[Διαστάσεις] Σιωπητήριο;

Η μία πλευρά θέλει τα μέσα ενημέρωσης κλειστά. Οχι όλα τα μέσα, τα περισσότερα. Τα αμαρτωλά, τα διεφθαρμένα, τα πουλημένα, τα εξωνημένα, τα «συστημικά». Δηλαδή τα ιδιωτικά, αυτά που δεν μπορεί να ελέγξει. Επιλεκτικό σιωπητήριο. Σε πρώτη φάση θέλει να κλείσει τέσσερα κανάλια μέσω του περιορισμού των τηλεοπτικών αδειών. Υστερα θα πιάσει τις εφημερίδες. Και στη συνέχεια, το Διαδίκτυο. Ανοιχτά θέλει μόνο την ΕΡΤ και την «Αυγή». Την πρώτη, για να πληροφορεί τους πολίτες τι λένε πηγές του Μαξίμου πως λένε οι ξένοι ηγέτες στις συναντήσεις τους με τον Πρωθυπουργό. Τη δεύτερη, για να καλύπτει γεγονότα σαν το κλείσιμο της Ηλεκτρονικής Αθηνών με τίτλους όπως «Η Ηλεκτρονική βγήκε από την πρίζα».

Και η άλλη πλευρά θέλει τα μέσα ενημέρωσης κλειστά. Ολα τα μέσα, χωρίς εξαίρεση. Κατά την άποψή της, ο καλύτερος τρόπος να υπερασπιστούν οι δημοσιογράφοι τα ασφαλιστικά τους ταμεία και τους πόρους τους είναι να ξεκινήσουν απεργία διαρκείας. Να απεργούν δηλαδή όταν κατατεθούν από την κυβέρνηση τα σχετικά νομοσχέδια, όταν γίνει στη Βουλή η σχετική συζήτηση και όταν ληφθούν οι σχετικές αποφάσεις. Γενικό σιωπητήριο. Και μετά; Μετά, προφανώς, να σταματήσουν την απεργία, αφού δεν θα υπάρχει πλέον αντικείμενο. Και να επιστρέψουν στις δουλειές τους, με την ψευδαίσθηση ότι δεν συνέβη τίποτα.   

Η μία πλευρά είναι η ελληνική κυβέρνηση. Η άλλη είναι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών. Και οι δύο θέλουν τα μέσα ενημέρωσης κλειστά. Οχι βέβαια για τους ίδιους λόγους. Ιδιο όμως είναι το αποτέλεσμα. Η πρώτη θέλει τη ριζική μεταμόρφωση του τοπίου των ΜΜΕ, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι ενοχλητικές φωνές (όσες μείνουν τέλος πάντων μετά τις διαγραφές του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ). Η δεύτερη είναι κολλημένη στην αντίληψη πως όταν έχεις ένα πρόβλημα κλείνεις τα φώτα, κατεβαίνεις σε απεργία και φωνάζεις «Νο pasarán». Και οι δύο έχουν άδικο. Γιατί ξεχνούν έναν κρίσιμο παράγοντα: τους ίδιους τους δημοσιογράφους. Οι οποίοι – surprise! – δεν ταυτίζονται ούτε με τους εργοδότες τους ούτε με τους συνδικαλιστές τους. Και δεν είναι διατεθειμένοι ούτε να σωπάσουν ούτε να αυτοκτονήσουν επειδή αυτό επιθυμούν κάποιες πολιτικές, οικονομικές ή συνδικαλιστικές ηγεσίες. Θα βρίσκουν πάντα τρόπο να παρακάμπτουν τις απαγορεύσεις, τις απειλές και τις διαγραφές και να εκφράζουν τις απόψεις τους, γνωρίζοντας ότι αρχικός και τελικός κριτής είναι οι πολίτες. Εδώ το κάνουν στη Ρωσία και στην Ουγγαρία, δεν θα το κάνουν στην Ελλάδα;

Στη διάρκεια της χθεσινής συζήτησης στη Βουλή, ο Ηλίας Κασιδιάρης διαμαρτυρήθηκε επειδή ο αναπληρωτής Υγείας Παύλος Πολάκης μίλησε για «βοθροκάναλα της διαπλοκής», κλέβοντας τη φρασεολογία της Χρυσής Αυγής. Το ίδιο παράπονο θα μπορούσε να διατυπώσει και ο χρυσαυγίτης ευρωβουλευτής Λευτέρης Συναδινός γι’ αυτά που έγραψε για τους Τούρκους ο αντιπεριφερειάρχης Χίου Σταμάτης Κάρμαντζης (τον οποίο ευτυχώς διέγραψε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη Νέα Δημοκρατία). Η πολιτική μας ζωή χρυσαυγοποιείται. Οι έλληνες μιμητές του Τραμπ, του Φάρατζ και της Λεπέν πολλαπλασιάζονται. Ποιος θα το επισημάνει, θα το καταγγείλει, θα το αναλύσει;  

Το μαντέψατε. Αφήστε λοιπόν τους δημοσιογράφους να κάνουν τη δουλειά τους.