[Διαστάσεις] Ο ασθενής ψυχορραγεί

Ηταν η τελευταία μας κόκκινη γραμμή. Αφού χάσαμε που χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία, ας κρατήσουμε τουλάχιστον τον έλεγχο του «μείγματος». Ποιος ξέρει καλύτερα την ελληνική οικονομία, τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, το «ελληνικό DNA», οι ξένοι ή εμείς; Εμείς, φυσικά. Εμείς λοιπόν θα αποφασίσουμε κι από πού θα κάνουμε οικονομία, σε τι ποσοστό δηλαδή θα μειώσουμε τις δαπάνες και σε τι θα αυξήσουμε τους φόρους.

Για μια σειρά από λόγους που έχουν να κάνουν τόσο με τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας όσο και με τον πελατειακό χαρακτήρα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, η ζυγαριά έγερνε πάντα προς την αύξηση των φόρων. Αυτό βόλευε άλλωστε και τους ξένους. Δεν βόλευε όμως τη χώρα. Οι φόροι πνίγουν την ανάπτυξη, η απουσία ανάπτυξης εμποδίζει την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, γεγονός που οδηγεί σε νέους φόρους κι αυτό με τη σειρά του προκαλεί οικονομική και πολιτική ασφυξία. Το τρίτο Μνημόνιο είναι κατά 85% φόροι. Στο μεταξύ, δεν μειώνονται ούτε καν οι αμυντικές δαπάνες για να μην απειληθεί η κυβερνητική συνοχή.

Κάπως έτσι, και για χίλιους ακόμη λόγους, φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο. Η συνταγή απέτυχε, ο ασθενής ψυχορραγεί και εκείνοι που καλούνται να αποφασίσουν αν θα τραβήξουν τον αναπνευστήρα είναι οι δανειστές. Τι θα κάνουν;

Τα στρατόπεδα στα οποία έχουν χωριστεί δεν είναι ιδεολογικά, αλλά πολιτικά. Με την έννοια αυτή, ο Πρωθυπουργός έχει δίκιο όταν επιμένει ότι η λύση που θα δοθεί είναι κατ’ ανάγκη πολιτική. Οι όποιες διαφορές υπάρχουν σήμερα ανάμεσα στη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, για παράδειγμα, δεν έχουν τόσο σχέση με τη βιωσιμότητα των Μνημονίων όσο με την προσφυγική κρίση. Οταν ο Γιούνκερ (φέρεται να) χαρακτηρίζει παράλογες τις απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δεν έχει στο μυαλό του το τέταρτο Μνημόνιο, αλλά το δημοψήφισμα στη Βρετανία. Κι όταν ο Σουλτς ή ο Πιτέλα εκφράζουν με θέρμη την υποστήριξή τους προς την ελληνική κυβέρνηση δεν το κάνουν από σοσιαλιστική αλληλεγγύη, αλλά επειδή πιστεύουν ότι η μόνη περίπτωση να σωθεί η Ελλάδα είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και όχι στην αντιπολίτευση. Γι’ αυτό άλλωστε δεν σταματούν να πιέζουν το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι να αναλάβουν κι αυτά ευθύνες στο σημερινό κυβερνητικό σχήμα.

Αλλά δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για την Ελλάδα για να καταλάβεις ότι αυτά δεν γίνονται. Το αδιέξοδο λοιπόν θα παραταθεί. «Μα τι θέλουν επιτέλους οι ευρωπαίοι ηγέτες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από την Αθήνα;» αναρωτιόταν χθες η «Μοντ», επισημαίνοντας ότι στο τραπέζι υπάρχουν και πάλι όλα τα συστατικά για ένα σενάριο Grexit. Για τον Γκίκα Χαρδούβελη, η απάντηση συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: απώλεια αξιοπιστίας. Τον Νοέμβριο του 2014, είπε χθες το πρωί ο πρώην υπουργός Οικονομίας στον Παύλο Τσίμα, το αεροπλάνο είχε αρχίσει να απογειώνεται. Μια ώθηση ήθελε για να πάρει ύψος. Αντί γι’ αυτό, δέχθηκε ένα κτύπημα κι έκανε ανώμαλη προσγείωση.

Ακόμη δεν έχει διαπιστωθεί αν η ζημιά στην άτρακτο είναι επιδιορθώσιμη.