Βαρόμετρο των καιρών

Πάει καιρός που οι ποιητές και οι καλλιτέχνες αφουγκράζονταν πρώτοι τις καταιγίδες. Τώρα ο ήλιος της πλαδαρότητας και της κρίσης των αξιών… καίει απέραντος. Στις μέρες μας, λόγια του αέρα από τραγουδιστές εφήμερων σουξέ, αφελείς κουβέντες από σταρλετίτσες, που σε παλιότερες εποχές θα είχαν τον ρόλο της Ζαμπέτας της παραδουλεύτρας σε ταινία της Κλακ Φιλμ, ερμηνεύονται ως χρησμοί για τα μελλούμενα. Και η ομίχλη δυναμώνει. Και η Ελλάδα ταξιδεύει ακόμα μια φορά full ahead προς τα παγόβουνα.

Λοιπόν, ένας ασφαλής τρόπος για να μετρήσεις στον τόπο μας τα επίπεδα της επικίνδυνης σεισμικής δραστηριότητας που μέλλεται να μας χτυπήσει, για να προβλέψεις, με άλλα λόγια, το ασαφές και απροσδιόριστο μέλλον που μας παραπέμπει σε παρελθόντα ασύλληπτης παρακμής χρόνο, είναι τα αθλητικά γεγονότα, οι δραστηριότητες εκείνες που αφορούν, κυρίως, τα ομαδικά αθλήματα.

Στο ποδόσφαιρο, το άθλημα που εγείρει πάθη και προκαλεί παραφροσύνη: η εθνική ομάδα διεσύρθη μεταξύ Νήσων Φερόες και Παλαιού Φαλήρου· λέρωσε έναν προπονητή με τη μουντζούρα του τυχάρπαστου αποτυχημένου και επέστρεψε στην εποχή Ρωσίδη, τότε που θεωρείτο άθλος η νίκη επί της Παλαιστίνης! Και ο μεν προπονητής ξέπλυνε την κηλίδα που του άφησε το πέρασμά του από τη Γαλανόλευκη, οδηγώντας μια κάποια Λέστερ στην κορυφή του αγγλικού πρωταθλήματος, η δε ελληνική ομάδα επουλώνει πληγές και ανασυντάσσει ψυχολογία σε βολικούς καναπέδες με φραπέ και θεωρία. Δείγμα παρακμής και δήγμα χαλαρότητας.

Στα γυαλισμένα παρκέ του Βερολίνου τώρα, ελληνική ομάδα δεν θα πατήσει. Το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας ούτε Ολυμπιακό θα έχει, ούτε Παναθηναϊκό. Εκεί όπου συνήθως έκλειναν οι ευρωπαϊκές μονομαχίες της χρονιάς για τις ελληνικές ομάδες, φέτος παρατηρητές από μακριά. Ακόμα μια απουσία που δείχνει, αν μη τι άλλο, βεβαρημένη ψυχολογία εθνικού επιπέδου.

Γιατί, κακά τα ψέματα, ο αθλητισμός θέλει ανεβασμένο θυμικό και ψυχισμό σε ανάταση. Κάτω από καταιγίδες Μνημονίων, από αλλοπρόσαλλες πολιτικές και ασαφείς δημιουργίες που μόνο άγχη και επικάθισμα αβεβαιότητας στην επιφάνεια του νου φτιάχνουν, πώς να διακριθείς σε αθλητικό επίπεδο;

Κι από την άλλη, έρχονται Ολυμπιακοί Αγώνες. Και από εκεί τι περιμένουμε; Θυμάμαι, παιδί σχεδόν, στους Αγώνες του Μονάχου, να απαντέχω με πάθος ένα χρυσό μετάλλιο από τους έλληνες αθλητές· στους Αγώνες του Μόντρεαλ, στη Σεούλ, αγωνία μήπως και δούμε τη σημαία μας να κυματίζει στον κορυφαίο ιστό. Το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο τότε: σάρωμα στη σκόνη της σκιάς των γιγάντων του κόσμου.

Ο Κεντέρης, ο Δήμας, ο Κάχι, η Πατουλίδου, ο Μελισσανίδης ήρθαν κι έφυγαν σαν αστραπές μέσα σε ένα απέραντο σκοτάδι. Κι όσο προσπάθησαν κάποιοι, κάποιων να θαμπώσουν τη λάμψη, δεν το μπόρεσαν. Αλλωστε ακόμα και το φεγγάρι έχει λεκέδες, μα λάμπει παντοτινά!

Κι έτσι μπαίνουμε ξανά σε ένα καλοκαίρι που αθλητικό χειμώνα προμηνύει. Οι οιωνοί δείχνουν βαρυσυννεφιές και οι «προβλέψεις» των ομάδων χειμαζόμενο έθνος.