[Στην ανάπαυλα] Εν τούτω ΚαραΝίκα

3 λεπτά
Ηθελα να γράψω για το τέλος που βλέπουμε όλοι να έρχεται μετά το κλείσιμο των συνόρων. Το βλέμμα του κυρίου Μουζάλα όταν το ανακοίνωσε ήταν η σύνοψις του ενός απελπισμένου τέλους. Σπάνια βλέπουμε τέτοια απόγνωση σε πλάνο πολιτικού προσώπου.
Εκλεισα τη συσκευή, κι άρχισα να σκέφτομαι τώρα που κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, μήπως θα πρέπει εμείς, ο καθένας μόνος του, όπως μας βρήκε το κακό του κόσμου, να προσπαθήσουμε να σταθούμε με αξιοπρέπεια απέναντι στο δράμα.
Να πάψουμε γκρίνιες, θυμούς, κραυγές, και άγονα συνθήματα, και να περιμένουμε όρθιοι, σιωπηλοί, να δεχτούμε με κάποια γενναιότητα την ήττα.
Θα ‘λεγα παίρνοντας δάνειο απ’ τον Ποιητή, «Σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι, σαν που αξιωθήκαμε μια τέτοια χώρα»… αλλά η πραγματικότητα ψαλίδισε ένα ένα τα φτερά του ποιητικού άλματος, γιατί ούτε «έτοιμοι από καιρό» είμαστε ούτε θαρραλέοι. Ας πούμε όμως ότι κάποιες φορές, θες ελάχιστες; σπάνιες; Μπορεί, αλλά όντως κάποιες στιγμές, Ναι, την αξιωθήκαμε αυτή τη χώρα.
Είναι όμως κι αυτές οι ειδήσεις, σαν παραισθήσεις, που βρίσκουν μια χαραμάδα στο συμπαγές της μέρας και τρυπώνουν μέσα σου κι απλώνουν τα πλοκάμια τους παντού να σου ρουφήξουν και την τελευταία σταγόνα λογικής κι αξιοπρέπειας που σου έχει απομείνει.
Πώς μπήκε στη ζωή μου ακάλεστος αυτός ο «αδιόριστος εκπαιδευτικός – σερβιτόρος» ονόματι Νίκος Καρανίκας;
Ενας άνθρωπος που αποκαλεί την όποια καριέρα «χολέρα»;
Και καλά στη ζωή μου, αλλά στο Γραφείο του Πρωθυπουργού τι τον κάνει απαραίτητο και όρμησε να καταλάβει τη θέση «του ειδικού συμβούλου στο γραφείο Στρατηγικού Σχεδιασμού της Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού».
Τι θα συμβουλέψει, αν όχι τον Πρωθυπουργό, το γραφείο Σχεδιασμού και μάλιστα Στρατηγικού Σχεδιασμού (όχι παίζουμε) ένας αδιόριστος «σερβιτόρος – εκπαιδευτικός»;
Ο οποίος μάλιστα, σε ένα ξέσπασμα έμπνευσης και οραματισμού, αποκαλεί την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο, ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!
(δεν βάζω ποτέ θαυμαστικό αλλά εδώ δεν άντεξα, το ‘βαλα και μάλιστα ντούμπλεξ, να φτουρήσει)
Τέτοια αριστουργήματα ονειρεύεται και για το γραφείο του Πρωθυπουργού;
Ανεξερεύνητοι αι βουλαί του Κυρίου (Τσίπρα).
Ο οποίος ύστερα απ’ αυτό, με την ίδια ευκολία που διόρισε τον φίλο του, θα πάει κατευθείαν να λύσει το Προσφυγικό στην Ευρώπη, το Ασφαλιστικό στη Βουλή, το Δάνειο στις Βρυξέλλες και τα μάγια (που του κάνανε οι εκδότες) σε μια συριζαία χαρτορίχτρα στο Πέραμα.
Ξέφυγα πάλι. Πού πήγε η απόφασή μου για λογική κι αξιοπρέπεια. Αφαντη.
Ενα από τα κατορθώματα της πρωτοδεύτερης φοράς Αριστερά είναι πως ξυπνάει άγρια την Κατίνα μέσα μας.
Κι όχι μόνο την ξυπνάει, αλλά την αναζωογονεί και τη θεριεύει, μετατρέποντάς μας σε πλακατζήδες του γλυκού νερού.
Πού ξέρεις; Αμα ξεφτιλιστούμε εντελώς μπορεί να μας διορίσει κι εμάς σε μια θέση συμβούλου Στρατηγικού Σχεδιασμού στη Γενική Γραμματεία παρά τω Πρωθυπουργώ.
Που να μη σώσω να το δω.
(Χαλάει ο καιρός. Ποια βροχή θα ξεπλύνει τις ανομίες τους; Σε ποιες λάσπες θα κοιμηθούν τόσες ψυχές στην Ειδομένη;)













