[Κραυγές και ψίθυροι] Ο Τσαγανέας ζει!

Στην εξαιρετική ταινία του Τζαβέλλα «Μια ζωή την έχουμε» ο Τσαγανέας υποδύεται τον διευθυντή της τράπεζας στην οποία δουλεύει ο Χορν. Υπεροπτικός, αδιάφορος, άδικος, εριστικός, φανφαρόνος, αποκλεισμένος στον δικό του κόσμο και στους προσωπικούς του κώδικες δικαίου και ηθικής, νομίζεις ότι βρίσκεται σε μια πορεία εξελικτικής αποκοπής από το περιβάλλον. Και σωματοποιεί ιδανικά την εικόνα της εξουσίας. Ακόμη και με το στομφώδες «Ναι, εγώ!» που λέει όταν σηκώνει το τηλέφωνο. Τα σουσούμια αυτού του ρόλου του Τσαγανέα νομίζω ότι ξεπατικώνουν πολλά στελέχη της κυβέρνησης. Ξεχνώντας προφανώς ότι πρόκειται για καρικατούρα που γελοιοποιεί την άκριτη χρήση της εξουσίας και την εξάρτηση από αυτήν.

Ενα ευφυολόγημα λέει ότι η εξουσία είναι σαν τη μαρμελάδα. Οσο πιο λίγη έχεις τόσο πιο πολύ την απλώνεις. Φαντασθείτε τώρα όχι μόνο η μαρμελάδα να είναι πολλή αλλά και να μην έχεις ξαναφάει. Θα αρχίσεις να καταβροχθίζεις με attitude βουλιμικού και σοβαρότατο κίνδυνο να πέσεις σε διαβητικό κώμα. Σε αυτό ακριβώς το στάδιο νομίζω ότι βρίσκονται οι κυβερνώντες και οι χειροκροτητές τους. Εξού και οι ρεπλίκες του Τσαγανέα που ζουν ανάμεσά μας. Καταγράφονται σε πολλές παραλλαγές. Στο κόρδωμα του Γιώργου Κατρούγκαλου και στο ανωφερές βλέμμα του λες και περιμένει επικύρωση των λόγων του μόνο από τον Θεό. Στις αστυνομικού τύπου εφόδους της Αννας Βαγενά στα γραφεία του Φεστιβάλ Αθηνών και στα ντου του Παύλου Πολάκη στο KEEΛΠΝΟ (με την κυβερνητική εξέδρα να ντοπάρει και να ντοπάρεται μέσω social media με αναρτήσεις όπως «Πάνω τους Πολάκη και όποιες δεν γουστάρουν να πάρουν Ζάναξ»). Στις ακλόνητες βεβαιότητες των βουλευτών της πλειοψηφίας, ακόμη και του Πρωθυπουργού, που εξαγγέλλει το τέλος της κρίσης μέσα στις επόμενες μέρες. Στις παρενδυτικές εξάρσεις του Πάνου Καμμένου. Στο απροκάλυπτο ρουσφέτι. Στο «κάνω πως δεν ακούω ό,τι δεν με συμφέρει». Στην προπαγάνδα. Στο «τώρα ήρθε η σειρά μας». Ακόμη και στον κυνισμό της δήλωσης «δεν συμφωνούμε με τα μέτρα αλλά τα υπογράφουμε». Ε, τότε φίλε, δεν υπογράφεις συμφωνία για τη χώρα αλλά χορηγία για την παραμονή σου στην εξουσία.

Δεν θυμάμαι ποιος έχει πει ότι δεν διαφθείρει η εξουσία αλλά ο φόβος της απώλειάς της. Θυμάμαι όμως κάτι που έλεγε ο πατέρας μου. Οτι για να έχεις βοηθητικό προσωπικό (που είναι μια μορφή εξουσίας) δεν φτάνει να το αντέχει η τσέπη σου. Πρέπει να το αντέχει και η ψυχή σου.