[Γνώμη] Οι γονείς των τρομοκρατών έχουν μερίδιο ευθύνης

Οι επιθέσεις των Βρυξελλών αποτελούν τη λογική και σχεδόν αναμενόμενη συνέχεια αυτών που συνέβησαν στις 13 Νοεμβρίου στο Παρίσι. Η ίδια οργή, το ίδιο αβυσσαλέο μίσος για τη Δύση υποκινούν αυτά τα παιδιά της μαγρεμπίνικης μετανάστευσης. Πώς εξηγείται τόση ωμότητα; Πώς εξηγούνται αυτές οι τυφλές δολοφονίες; Πώς γίνεσαι ένα τέρας που θυσιάζεις τη ζωή σου σκοτώνοντας όσο μπορείς περισσότερους ανθρώπους γύρω σου;

Πολλοί παράγοντες συντελούν στην κατασκευή ενός τέρατος. Οι περισσότεροι τρομοκράτες που έχουν πραγματοποιήσει επιθέσεις στην Ευρώπη είναι παιδιά μεταναστών. Και ποτέ δεν έχουν λάβει ή αφομοιώσει τις αξίες του πολιτισμού από τον οποίο προέρχονται οι γονείς τους. Οι τελευταίοι, εξίσου αδύναμοι με τις δυνάμεις ασφαλείας, έχουν μερίδιο ευθύνης για αυτά που συμβαίνουν. Δεν ασκούν πλέον καμιά επιρροή στα παιδιά τους. Δεν φρόντισαν για τη σωστή εκπαίδευσή τους. Δεν μπόρεσαν να τους μεταλαμπαδεύσουν την αξία του πολιτισμού, που αποτελεί τον καλύτερο φραγμό στη βαρβαρότητα. Δεν θέλησαν ούτε μπόρεσαν να τους προστατεύσουν από το απόλυτο κακό, έναν φανατισμό ενδεδυμένο με τον ισλαμικό μανδύα.

Η μετανάστευση είναι μια ρήξη και ένας ξεριζωμός. Είναι σαν ένα δένδρο που το ξεριζώνεις και το ξαναφυτεύεις σε μια άλλη γη, αλλά στέκεται με τη βία όρθιο γιατί οι ρίζες δεν ξαναπιάνουν εύκολα μακριά από τη γη τους. Οταν δεν μπορείς να μεταδώσεις στα παιδιά σου μια ζωντανή και ήρεμη κουλτούρα, αφήνεις να το κάνουν ο δρόμος, η τύχη, η μοίρα. Κι έτσι, τα παιδιά της μετανάστευσης – όχι όλα, ευτυχώς, αλλά ένας μικρός αριθμός – στερούνται εκείνη την κουλτούρα και τις αξίες που θα τους παρείχαν μια ταυτότητα.

Η ταυτότητα είναι εκείνο που μας προσδιορίζει: ένα όνομα, ένα επώνυμο, μια οικογένεια, μια χώρα, μια εθνικότητα, πολιτισμικές και ενδεχομένως θρησκευτικές αναφορές, όλα αυτά προσφέρουν ασφάλεια και δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί. Οταν δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και σε ποια κουλτούρα ανήκουμε, χάνουμε την ισορροπία μας και είμαστε έτοιμοι να συμπληρώσουμε το κενό με οτιδήποτε μας προτείνουν.

Οι γονείς υπέστησαν αυτά που συνέβησαν και σώπασαν. Οι πατεράδες μετέδωσαν στα παιδιά τους μια εικόνα ήττας και αδυναμίας. Κι εκείνα, συνειδητά ή ασυνείδητα, θέλησαν να τους «εκδικηθούν» εγκαταλείποντάς τους. Προκάλεσαν χάος και δυστυχία σκοτώνοντας αθώους. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι ξέρουν τι κάνουν. Βρίσκονται σε ένα ντελίριο που ταιριάζει απολύτως με την πνευματική τους κατάσταση.

Είναι πολλά τα παιδιά μεταναστών που υποφέρουν από ανασφάλεια, αλλά δεν παίρνουν τα όπλα για να σκοτώσουν αθώους. Εκεί παρεμβαίνει το Ισλαμικό Κράτος με τη διαβολική του προπαγάνδα, μιλώντας για εκδίκηση και θάνατο και υποσχόμενο ένα λαμπρό μέλλον στα παιδιά που εγκαταλείφθηκαν από την «άπιστη Ευρώπη». Τους λέει: δεν βρήκατε νόημα στη ζωή σας, το Ισλαμικό Κράτος σάς προτείνει να δώσετε νόημα στον θάνατό σας πολεμώντας στον «δρόμο του Θεού» (fi sab ili Allah), που οδηγεί στον Παράδεισο. Και εκείνα ακούνε αυτή την προπαγάνδα και την ακολουθούν χωρίς να διστάζουν. Γιατί πείθονται ότι το να πεθάνουν είναι καλύτερο από το να ζουν σε χώρες που είναι «εχθρικές προς την πίστη τους». Αλλωστε, θα αποζημιωθούν με το παραπάνω από τον Θεό.