[Στην ανάπαυλα] Στο ίδιο έργο θεατές

Τις Κυριακές τα μεσημέρια μάς πήγαιναν σινεμά. Θυμάμαι ακόμα το βύθισμα στη σκοτεινή σπηλιά, τον φακό που σαν περιφερόμενος μικρός φάρος διέγραφε παράξενα σχήματα στον αέρα μέχρι να προσγειωθεί μπροστά στα παιδικά μας παπουτσάκια και να μας οδηγήσει στη βελούδινη φωλιά του καθίσματός μας. Ναι, τότε υπήρχαν ταξιθέτριες σε όλους τους κινηματογράφους. Εκτός δε από το να σε οδηγήσουν στη θέση σου, κάθε τόσο διέσχιζαν την αίθουσα με έναν αέρα γενικού επιθεωρητού στον διασκελισμό τους, με το ένα χέρι κράταγαν τρόπαιο το σώμα μιας τρόμπας, ενώ με το άλλο πίεζαν το έμβολο μια μέσα, μια έξω, ώστε να πετύχουν ομοιόμορφο τον ψεκασμό μιας ακαθορίστου προελεύσεως και οσμής κολόνιας. Επίσης έτερον καθήκον είχαν να σου χώνουν στην παλάμη ένα δίφυλλο κακοτυπωμένο πρόγραμμα και να περιμένουν μπάστακας με τον φακό στα μάτια σου το μπουρμπουάρ. Κι αν δεν τους έδινες…

Είχαμε μια τέτοια ταξιθέτρια, νεαρά, ευειδή και μακρυμαλλούσα, που έμενε στο ισόγειο με βεράντα στον κοινόχρηστο ακάλυπτο. Τη βλέπαμε πού και πού να κάθεται μπροστά σ’ έναν καθρέφτη, δίπλα το καμινέτο κι απάνω στη γαλάζια φλόγα να ζεσταίνει ένα περίεργο ψαλίδι και μετά να πιάνει στις καυτές δαγκάνες του τούφες απ’ τα μαλλιά της και να τα κατσαρώνει – τρίχες κατσαρές, την κορόιδευε ο μικρός μου αδερφός. Αυτή γελούσε, όμως μάθανε απ’ τη μάνα της πως «μην τη βλέπετε που μου παρφουμαρίζεται, ξέρεις τι σκύλα είναι στη δουλειά της; Για να τολμήσεις να μην της δώσεις μπουρμπουάρ. Το ‘κανε μια φορά ένας, κι η δικιά μου: “Ετσι είσαι, ρε κερατά; Ο δολοφόνος στο έργο είναι ο γιατρός. Να μάθει να φέρεται”».

Στο διάλειμμα είχε ταμ-ταμ ή σοκολάτα αμυγδάλου. Και στο τέλος πια βγαίναμε έξω και πάντα, μα πάντα, μέναμε άφωνοι που ήταν ακόμα μέρα. Κι ώς εδώ καλά. Αλλά μετά είχα και τον αδερφό μου που αν δεν του πολυάρεσε το έργο, κανένα πρόβλημα. Αν όμως για κακή μου τύχη τον είχε συνεπάρει, την είχα πολύ άσχημα. Γιατί επέμενε, δεν ξέρω για ποιο σκοτεινό κι ανεξερεύνητο λόγο, να μου διηγηθεί την ταινία που μόλις είδαμε.

– Μα δεν θέλω.

– Οχι λίγο. Να, μόνο την αρχή.

– Μα τη θυμάμαι την αρχή.

– Βγαίνει αυτός καβάλα στ’ άλογο και πάει μόνος του στο φαράγγι.

– Ναι, το ξέρω.

– Δεν έχει πάρει όμως χαμπάρι ότι τον παρακολουθούνε οι δύο Ινδιάνοι…

– Το ξέρω, σου λέω, θες να με τρελάνεις; Σταμάτα.

– Λίγο. Λίγο. Ασε με να σου πω που παίζανε χαρτιά και τους τα πήρε όλα…

Κι είχα και τη μητέρα δίπλα μου σεκόντο.

– Ασ’ το παιδί να σ’ το πει, να ξεσπάσει.

– Μα να ξεσπάσει απάνω μου;

Ωρες αυτό λέμε τώρα. Ωρες. Μαρτύριο.

Πού να ‘ξερα ότι ύστερα από τόσα χρόνια θα ξαναζούσα το ίδιο βάσανο αλλά στην πιο μαύρη κι άραχλη εκδοχή του. Κι εδώ, τώρα, δεν είναι να μου διηγηθούν ξανά το έργο που είδα πέρσι τον Ιούλιο, ούτε καν να το ξαναδώ. Ζητάνε να μου το ξαναπαίξουνε και μάλιστα με τη δική μου συμμετοχή σε ρόλο άθλιου και θλιβερού κομπάρσου. Και τι σενάριο:

Πράξη πρώτη. Διαφωνία με την τρόικα.

Πράξη Δεύτερη: Δημοψήφισμα. Ναι ή Οχι;

Τρίτη Πράξη: Τέταρτο Μνημόνιο. Υπογραφή.

Φινάλε: Εκλογές. Και… πάλι απ’ την αρχή.

Λυπηθείτε μας. Λυπήσου με Αλέξη.

Δεν θέλω να μπω σ’ αυτήν τη σκοτεινή αίθουσα με την όποια κυρία Γεροβασίλη εκδικητική ταξιθέτρια. Το ξέρω το έργο. Ξέρω τον καβαλάρη, τους κακούς Ινδιάνους και τη σημαδεμένη τράπουλα που μας παίζουν στα χαρτιά, και ξέρω και τον δολοφόνο, που μεταξύ μας, ξέρω, δεν είναι ο γιατρός. Δεν θέλω να το ξαναδώ, δεν θέλω να το ξαναζήσω. Και δεν είμαι πια μικρό παιδί να με πάν’ τις Κυριακές στο σινεμά.

Λυπήσου με. Λυπήσου τουλάχιστον ένα πρώην παιδάκι.