Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΚΑΒΓΑΔΩΝ

Ως συνήθως το κρίσιμο μέγεθος στην πολιτική είναι ο χρόνος. Αλλοτε τρέχει γρήγορα κι άλλοτε κυλάει πολύ αργά. Οι παίκτες που έχουν αντίληψη χρονισμού προσαρμόζουν ανάλογα τον ρυθμό τους. Ισχύει και στο κεφαλοχώρι της Κεντροαριστεράς.

Μέτρα και φόρους θα έχουμε, εκλογές όχι. Το έχουν καταλάβει όλοι. Ουδείς λοιπόν επείγεται να τα βρει με τους άλλους. Ισα ίσα είναι η ώρα των καβγάδων και του «ζήτω η διαφορά» που λέν’ κι οι Γάλλοι. Η ώρα των παραπολιτικών και όχι της πολιτικής. Εξού και το χαλασμένο τηλέφωνο μεταξύ Σταύρου Θεοδωράκη και Φώφης Γεννηματά, αλλά και το μένος της δεύτερης κατά ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό υποδαυλίζεται κι από τη διάθεση του Μαξίμου να τσιμπολογήσει από τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ σε έναν προσεχή ανασχηματισμό.

Αν όμως η Κεντροαριστερά διανύει την εποχή των καβγάδων, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έρθει η φάση της σύνθεσης. Κι αυτό γιατί ο τρίτος πόλος πρέπει οπωσδήποτε να υπάρξει. Το είπε με τον στυφό τρόπο του ο Κώστας Σημίτης στους συνδιασκεπτόμενους της Δημοκρατικής Συμπαράταξης όπως το είχε πει και στους συνέδρους του Ποταμιού. Ο κίνδυνος είναι άλλωστε ορατός και διπλός. Στο εσωτερικό, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ενδιαφέρεται να προελάσει προς τον χώρο του προοδευτικού Κέντρου. Δηλαδή να αλώσει Το Ποτάμι. Στο εξωτερικό, η ευρωπαϊκή οικογένεια των Σοσιαλιστών επιμένει να καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ στις συνάξεις της. Δηλαδή περνά το μήνυμα στο ΠΑΣΟΚ ότι οφείλει να συνταχθεί μαζί του.

Είναι προφανές ότι η Κεντροαριστερά δεν θα μπορέσει να αμυνθεί, έξω και μέσα, αν δεν μεγαλώσει. Και δεν μπορεί να μεγαλώσει παρά μόνο αν συνενωθεί. Εστω κι αν προηγουμένως πριμαντόνες και τενόροι έχουν καιρό για φαλτσέτα και φάλτσα.