ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Πόσες ξανθιές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; Και πόσες ώρες συνεδρίασης του Συμβουλίου Αρχηγών απαιτούνται για να καμφθούν οι αντιρρήσεις κάποιων μικρότερων κομμάτων και να προκύψει ένα κοινό ανακοινωθέν; 
Δεν είναι, ασφαλώς, ώρα για χιούμορ. Κι αυτό γιατί τα γεγονότα έτρεχαν έξω από τις ψηλές δρύινες πόρτες του Προεδρικού Μεγάρου ακόμη και στη διάρκεια της συνεδρίασης εντός. Οι φράχτες στα σύνορα υψώθηκαν, οι καταυλισμοί μεταναστών ετοιμάζονται, αλλά οι εξελίξεις οδηγούν σταθερά τη χώρα μας στη γωνία της Ευρωπαϊκής Ενωσης – αν όχι στο περιθώριο. Τα νέα από τις Βρυξέλλες είναι ότι η Ελλάδα κινδυνεύει σοβαρά να βρεθεί εκτός Σένγκεν στο τέλος του χρόνου. Και μάλιστα όχι αν μέχρι τις 12 Μαΐου δεν γίνουν συγκεκριμένες ενέργειες, αλλά αν δεν μειωθούν δραστικά οι ροές. Με άλλα λόγια, όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος και όχι από τις προθέσεις ή ακόμη και τις προσπάθειες της κυβέρνησης. 
Πώς θα ανασχεθεί όμως η κοσμοπλημμύρα των προσφύγων; Στην πραγματικότητα, από τη μία αξιολόγηση, αυτήν που εκκρεμεί και αφορά το οικονομικό πρόγραμμα, πάμε σε μία άλλη αξιολόγηση, αυτή που θα μετρά κεφάλια στο Προσφυγικό. Η κατάσταση της χώρας χειροτερεύει σταθερά – σε βαθμό που να αναρωτιέται κανείς όχι αν υπάρχει επιστροφή, αλλά αν με κάποιον τρόπο θα επέλθει σταθεροποίηση. 
Ευθύνες υπάρχουν για τον απλό λόγο ότι η χώρα έχει κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή που η αντιπολίτευση έπεσε τελικά ξανά στην παγίδα του περασμένου καλοκαιριού, γλιστρώντας ανεπαίσθητα από τη συνύπαρξη στο Προεδρικό στη συμμόρφωση σε κοινές διατυπώσεις. Με τι πραγματικό αντικείμενο όμως; Οι κρίσιμες αποφάσεις έχουν ληφθεί και τα κρίσιμα λάθη έχουν ήδη γίνει. Σε παιχνίδι αποπροσανατολισμού επιδίδεται, κυρίως, η κυβέρνηση. 
Η πολιτική ζωή έχει εγκλωβιστεί σε μια εθνική κατολίσθηση που φαίνεται, εδώ και δεκατέσσερις μήνες, να συντελείται σε αργή κίνηση χωρίς η φορά της να είναι αναστρέψιμη. Το χειρότερο είναι ότι οι κυβερνώντες δεν είναι διατεθειμένοι ούτε να παραδώσουν την εξουσία ούτε να τη μοιραστούν. Προτίθενται μόνο να διαχειριστούν τον χρόνο, που όμως τρέχει εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.