Εχει ραγίσει το γυαλί της συγκυβέρνησης

Ο Πάνος Καμμένος έχει αλλάξει και το Μαξίμου έχει αρχίσει και βλέπει πλέον τη σταδιακή του μεταμόρφωση. Oχι τόσο στην εξωτερική του εμφάνιση, αποτέλεσμα της εμφανούς απώλειας βάρους, όσο στην πολιτική του συμπεριφορά απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Ή, για την ακρίβεια, απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Στην καθ’ όλα σοβαρή κυβερνητική κρίση που ξέσπασε μεσοβδόμαδα επειδή ο Μουζάλας αποκάλεσε με χαλαρότητα τα Σκόπια «Μακεδονία», το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα που ταυτίστηκε με την άποψη Καμμένου ότι ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής έπρεπε να παραιτηθεί ήταν η Νέα Δημοκρατία. Ο Αδωνις Γεωργιάδης περίπου επαίνεσε τον υπουργό Εθνικής Αμυνας για την επιμονή του να πέσει το κεφάλι του αναπληρωτή υπουργού, την ώρα που και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητούσε την απομάκρυνση Μουζάλα.

Είναι γεγονός ότι η ανεπαίσθητη μεταστροφή του προέδρου των ΑΝΕΛ δεν συμπίπτει μόνο με την έναρξη ενός επίπονου προγράμματος διατροφής που στηρίζεται στη σταθερή κατανάλωση πράσινης σαλάτας, όπως διαπίστωσαν προσφάτως στο Προεδρικό Μέγαρο οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί. Η διακριτική αποστασιοποίηση Καμμένου συμπίπτει για ορισμένους με την αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία. Το παλαιότερο σφυροκόπημα της διακυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και η απαξίωση της προεδρίας Μεϊμαράκη έχουν δώσει τη θέση τους σε μια πιο large αντιμετώπιση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ως εκ τούτου, η ένταση με την οποία ο Πάνος Καμμένος χειρίστηκε το θέμα Μουζάλα έχει βάλει σε δεύτερες σκέψεις και τον Τσίπρα και το επιτελείο του. Το βέβαιο είναι ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων, ακόμη κι αν οι κραδασμοί απορροφηθούν απολύτως τις επόμενες ημέρες, δεν θα είναι ίδιες με πριν. Η εξουσία δρα ως συγκολλητική ουσία, όμως εάν το γυαλί ραγίσει, το ράγισμα παραμένει.

ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΚΤΟΝΩΣΗ. Στο Μέγαρο Μαξίμου επιθυμούν την εκτόνωση της κρίσης με ειρηνικό τρόπο. Είναι γεγονός πως η αντίδραση Καμμένου τούς αιφνιδίασε και ο σχεδιασμός για την επόμενη ημέρα μιας «ηρωικής εξόδου» των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση δεν είχε προχωρήσει. Επιδίωξη του Αλέξη Τσίπρα θα είναι η διατήρηση του υφιστάμενου κυβερνητικού συνασπισμού για όσο διάστημα αντέξει. Και στο μεταξύ θα μπει σε εφαρμογή το Plan B με στόχο την εξεύρεση ενός άλλου εταίρου που θα κουμπώνει όσο γίνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δύσκολο σχέδιο υπό συνθήκες καχυποψίας μεταξύ των δύο εταίρων.

Ολα αυτά βεβαίως δεν συνέβησαν από τη μία ημέρα στην άλλη. Δύο καρατομήσεις στελεχών του σε πέντε μήνες από τον Αλέξη Τσίπρα έπεσαν βαριές για τον Πάνο Καμμένο. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ αναγκάστηκε να πιει το πικρό ποτήρι και στις δύο περιπτώσεις προτάσσοντας την αναγκαιότητα της κυβερνητικής συνοχής. Μέσα του όμως ενεργοποιούνταν κάθε φορά το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης του κόμματός του.

Και ο Τσίπρας, από την άλλη, στον βαθμό που μπορούσε, ικανοποιούσε τα θέλω του προέδρου Πάνου. Τον Νίκο Νικολόπουλο δεν τον τοποθέτησε στην κυβέρνηση όπως ζητούσε επίμονα ο Καμμένος την επομένη των εκλογών, ωστόσο του προώθησε σε χαρτοφυλάκιο τη δεύτερη πρότασή του, τον Δημήτρη Καμμένο, που κατέγραψε αρνητικό ρεκόρ παραμονής σε κυβερνητικό σχήμα για τα αντισημιτικά του σχόλια στο twitter.

Μέχρι και δερμάτινο μπουφάν αεροπορίας φόρεσε ο Πρωθυπουργός για χατίρι του εταίρου του, ταξιδεύοντας με στρατιωτικό ελικόπτερο ώς τον Εβρο για να παρακολουθήσει μέσα στον συνολικό χαμό της ψήφισης των πρώτων μέτρων τη στρατιωτική άσκηση Παρμενίων. Αργότερα ο Τσίπρας με τη στάση του ανάγκασε τον ευαίσθητο σε θέματα διακρίσεων ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τα στραβά μάτια στην καταψήφιση του νομοσχεδίου που καθιερώνει σύμφωνο συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια από τους Ανεξάρτητους Ελληνες.   

   

ΝΑΤΟ ΚΑΙ HOTSPOTS. Ολα αυτά last year. Το Προσφυγικό από μόνο του ως μείζων κρίση πολλαπλών διαστάσεων ήρθε να διαταράξει τις σχέσεις Μαξίμου και Πενταγώνου. Ο Τσίπρας δεν το εκδήλωσε ποτέ. Επιστρέφοντας όμως από μια δύσκολη Σύνοδο Κορυφής όπου υπέστη ευρωπαϊκό bullying για τη μη δημιουργία των περίφημων hotspots, κάλεσε τον Καμμένο σε σύσκεψη στο Μαξίμου και τον ανάγκασε ουσιαστικά να μπει στο παιχνίδι. Μέχρι τότε η κυβέρνηση δεν ήθελε να παραδεχτεί δημοσίως ότι ο εταίρος της και υπουργός Αμυνας δεν συνεισέφερε στην αντιμετώπιση του Προσφυγικού με τα μέσα του Στρατού.

Ο Καμμένος δεν είχε άλλη επιλογή κυρίως μετά την εμπλοκή του ΝΑΤΟ ως επιτηρητή στα τουρκικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο. Ωσπου υπό το βάρος των πιέσεων ο Τσίπρας αναγκάστηκε να συγκροτήσει συντονιστικό όργανο για τη διαχείριση του Προσφυγικού με επικεφαλής τον πολιτικό υφιστάμενο του Καμμένου, αναπληρωτή υπουργό Αμυνας Δημήτρη Βίτσα. Η επιλογή Βίτσα δεν ήταν τυχαία καθώς το Μαξίμου δεν ήθελε να παραχωρήσει στον Καμμένο την ευθύνη της διαχείρισης του Στρατού στην αντιμετώπιση μιας κρίσης.

Ο Καμμένος δεν μίλησε – όμως, σύμφωνα με πληροφορίες, το καπέλωμα από τον Βίτσα δεν ήταν καθόλου ευκολοχώνευτο. Είχε μεσολαβήσει και η αποπομπή του Παναγιώτη Σγουρίδη από το υπουργείο Μεταφορών για τις δηλώσεις του περί εξαπάτησης των αγροτών από τον Τσίπρα και το εσωτερικό σύστημα ισορροπιών του προέδρου των ΑΝΕΛ κρασάρισε.