Πρώτος μεταξύ ίσων της γενιάς του

«Επιτρέψτε μου να λάβω το βραβείο όχι ως μια “τιμή” για κάποιο αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου ρόλου – γιατί κανένας ρόλος δεν μπορεί να τελειοποιηθεί. Επιτρέψτε μου να το λάβω ως μια ενθάρρυνση για την πορεία μου, αλλά και για αυτά που με περιμένουν. Ούτως η άλλως αυτό το βραβείο δεν είναι κτήμα κανενός, είναι μια σκυτάλη. Από τη στιγμή που δίνεται, ανήκει στον επόμενο – στους νέους, σε αυτούς δηλαδή που περιμένουμε να ενισχύσουν την τέχνη του θεάτρου με σθένος, αφοσίωση και απόλυτη ευθύνη». Με αυτά τα λόγια παρέλαβε ο Αργύρης Πανταζάρας το φετινό βραβείο Δημήτρης Χορν για την καλύτερη ερμηνεία νέου άνδρα ηθοποιού της περασμένης θεατρικής περιόδου. Ο 28χρονος ηθοποιός συγκέντρωσε την προτίμηση των μελών της κριτικής επιτροπής Κώστα Γεωργουσόπουλου (πρόεδρος), Σταμάτη Φασουλή, Ξένιας Καλογεροπούλου, Λυδίας Κονιόρδου και Αντιγόνης Καράλη, για την ερμηνεία του στον μονόλογο «ΑΩ» που διασκεύασε και σκηνοθέτησε μόνος του αλλά και για τον ρόλο του Τρελού στο σαιξπηρικό «Βασιλιάς Ληρ» σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ.

Στον θεσμό που ξεκίνησε το 2001 ύστερα από πρωτοβουλία του Σταμάτη Φασουλή και τη χρηματοδότηση του Γιάννη Χορν, ο Πανταζάρας έγινε ο 16ος κατά σειρά καλλιτέχνης που φεύγει από το Θέατρο Χορν με τον χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν. Την απονομή πραγματοποίησε, ως είθισται, ο περσινός νικητής του βραβείου Μιχάλης Σαράντης. Ο Πανταζάρας αφιέρωσε το βραβείο σε δύο ανθρώπους που του άλλαξαν τη ζωή, τον Λευτέρη Βογιατζή επειδή «μέσα στα μάτια του είδα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει» και τη φίλη του Ελλη «γιατί μέσα στα δικά της μάτια είδα ότι χωρίς την αγάπη και τον έρωτα ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει». Σε μια ιδιαίτερη κίνηση, δήλωσε πως ένα μέρος του ποσού των 3.000 ευρώ που συνοδεύει τη διάκριση θα το καταβάλει για προμήθειες και περίθαλψη των προσφύγων, ενώ το υπόλοιπο θα το διαθέσει για την ενίσχυση και τη σίτιση μαθητών στα σχολεία.

Ο Αργύρης Πανταζάρας γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1988 και μεγάλωσε στον Βόλο. Σε ένα περιβάλλον εμποτισμένο με αρκετά στοιχεία τέχνης χάρη στον μηχανολόγο πατέρα του, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και την αρχιτέκτονα μητέρα του. Οπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πρώτος ρόλος τού δόθηκε στο νηπιαγωγείο! Στον «Μαθητευόμενο μάγο» του Γκαίτε παρίστανε μια σκούπα που έσπασε αλλά αναστήθηκε με πολλαπλάσια δύναμη. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια και η επήρεια της αδερφής του, που ασχολήθηκε πρώτη με το θέατρο, ώστε να ριζώσει η ιδέα της υποκριτικής.  

      

ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ. Η επαγγελματική του πορεία στο θέατρο ξεκίνησε με την αποφοίτησή του από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2010, όπου συμμετείχε στην παράσταση «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» Νίκου Καραθάνου. Ακολουθούν οι συνεργασίες με τη Λυδία Κονιόρδου στην «Τρισεύγενη» και τον Μιχαήλ Μαρμαρινό στα έργα «Ηρακλής μαινόμενος» και «Ονειρο καλοκαιρινής νυκτός». Ο ρόλος του Μίμη στον «Κόκκινο βράχο» της Ρούλας Πατεράκη τού χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Βραβείο Χορν το 2013. Στη συνέχεια, ο Βίκτωρ Αρδίτης τον επιλέγει για την παράσταση «Νίκη» της Λούλας Αναγνωστάκη, ενώ ο Γιάννης Χουβαρδάς βλέπει σε αυτόν τον λοχαγό Πίτερ Νάιλς στο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα».

Ο Λευτέρης Βογιατζής του έδωσε τον ρόλο του Λας στο «Θερμοκήπιο» του Πίντερ, ενώ τον προετοίμαζε για τον «Οιδίποδα» που έμεινε στη μέση εξαιτίας του θανάτου του σκηνοθέτη. Το βιογραφικό του εμπλουτίστηκε παίζοντας στο πλευρό του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο «Still life», ενώ εμφανίστηκε στη σκηνή της Επιδαύρου ως αγγελιαφόρος στις «Βάκχες» που σκηνοθέτησε η Αντζελα Μπρούσκου. Το σερί των συνεργασιών με καταξιωμένους και νεότερους δημιουργούς συνεχίστηκε με τον Δημήτρη Καρατζά στο «Σλάντεκ» του Εντεν φον Χόρβαρτ (Θέατρο Πόρτα) και στον φετινό «Φάουστ» της Κατερίνας Ευαγγελάτου, όπου υποδυόταν τον Μεφιστοφελή δίπλα στον Νίκο Κουρή – Φάουστ.

Θεωρώντας τις θεατρικές ομάδες τα νέα κύτταρα του ζωντανού οργανισμού του θεάτρου, έγινε μέλος και αυτός του συνόλου «Kursk». Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του αδελφικού του φίλου Χάρη Φραγκούλη και με τη συμμετοχή της Ηρώς-Ελένης Μπέζου ανέβασαν την παράσταση «Βόιτσεκ» του Γκέοργκ Μπίχνερ στο Απλό Θέατρο το 2012, όπου εκτός από τα σκηνικά  που επιμελήθηκε ο ίδιος ερμήνευσε και τον ομώνυμο ρόλο. Δύο χρόνια αργότερα ήρθε στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής η παράσταση «Η προσευχή της κοπέλας που έπεσε μέσα στο πηγάδι και δεν θέλει να πεθάνει» σε κείμενα της ομάδας. Ξανά, ο κεντρικός ρόλος του συνοδεύτηκε από την κατασκευή τόσο των σκηνικών όσο και των κοστουμιών.

«ΑΩ» ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΗΡ. Στο ίδιο θέατρο επέστρεψε την περασμένη σεζόν για να παρουσιάσει τον μονόλογο «ΑΩ», βασισμένο στον «Ακατονόμαστο» του Σάμουελ Μπέκετ. Ο συνειρμικός λόγος του Μπέκετ, η απενεχοποίηση της έκφρασης και η απόλυτη έκθεση του εσωτερικού κόσμου στον εξωτερικό τον έκαναν να αναλάβει ο ίδιος τη διασκευή του κειμένου και τη σκηνοθεσία. Στοιχεία που λειτούργησαν ενδεχομένως στα θετικά για τη χθεσινοβραδινή απονομή. Οπως και η διαφορετική φυσιογνωμία του Τρελού στον «Βασιλιά Ληρ» που ανέβασε ο Τομάζ Παντούρ στην Πειραιώς 260 και άλλοτε λειτουργούσε ως alter ego του Ληρ – Γιώργου Κιμούλη και άλλοτε στεκόταν απέναντί του.

Συνυποψήφιοί του ήταν ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης για τον ρόλο του Φρανκ-ν-Φέρτερ στο μιούζικαλ «Rocky Horror Show» του Ρίτσαρντ Ο’ Μπράιεν σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου, ο Κωνσταντίνος Γώγουλος για τους ρόλους του Φρανκ Χάντερ στην «Εκδοχή του Μπράουνινγκ» του Τέρενς Ράτιγκαν και του Τζιμ Ο’ Κόνορ στον «Γυάλινο κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και, τέλος, ο Γιώργος Παπαγεωργίου για τον ρόλο του Μπέμπη στο έργο του Τζεζ Μπάτεργουορθ «Mojo» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.