Καλοί μου άνθρωποι, χάσαμε

Σαν χθες, πριν από 38 χρόνια, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας συνέρευσε πλήθος κόσμου. Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι το κατέκλυσαν, οι περισσότεροι καθήμενοι, αλλά και πάρα πολλοί όρθιοι μπροστά σε κάγκελα, άπαντες στριμωγμένοι για να παρακολουθήσουν τον αείμνηστο Θανάση Βέγγο να μεγαλουργεί και ως ποδοσφαιριστής. Ηταν ένα φιλικό παιχνίδι ανάμεσα σε δημοσιογράφους και ηθοποιούς, το οποίο διοργανώθηκε προς ενίσχυση του Ταμείου των Καλλιτεχνών. Σήμερα, ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια, αναζητούμε τους ήρωες που θα εμπνεύσουν τον λαό όπως εκείνος.

Είναι λανθασμένη ως προσέγγιση η στερητική εξήγηση ότι δεν υπάρχουν πια ανάμεσά μας αυτοί που ο Βέγγος θα προσφωνούσε και σήμερα «καλοί μου άνθρωποι». Αντιθέτως είναι ξεκάθαρο και πασιφανές ότι απουσιάζουν εκείνοι που θα μας εμπνεύσουν. Οι ψυχές δεν αλλοτριώνονται. Φοβούνται, στερούνται και κατανοούν ότι γύρω τους επικρατούν η ασυδοσία και η εκμετάλλευση. Και ποιος, αλήθεια, να τα εκφράσει όλα αυτά με τον τρόπο που ο καθένας βιώνει αυτό τον πόνο και την αβεβαιότητα της εγκατάλειψης, όπως το πετύχαινε ο δικός μας Θανάσης;

Δεν ήταν πιο εύκολα τα χρόνια εκείνα. Κι όμως για έναν περίεργο λόγο γεννούσαν το αντίθετο από αυτό που εγκυμονούν και εντέλει επισύρουν τα σημερινά: συνανθρώπους με εκ φύσεως ηγετικές ικανότητες τις οποίες δεν σκιάζονταν να υπηρετήσουν. Ηρωες της καθημερινότητας και της διπλανής πόρτας οι οποίοι ενέπνεαν σύμπνοια, ενίσχυαν την ελπίδα, ευστοχούσαν στην ασύγκριτη προσπάθεια να σε κάνουν να γελάσεις ή να δακρύσεις και μέσα από αυτά τα ξεσπάσματα να πιστέψεις ότι το παιχνίδι γυρίζει. Σαράντα χιλιάδες άνθρωποι, ανεξαρτήτως οπαδικής ή επαγγελματικής ταυτότητας, σχεδόν συμπιεσμένοι σε ένα ανακατεμένο πλήθος για ένα αθλητικό γεγονός, που σήμερα είναι βέβαιο ότι θα το αγνοούσαν ακόμα και φίλοι ή συγγενείς αντίστοιχων πρωταγωνιστών. Είναι η παραδοχή της ήττας. Μαζί όμως και η αποδοχή της άρρωστης και εν πολλοίς αλυσοδεμένης σε καταδίκη κατάστασης. Ολα είναι έτσι καμωμένα που (ως υπνωτισμένοι συμφωνούμε ότι) δεν γίνεται να αλλάξουν. Στρατιές ανθρώπων που πιστεύουν ότι γίνονται περισσότερο γνωστοί, αρεστοί ή διάσημοι υπηρετώντας το ψέμα και εξηγώντας ως φυσιολογική ή και νόμιμη την πιο κατάφορη αδικία, ευδοκιμούν μιλιούνια γύρω μας. Σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας. Ασφαλώς και στο ποδόσφαιρο. Σήμερα θεωρείται παρανοϊκό αυτό που συνέβη 38 χρόνια πριν. Είναι βέβαια απολύτως υποφερτό, κατανοητό και εξηγήσιμο να πατάνε στα γήπεδα τα πόδια τους περισσότερο εκείνοι που τα σπάνε ή κοροϊδεύουν τους εαυτούς ότι βλέπουν κάτι καθαρό. Ολοι οι άλλοι, είμαστε / είστε ηλίθιοι…