊκής Ενότητας

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από