Οι «αποτυχημένοι παίκτες» που όλοι αγαπούν να μισούν

Συνέβη πρόσφατα σε σύνδεσμο διαιτητών. Κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης. Κάποια στιγμή ακούστηκε δυνατά μια φωνή: «Πρόεδρε, όσους έκανες διαιτητές και τους βοήθησες είναι εντελώς αχάριστοι»!

Δεν είναι μακριά από την αλήθεια όσοι υποστηρίζουν ότι οι διαιτητές είναι άφιλοι. Ακόμη καλύτερα, έχουν τόσο ανεπτυγμένη την όσφρηση ώστε ψηφίζουν «ΟΦΑ»: Οπου φυσάει ο άνεμος. «Μην το ψάχνεις, δεν έχουν μπέσα και δύσκολα μπορείς να τους εμπιστευτείς» αναφέρει παράγοντας με μακρά διαδρομή στα κοινά – όχι της διαιτησίας αλλά ισχυρής ΠΑΕ. Πώς, όμως, εδώ και δεκαετίες οι διαιτητές αποτελούν για άλλους τα εξιλαστήρια θύματα και για ορισμένους τα «κοράκια», μολονότι εσχάτως φορούν στολές με σχεδόν φλούο χρώματα, λες και θέλουν να είναι τρέντι και μέσα στη μόδα; Συνήθως, όσοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν το υψηλό ταλέντο να προχωρήσουν το γυρίζουν στη διαιτησία. «Και εκεί τρελαίνονται. Εχουν το σύνδρομο του διοικητή, της εξουσίας. Ηδονίζονται να ελέγχουν παίκτες και εν τέλει το παιχνίδι», τονίζει διαιτητάνθρωπος. Αλλοι ομολογούν πως ανεβαίνει κατακόρυφα η αδρεναλίνη τους όταν τους βρίζουν! «Στο παρελθόν ήταν μέρος του παιχνιδιού εξουσίας να γίνει κάποιος διαιτητής. Ανέβαινε κοινωνικά, συναναστρεφόταν με ομάδες και παράγοντες. Περνούσε μεγάλες πόρτες» λέει γνώστης της κατάστασης. «Τώρα έχει εξελιχθεί σε επάγγελμα καθαρά βιοποριστικό» συμπληρώνει. Σωστό. Ιδίως αν αναλογιστούμε πως κάθε ρέφερι παίρνει περί τα 1.500 ευρώ το παιχνίδι και κοντά στα μισά οι παρατηρητές και οι βοηθοί. Με την απαραίτητη επισήμανση ότι στη μνημονιακή Ελλάδα οι διαιτητές δεν εισπράττουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα χρήματα και λέγεται πως έχουν να πληρωθούν από την πέμπτη αγωνιστική. Καλά καλά δεν γνωρίζουμε – επίσημα εννοείται – ποιος ορίζει τους διαιτητές. Ούτε, βέβαια, τι λάθη κάνουν μαθαίνουμε και φυσικά ποτέ δεν αποσαφηνίζεται τι διάρκεια έχει μια ποινή κάποιου που απέδωσε μέτρια. Η ρήση «μπήκε στο ψυγείο» βολεύει όλους και μοιάζει να υφίσταται μια ιδιότυπη ομερτά. Ουδείς μιλά, ουδείς θέλει να σκαλίσει τα δεδομένα. Με τον Καλογερόπουλο, τον διαιτητή του πρόσφατου ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακού, έγινε ο κακός χαμός. Ολοι έχουν να πουν το κοντό και το μακρύ τους. Φυσικά, οι απόψεις τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες.

Το πού «χρεώνεται» ένας διαιτητής είναι ένα άλλο ζητούμενο. Οι ψαγμένοι παράγοντες ξεσκονίζουν τις λίστες και τοποθετούν τους ρέφερι ανά ομάδες! Ακριβώς έτσι. Στο παρελθόν, μεγάλη επιρροή στη διαιτησία λέγεται πως είχε ο Βαρδινογιάννης, μετά ο Κόκκαλης, προέκυψε η περιλάλητη «παράγκα», αργότερα για ένα φεγγάρι ακούστηκε το όνομα του Μελισσανίδη και στις μέρες μας υπάρχει ο Μαρινάκης. Υπερβολές; Θα λέγαμε πως ανάλογα με το ποιος παίρνει τους τίτλους, του χρεώνουν και το κομμάτι της διαιτησίας, χωρίς κατ’ ανάγκη αυτό να είναι πάντα σωστό. Μάλλον οι διαιτητές θέλουν να βγάζουν αυτό προς τα έξω – γιατί είπαμε, αντιλαμβάνονται τους δυνατούς. Και στο φινάλε, μπερδεύουν τους πάντες γιατί αλλού χρεώνουν κάποιον και στην πρώτη στραβή, στο πρώτο ανάποδο σφύριγμα ψάχνουν οι ομάδες το πώς και το γιατί! Τρέχοντας να ακούσουν τη γνώμη των τηλεκριτικών, των δύο Π.Β. (Παναγιώτης Βαρούχας, Περικλής Βασιλάκης) που ισοδυναμούν με «γιατρούς» του ποδοσφαίρου. Δύο γνώμες δεν παίρνουμε, και ακούμε αυτή που μας βολεύει; Αυτό ισχύει και με το δίδυμο.

Οι κορυφαίοι
Ο Τάσος Σιδηρόπουλος είναι ο κατά τεκμήριο κορυφαίος έλληνας διαιτητής, ο μόνος που συγκαταλέγεται στην κατηγορία Elite της UEFA και μπορεί να σφυρίξει σε υψηλότατο επίπεδο. Μετά συναντάμε (men second, κατηγορία) τον Καλογερόπουλο και στη συνέχεια τους επίσης διεθνείς (men third) Αρετόπουλο, Μάνταλο, Κύζα, Κομίνη, Παπαπέτρου. Στις γυναίκες κυριαχεί η Ευθαλία Μήτση, με παρουσία σε διεθνείς διοργανώσεις.