ΤΟ ΕΞΠΡΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

Οι σοβαρές δουλειές γίνονται στο φως της ημέρας. Και όχι στις τέσσερις το πρωί. Δικαίως απορεί λοιπόν κανείς γιατί η κυβέρνηση επιμένει να κάνει διαπραγμάτευση «άφτερ» με την τρόικα. Και γιατί οι συναντήσεις με τους δανειστές γίνονται με τέτοιον τρόπο και σε τέτοιες ώρες. 
Η απορία μπορεί να έχει τρεις εξηγήσεις. 
Εξήγηση πρώτη, η πιο αθώα. Η διαπραγμάτευση έχει πέσει έξω. Επειδή δεν υπάρχει βάση συζήτησης, το ξεκίνημα των συνομιλιών καθυστερεί, η μέρα χάνεται και οι συζητήσεις γίνονται μέσα στη μαύρη νύχτα. 
Εξήγηση δεύτερη, η πιο θεατρική. Η κυβέρνηση θέλει να συντηρήσει την εικόνα ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Οχι ώς την ενδεκάτη ώρα αλλά ώς τις επτά το πρωί. Και έτσι να πείσει την κοινή γνώμη πως πέτυχε το καλύτερο δυνατό – έστω κι αν το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό. Τους βγήκε πέρσι το καλοκαίρι με τις λευκές νύχτες πριν από το Μνημόνιο ΙΙΙ. Και ξαναπαίζουν το ίδιο έργο. 
Εξήγηση τρίτη, η πιο πονηρή. Πρόκειται για παραλλαγή της δραματικής σκηνοθεσίας των διαπραγματεύσεων μέχρι πρωίας. Η κυβέρνηση θέλει ο συμβιβασμός να γίνει σε ώρα ύπνου και κοινής ησυχίας. Εν πολλοίς, σε στιγμή μειωμένης προσοχής της κοινωνίας και σίγουρα όχι στη ζώνη αιχμής των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. 
Ουδέν κρυπτόν – βεβαίως. Τι νόημα έχουν όλα αυτά όταν ο λογαριασμός θα έρθει στους πολίτες; Από τον ΕΝΦΙΑ ώς το αφορολόγητο και τις περικοπές στις συντάξεις – όλα μπροστά είναι. Και όλα θα τα δουν γραμμένα οι ενδιαφερόμενοι. 
Το πρόβλημα με τις διαπραγματεύσεις της μαύρης νύχτας είναι ότι το ξημέρωμα δεν μπορεί να αποφευχθεί.