[Στην ανάπαυλα] Γράμμα στο Λονδίνο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η φίλη μου η Χαρούλα δέκα χρόνια τώρα στο Λονδίνο και βρήκε την ώρα να θέλει να γυρίσει Ελλάδα.
Προσπαθώ να της εξηγήσω. Δεν βρίσκω όμως τα λόγια.
Της λέω, δεν είναι καλά τα πράγματα. Μου λέει:
«Μου λείπει ο ήλιος. Εδώ με σκούριασε η ομίχλη. Δεν θ’ αντέξω άλλον χειμώνα. Με το που μπαίνει ο Σεπτέμβρης, αρχίζουν δύσπνοιες, βγάζω στους καρπούς εξανθήματα, στη δουλειά ζαλίζομαι. Δεν αντέχω».
Εκεί εργάζεται στο θέατρο, έχει του κόσμου τις περγαμηνές, μόνο τα τρία χρόνια στο Royal Opera House φτάνουν για να της ανοίγουν όλες οι πόρτες. Ομως, όχι, θέλει Ελλάδα. Τι να της πω; Τι να της εξηγήσω;
Οταν ακούω τη φωνή της να ραγίζει από νοσταλγία με πιάνει πανικός.
Το καλοκαίρι που ήρθε στο νησί για λίγες μέρες την έβλεπες «ρούφαγε τον ήλιο σαν χλωρό κλαρί».
Αντε να της πω να έρθει. Ωραία. Τι θα κάνει; Πού θα δουλέψει; Της εξηγώ, κλείνει η μία δουλειά μετά την άλλη. Χθες έβαλε λουκέτο η Ηλεκτρονική, 450 οικογένειες στον δρόμο.
Στο θέατρο, που είναι και ο τομέας της, είναι ζήτημα αν θα γίνουν τέσσερις δουλειές το καλοκαίρι.
Για τον χειμώνα όλοι κοιτάμε για έργα με λίγα πρόσωπα, απλά σκηνικά, προσωπικό, ίσα να βγαίνει η παράσταση, ποιος θα προσλάβει House Manager; Εδώ καίγεται το House μας, ο manager μας μάρανε.
Της εξηγώ τι γίνεται. Της λέω για το Προσφυγικό, το άλυτο, τα κάπιταλ κοντρόλ.
«Μα», μου λέει, «εγώ άκουσα έναν υπουργό ότι τα συνηθίσατε». Και πού να ακούσεις κι άλλονε που λέει θα σηκώσει το χέρι του να μας χώσει τρία μέτρα κάτω απ’ τη γης. Πολάκης το όνομα και δεν είναι η πρώτη φορά που μας απειλεί, μας έχει απειλήσει πολλάκις.
«Επίσης», συνεχίζει απτόητη, «άκουσα ότι θα γίνουν εκλογές. Θα αλλάξουνε τα πράγματα».
Πρώτον και εκλογές να γίνουν δεν είναι σίγουρο ότι θα τις χάσουν. Ο Ελληνας δεν παραδέχεται εύκολα ότι έχει κάνει λάθος. Και πες ότι βγαίνουν οι άλλοι. Τι θα κάνουν; Αυτά που θα έχουν ψηφίσει οι προηγούμενοι.
Η χώρα είναι κατεστραμμένη, κορίτσι μου και μέχρι να φύγουν αυτοί, θα την έχουν αποτελειώσει. Ελα λοιπόν να ζήσεις στα ερείπια με μόνη συντροφιά τον ήλιο. Σου φτάνει;
Ελα να πιάσουμε μαζί το μοιρολόι στη λιακάδα.
Δεν είναι μόνο το φως του ήλιου, αγαπούλα μου, είναι και ένα άλλο Φως.
Το Φως.
Κι αυτό κάθε μέρα λιγοστεύει στις καρδιές μας.
Προσπαθούμε πότε με φίλους, πότε με το ιαματικό νερό της τέχνης μας να δροσίσουμε τα μαραμένα χείλη που ψάχνουν να βρούνε το χαμόγελο, κι εκείνο άφαντο.
Και όσο χιούμορ μας έμεινε κι αυτό πικρό.
Το γέλιο μας, μια κακοφορμισμένη, μια αποκρουστική γκριμάτσα.
Κάτσε λοιπόν στη Λόντρα σου και για παρηγοριά σου ψιθύρισε τα λόγια που έλεγε μια Αγγλίς στην Κύπρο του Σεφέρη.
«Θα με ξεκούραζε το σιωπηλό χάδι της ομίχλης στα κρόσσια του ονείρου·
αυτός ο κόσμος δεν είναι ο δικός μας, είναι του Ομήρου».
Google news
