ΛΟΥΜΠΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

Στο Παρίσι, μια πόλη που ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε πρόσφατα, έχουν την έκφραση: «νοσταλγία της λάσπης». Είναι ένας επιτηδευμένος – και λίγο ψυχαναλυτικός – τρόπος να υποδηλωθεί η ακατανίκητη ροπή προς έναν πρωτόγονο τρόπο συμπεριφοράς. Μια κατάσταση που δεν έχει καμία από τις δεσμεύσεις του πολιτισμού.

Με όρους πολιτικού πολιτισμού πάντως η συζήτηση της Τρίτης στη Βουλή δεν αποκλείεται να αποδειχθεί μία από τις χειρότερες από το 1974 και μετά. Η ημερομηνία αναφοράς είναι κρίσιμη καθώς συμβολίζει την αποκατάσταση της δημοκρατίας στον τόπο μας. Αλλά και το ξεκίνημα μιας περιόδου όπου έγιναν μεγάλες προσπάθειες να λειτουργήσουν σωστά οι τραυματισμένοι επί τέσσερις δεκαετίες – αρχής γενομένης από το 1936 – θεσμοί της ελληνικής πολιτείας.

Ωστόσο, εβδομήντα δύο ώρες προτού ανέβουν στο βήμα ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης για μια συνεδρίαση που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ με αντικείμενο τα θεσμικά, η ανησυχία είναι μεγάλη. Το πολιτικό κλίμα υποδεικνύει ότι η συμπολίτευση ψάχνει τη χαμένη – στις λάσπες των ελληνοσκοπιανών συνόρων – συνοχή της, ενεργοποιώντας στο μέγιστο την παρόρμηση της πολιτικής μισαλλοδοξίας. Ολα αυτά, ενώ είναι φανερό ότι κρίσιμες πτυχές του πολιτεύματος έχουν κλονιστεί και ότι η χώρα παλινδρομεί σε εποχές ατελούς δημοκρατικής λειτουργίας. Τα συμπτώματα εμφανίζονται – κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά – στη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Αντί όμως η κυβέρνηση να προβληματιστεί, προτιμά να πατήσει γκάζι στον κατήφορο – σέρνοντας από πίσω τη διάκριση των εξουσιών.

Ελλειμμα δημοκρατίας αποτελεί και η εμμονή των κυβερνώντων να βλέπουν τη σχέση τους με τα ΜΜΕ εντελώς μονοσήμαντα. Μάλιστα η κλάκα των υποστηρικτών τους στρέφεται εναντίον όσων δεν έχουν τον αυτοματισμό του χειροκροτήματος. Πλάι στον κοινωνικό αυτοματισμό – με τη στοχοποίηση, παραδείγματος χάριν, των «πλούσιων» συνταξιούχων – που προωθεί στη βάση, η κυβέρνηση πρωτοστατεί στον κανιβαλισμό της ελληνικής ελίτ με προφανή στόχο να την αποδεκατίσει. Είναι το βρώμικο ’16.

Στην πραγματικότητα, γινόμαστε μάρτυρες μιας συστηματικής λουμπενοποίησης της δημόσιας ζωής που παρακολουθεί κατά πόδας τη ραγδαία φτωχοποίηση της χώρας, την ώρα που το Προσφυγικό συμβολίζει την ανυπαρξία του κράτους. Η Ελλάδα αξίζει σαφώς κάτι καλύτερο.