[Στην ανάπαυλα] Μας ήρθαν κι απ’ την Πέργαμο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Μέρες πριν, όταν ανακοινώθηκε το όνομα του κυρίου Γιαν Φαμπρ, πήγα στην πρόβα και είχα την απερισκεψία να υποστηρίξω την ανάθεση του Φεστιβάλ Αθηνών (τότε, τώρα Διεθνές) στα βελγικά του χέρια. Είπα διεθνές το όνομα με ένα κάποιο κύρος. Με κοίταζαν οι ηθοποιοί με κάποια αμηχανία αλλά δεν έδωσα και μεγάλη σημασία. Κακώς. Κάκιστα, όπως απεδείχθη.
Είχα δει παραστάσεις του στην Αθήνα, όχι αυτήν την εμπνευσμένη από τις κορφές του Ολύμπου όπου γυμνοί άνδρες με κάτι σεντονόπανα χλαμύδες χόρευαν συρτάκι κουνώντας τα γεννητικά όργανα εν είδει εκκρεμούς, αυτό μου το ‘στειλε ο «Αντίγονος ο Μονόφθαλμος» (ψευδώνυμο φίλου για το Διαδίκτυο) και το απήλαυσα μέσω YouTube, αλλά μια άλλη ανάλογη πριν από χρόνια στο Παλλάς.
Εκεί οι άνδρες του θιάσου, γυμνοί πάντα, μας γύρισαν τα οπίσθια και προσπαθούσαν να θέσουν την κάννη ενός τυφεκίου στον πρωκτό τους. Πολλοί θεατές βρήκαν άκρως αντιπολεμικόν το θέαμα και έσπευσαν να το καταχειροκροτήσουν. Εγώ δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα, αλλά δεν πέταξα και τη σκούφια μου, την οποία άλλωστε και δεν διαθέτω.
Είπα, έχουμε κάνει κι εμείς σε στιγμές άκρατου μεταμοντερνισμού κάτι παρεμφερές, και στο κάτω κάτω δεν πιστεύω ότι στην τέχνη υπάρχει μόνο η δική μου άποψη, υπάρχουν κι άλλες με τις οποίες μπορεί να διαφωνώ αλλά δεν θα πάψω να υποστηρίζω την ελευθερία του άλλου να την παρουσιάζει.
Εδώ όμως δεν πρόκειται για παράσταση, εδώ πρόκειται για τη διεύθυνση ενός Φεστιβάλ. Θέση για την οποία ο ίδιος ο Φαμπρ είπε ότι είναι εντελώς ανίκανος, και γι’ αυτό θα προτιμήσει να μην είναι καλλιτεχνικός διευθυντής αλλά «curator», παρακαλώ. Τουτέστιν επιμελητής.
Και πάει καλά. Τι σόι επιμέλεια είναι όμως σ’ ένα Φεστιβάλ να απαιτεί να δούμε (πληρώνοντας βέβαια) τέσσερις παραγωγές του, έκθεση των εικαστικών του δημιουργημάτων και ανάγνωση των προσωπικών του ημερολογίων;
Ωραία φάμπρικα άνοιξε ο Φαμπρ.
Απώτερος σκοπός δε όλων αυτών είναι να γνωρίσουμε καλύτερα το Βελγικό Πνεύμα εκ του σύνεγγυς. Στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, βέβαια, έκανε ένα σκόντο και μας επέτρεψε να παρουσιάσουμε μόνο παραστάσεις Κρατικών Θεάτρων. Αλλά και θεάματα δικά τους, βελγικά.
Μ’ αρέσει που εξεδίωξαν άρον άρον τον Λούκο (με κατηγορίες που δεν έχουν ακόμα τουλάχιστον αποδειχτεί) γιατί εκτός των άλλων ήτο ξενομανής κι έφερνε παραστάσεις απέξω γενικά.
Ενώ τώρα με τον της δικής του επιλογής κιουρέιτορ θα έχουμε μόνο του Βελγίου, να μάθουμε να φερόμαστε. Οι άξεστοι ραγιάδες. Θα είναι δε και όλο το συνεργείο από τη μακρινή πατρίδα του, να μη δουλέψει κανείς Ελλην και λερώσει τις παραγωγές του.
Ο δε υπουργός του Πολιτισμού (μας) τι Σπινόζα τον αποκάλεσε, τι, τι, τι…
Την ώρα δε που μίλαγε ο κύριος Μπαλτάς, αυτός τον διόρθωνε από κάτω, στη γλώσσα του βεβαίως.
«Νο νο, ο Βερμέερ δεν είναι Βέλγος, είναι Φλαμανδός».
Κι ο δικός μας κούναγε το κεφάλι χαμογελώντας του γλυκά. Τι να πεις; Δεν λες. Κλαις. Μερικές φορές και απ’ τα γέλια.
Τώρα όλοι οι θίασοι που ετοίμαζαν παραστάσεις μαθαίνουν τελευταία στιγμή ότι μένουν άνεργοι. Κι όχι μόνο αυτοί, αλλά και τεχνικοί, ηλεκτρολόγοι, φωτιστές, ταξιθέτες. Σε τέτοια εποχή δε. Ψωμί δεν έχουμε να φάμε, ο κιουρέιτορ μας μάρανε.
Θα τελειώσω με κάτι δικό μας, γραικικό. Οταν μια κυρία είπε στη Μαρίκα Κοτοπούλη με γαλλική προφορά:
«Κυρία Μαρίκα μου, δεν μπόρεσα να σας δω στην παράσταση διότι ήμουν πολύ κιουρασμένη».
Η Κοτοπούλη απάντησε χαμογελώντας:
«Γιατί δεν τρώτε μια κιουράδα».
Google news
