Ο χαμαιλέων του θεάματος

Είναι ένας σκληροπυρηνικός πολιτικός, σατανικά έξυπνος και αδίστακτος, έτοιμος να φτάσει στα άκρα ώστε να πάρει εκδίκηση από αυτούς που τον αδίκησαν στο Κογκρέσο. Λέγεται Κέβιν Σπέισι και, όχι, δεν αποφάσισε ν’ αλλάξει ξαφνικά στα 57 του επαγγελματικό προσανατολισμό. Απλώς στην περίπτωση του χαμαιλεοντικού ταλέντου του υποχωρούν και τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Εν μέσω σκληρής προεκλογικής περιόδου στην Αμερική, ο Σπέισι υποδύεται τον σκοτεινό Φρανκ Αντεργουντ στην πετυχημένη σειρά «House of cards» του Netflix, (ο πρώτος κύκλος της οποίας θα αρχίσει να προβάλλεται στο Mega από τις 24 Μαρτίου). Χαρακτήρας που κουβαλάει πολλά από τα χαρακτηριστικά των μονομάχων για την προεδρία των ΗΠΑ – κυρίως του Τραμπ, για να συνεννοούμαστε -, με αποτέλεσμα οι συσχετισμοί με τον ρόλο του να είναι δεκάδες. Και πολλαπλασιάστηκαν μετά την πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου πριν από λίγες μέρες μέσω της συνδρομητικής ηλεκτρονικής πλατφόρμας.

Παρ’ όλα αυτά, ο Σπέισι είναι πολύ περισσότερα πράγματα από μια περσόνα που συζητιέται λόγω της χρονικής συγκυρίας. Πέραν της υποκριτικής, στο βιογραφικό του εδώ και καιρό έχουν προστεθεί και οι ιδιότητες του σκηνοθέτη, του παραγωγού και του τραγουδιστή. Μέχρι και τον τίτλο του ανώτερου ταξιάρχη του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας κατέχει (μιας και σερ δεν θα μπορούσε να γίνει εξαιτίας της μη βρετανικής καταγωγής του). Ο τίτλος θα φιγουράρει πλέον δίπλα στα δύο βραβεία Οσκαρ που έχει κερδίσει, μαζί με τα άλλα 52 αγαλματίδια από τη βιομηχανία του θεάματος.

Η πορεία του στον χώρο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Απόφοιτος της γνωστής καλλιτεχνικής ακαδημίας Τζούλιαρντ στη Νέα Υόρκη, άφησε πίσω τους διαγωνισμούς ταλέντων και βάλθηκε να κατακτήσει τη σκηνή. Μέχρι και το όνομά του άλλαξε, παίρνοντας το Σπέισι, πατρικό επώνυμο της γιαγιάς του, αφήνοντας το Φάουλερ στον ηλεκτρονικό πατέρα του. Ισως γιατί ποτέ δεν πίστεψε ότι ο γιος του θα κάνει μεγάλη καριέρα, σε αντίθεση με τη γραμματέα μητέρα του και τα δυο του αδέλφια που στάθηκαν στο πλευρό του. Το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ έγινε το 1981 στην παράσταση «Φαντάσματα» του Ιψεν. Ωστόσο, η πρώτη αναγνώριση ήρθε χάρη στην παραγωγή «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’Νιλ μαζί με τον Τζακ Λέμον. Το 1991 κράτησε το πρώτο Tony για την ερμηνεία του θείου Λούι στην επιτυχία του Νιλ Σάιμον «Lost in Yonkers».

      

Παράλληλα με το θέατρο άρχισε και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις. Στη μικρή οθόνη έπαιξε για πρώτη φορά το 1987 στη σειρά «The equalizer», σε ένα μόνο επεισόδιο. Η αξία του άρχισε να ανεβαίνει στο τηλεοπτικό χρηματιστήριο μετά τον ρόλο του στην κωμωδία «See no evil, hear no evil» και εκτινάχθηκε μετά τον παράφρονα έμπορο όπλων που υποδύθηκε στο «Wiseguy» το 1988. Εκεί όμως που έκανε τη διαφορά ήταν μία δεκαετία αργότερα, όταν δέχτηκε να ενσαρκώσει τον Ρον Κλάιν στο «Recount» κερδίζοντας υποψηφιότητες για σημαντικά βραβεία. Οχι βέβαια τόσα όσα για το «House of cards», όπου πρωταγωνιστεί από το 2013. Στην τηλεόραση δοκίμασε την τύχη του και στην παρουσίαση, αφού καλωσόρισε δύο φορές το κοινό από τα στούντιο της εκπομπής «Saturday night live» το 1997 και το 2006.

Το στοιχείο του, παρ’ όλα αυτά, είναι ο κινηματογράφος. Εκεί όπου αναδείχθηκε σε αινιγματικό πρωταγωνιστή με διαφορετικά προσωπεία. Η πρώτη κλακέτα έπεσε μπροστά του το 1986 στην ταινία «Heartburn», για να ακολουθήσουν τα «Συνήθεις ύποπτοι» – για το οποίο κέρδισε το πρώτο Οσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου (1995) -, «Seven», «Λος Αντζελες εμπιστευτικό», «American beauty» που του έφερε το δεύτερο Οσκαρ, για πρώτο ρόλο αυτήν τη φορά. Ο μακρύς κατάλογος συνεχίζεται με παραγωγές όπως «Πέρα από τη θάλασσα», «Κ-Pax», «Casino Jack» κι «Αφεντικά για σκότωμα», «Σούπερμαν: η επιστροφή».

Στα διαλείμματα των γυρισμάτων αφοσιώθηκε στο βρετανικό θέατρο, μιας και το υπηρέτησε από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή τού Old Vic, μιας από τις παλαιότερες σκηνές του Λονδίνου. Από τον Φεβρουάριο του 2003 μέχρι τα μέσα της περσινής χρονιάς, οπότε εγκατέλειψε τη θέση του, ανέβασε πολυάριθμες παραγωγές κάνοντας «πράγματα που είναι μεγαλύτερα κι έξω από αυτόν», όπως είχε αναφέρει ο ίδιος. Γεγονός που του απέφερε τίτλο ευγενείας αλλά και βραβείο Ολίβιε τον περσινό Απρίλιο.

Δεν περιορίστηκε, ωστόσο, πίσω από τη σκηνή αλλά συνέχισε να πρωταγωνιστεί και σε θεατρικές παραγωγές. Μία από αυτές, ο «Ριχάρδος Γ’» του Bridge Project, τον έφερε και στην Επίδαυρο τον Αύγουστο του 2011 – σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες. Ο σαιξπηρικός ήρωας που ερμήνευσε κέντρισε το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού, κάνοντας sold out τις δύο προγραμματισμένες παραστάσεις κι αναγκάζοντας τους υπευθύνους του Φεστιβάλ Επιδαύρου να βάλουν και τρίτη παράσταση την Κυριακή, ανεβάζοντας στις 27.000 συνολικά τους θεατές που την παρακολούθησαν.

Στα ενδιαφέροντά του συγκαταλέγεται και η μουσική, έχοντας βγάλει single το 1997 με τον τίτλο «The old black magic». To 2004 συμμετείχε στο σάουντρακ της ταινίας «Πέρα από τη θάλασσα», το οποίο προτάθηκε για βραβείο Grammy. Η δημοφιλία του έφτασε μέχρι και τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, όπου δάνεισε τα χαρακτηριστικά του στον ήρωα Τζόναθαν Αϊρονς του «Call of duty: Advanced Award for Best Picture». Τον περασμένο Ιανουάριο έγινε πρόεδρος του ΔΣ του κινηματογραφικού στούντιο Relativity μετά την εξαγορά του από την εταιρεία Trigger Street Productions, συμφερόντων του.