[Στην ανάπαυλα] Περιμένοντας Ανάσταση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Αλλοι το λένε κουτσουπιά, κι άλλοι το δέντρο του Ιούδα. Το βλέπω κάθε άνοιξη στην πίσω αυλή του διπλανού σπιτιού ν’ ανθίζει ή μάλλον να ανθοφορεί, γιατί έχει φορέσει φόρεμα πυρπολημένο μοβ τα χίλια του λουλούδια.
Αυτό το κουτσουπιά σαν να ηχεί χυδαία και δεν σου βαστάει το μάτι να το πεις.
Το Ιούδας, πάλι, πολύ βαρύ κι ασήκωτο. Τι να ‘χει προδώσει το δεντράκι;
Εγώ το λέω «Μύρισε Ανάσταση».
Δύσκολο να το πεις για φέτος.
Είναι Μεγάλη η Εβδομάδα που περνάμε μήνες τώρα και δεν το βλέπω να ανασταίνει.
«Πάλι τα ίδια θα μου πεις, φίλε».
Κι όμως, όσο κι αν προσπαθώ να σηκώσω κεφάλι, η κάθε μέρα φέρνει κι άλλη μια εικόνα, άλλο ένα φριχτό μαντάτο. Σφηνώνει στο μυαλό κι αφήνει πιο στυφή τη γεύση.
Βλέπω κάθε πρωί την κοροϊδία κρεμασμένη
στα περίπτερα, να σου βγάζει, όλο αναίδεια, τη γλώσσα.
στα περίπτερα, να σου βγάζει, όλο αναίδεια, τη γλώσσα.
Πού θα πάει όλο αυτό; Ποιον να εμπιστευτείς; Σε ποιου τον λόγο ν’ ακουμπήσεις.
Κάθεσαι σαν χαμένος στην αποβάθρα και δεν ξέρεις ποιον ήρθες ν’ αποχαιρετήσεις. Βρώμικα τα νερά, στεκάμενα, στο χρώμα του πετρελαίου και κανένα καράβι δεν λέει να λύσει τον κάβο.
Νιώθεις τον Τόπο σου κουλουριασμένο φίδι που τρώει την ουρά του, αργά αργά, κάπως για να χορτάσει.
Δεν έχει τέλος ετούτο το ταξίδι, γιατί δεν είχε ούτε αρχή και το εισιτήριο κάλπικο, κανένας δεν στο αναγνωρίζει.
Ακούς μήνες τώρα τα ίδια λόγια, τις ίδιες υποσχέσεις, τα ίδια σχέδια, σαν τα γραμμόφωνα που παίζανε το ίδιο τραγούδι τις Κυριακές στην παιδική μου παραλία κι όσο κι αν τάχυνες το βήμα σου δεν γλίτωνες απ’ τη βραχνή φωνή τους. Εφιάλτης.
Τώρα λέει ο Πρώτος τη τάξη πως με την Ανάσταση όλοι θ’ αναστηθούμε.
Οπως και πέρσι έλεγε πως τον Νοέμβριο θα κλείσει η Συμφωνία κι έφτασε Απρίλης και η Συμφωνία ακόμα στον τάφο της θαμμένη.
Οπως οι τράπεζες που πάει τα κάπιταλ κοντρόλ τέρμα το φθινόπωρο. Το φθινόπωρο έγινε μετά Χριστούγεννα, κατόπιν με το έμπα του ’16 και τώρα με του Αγίου.. δεν θέλω να κολαστώ γιατί είναι και σαρακοστή.
Οπως με τους πρόσφυγες που θα φεύγανε, γιατί δεν θα κλείνανε ποτέ τα σύνορα, που θα τελείωνε σε έναν μήνα το θέμα και που «Δεν θα αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει αποθήκη ψυχών».
Βλέπω το πλάνο με τον πατέρα να κραδαίνει το νεογέννητο παιδί του στους λιμενικούς κι αναρωτιέμαι. Τον συνέλαβε κανείς; Εστω τον πήρε κατά μέρος ένας λειτουργός να του πει δυο κουβέντες;
Η Ειδωμένη κι ο Πειραιάς είναι μπαρούτι που περιμένει το φιτίλι.
Ποιος είναι αρμόδιος για να το σβήσει;
Κανείς δεν ξέρει.
Κι έχω και την άνοιξη που μπήκε με τα μπούνια.
Ω γλυκύ μου έαρ, σαν να με ειρωνεύεσαι το νιώθω.
Είναι κι αυτό το δέντρο στη διπλανή αυλή με τα μαβιά λουλούδια.
Αλλοι το λένε κουτσουπιά.
Εγώ το λέω το δέντρο του Ιούδα κι ας ξέρω πως άλλος είναι ο Προδότης.
Google news
