«Βίκτορ / Βικτόρια» χωρίς ντροπή

«Καλά, δεν ντρέπεσαι;» ρωτάει – από σκηνής – η Εβελίνα Παπούλια / Βικτόρια τον Γιάννη Ζουγανέλη / Τοντ. «Η ντροπή, αγάπη μου, είναι ένα συναίσθημα που το ανακάλυψαν οι υποκριτές και οι θρησκόληπτοι για να υποβιβάσουν την ανθρώπινη φύση». «Ποιος το λέει αυτό;». «Εγώ το λέω!».

Αρχίσαμε λίγο… ξεδιάντροπα; Καθόλου. Η ντροπή δεν έχει καμία θέση στο μιούζικαλ «Βίκτορ / Βικτόρια».

Η ιστορία είναι απλή: η πάμφτωχη αγγλίδα σοπράνο Βικτόρια Γκραντ αναγκάζεται να μεταμφιεστεί σε πολωνό κόμη Βίκτορ Γκαζίσκι, ο οποίος μεταμφιέζεται σε γυναίκα για να θριαμβεύσει στα κλαμπ του μεσοπολεμικού Παρισιού. Αν προσθέσουμε όμως λίγο Χόλιγουντ, ήτοι την ομώνυμη ταινία του Μπλέικ Εντουαρντς (1982) με την πολυβραβευμένη Τζούλι Αντριους, το ηχηρό όνομα του Χένρι Μαντσίνι και μια μυθολογία που περιλαμβάνει τα ονόματα της Αλίκης Βουγιουκλάκη και του Βλάση Μπονάτσου (1983), τούτο το μιούζικαλ μόνον απλό (κι απέριττο) δεν είναι.

Αν αυτή την περίοδο – ύστερα από το περσινό του άνοιγμα με τους «Αθλους του Ηρακλή», στο νέο θεατρικό μεγαθήριο Πάνθεον, του πατέρα του Γιάννη Παπαθεοχάρη – μπορούσε κάποιος να κοιτάξει στο μυαλό του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη, θα έβρισκε μόνο «Βίκτορ / Βικτόρια». Το πιστοποιεί ο ίδιος. Με μια σκέψη «πιο κινηματογραφική και πιο ελεύθερη από το θέατρο», προσθέτει. Χώρια που έχει βουτήξει με τα μπούνια στην εποχή του μιούζικαλ (και τη γοητεία της). Προσπαθώντας, όπως μου λέει σε ένα διάλειμμα της πρόβας, να δώσει μια διαχρονικότητα στο θέαμα, δίχως όμως να χαθεί κάτι από τη μαγεία του χρόνου. «Αλλωστε οι προβληματισμοί που θέτει είναι διαχρονικοί: οι ανθρώπινες σχέσεις, τα ταμπού».

Εχει να κάνει πολύ με την Ελλάδα του σήμερα το έργο, πιστεύει. Κυρίως όσον αφορά τις διαφορετικές σχέσεις και «πώς τις βλέπουν οι άνθρωποι όταν διαδραματίζονται μέσα στον δικό τους κύκλο».

Ο νεόκοπος σκηνοθέτης έχει και ένα μεγάλο ατού. Την πρωταγωνίστρια Εβελίνα Παπούλια, που κατά έναν περίεργο τρόπο φέρνει πολύ στην πρώτη διδάξασα Τζούλι Αντριους. «Καμία άλλη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να φέρει εις πέρας αυτό το εγχείρημα» λέει. «Είναι και οι γωνίες του προσώπου της, η αύρα της, σαν να είναι αγόρι, η ικανότητά της να μεταμορφώνεται σε ένα ανδρόγυνο πλάσμα που χορεύει και τραγουδάει – όλα αυτά». Χώρια που της αποδίδει ακάματη δουλειά, τελειομανία και ότι «ακούει και συνεχώς διορθώνει και διορθώνεται. Σπάνια δουλεύει κάποιος με συνεργάτες που έχουν τέτοιες απαιτήσεις από τον εαυτό τους».

Βέβαια, ο Παπαθεοχάρης έχει ένα – προσωπικό – ατού: είναι γιος του παραγωγού. Και, όπως μου λέει στα ίσια, έχει μάθει να είναι ακριβώς αυτό, καθώς «η επαγγελματική σταδιοδρομία μου κατά μεγάλο μέρος τοποθετείται στις οικογενειακές επιχειρήσεις και έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Με τον παραγωγό όμως μιλάω όπως οποιοσδήποτε σκηνοθέτης. Προσπαθώ να περάσει το δικό μου στα μπάτζετ, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε άλλος. Ή μαλώνω μαζί του όπως θα έκανε ο όποιος σκηνοθέτης», προσθέτει χαμογελώντας.

«Δεν μπορείς να είσαι και σκηνοθέτης και παραγωγός. Είναι πολύ δύσκολο, ειδικά αν είσαι και χαοτικός» – χαμογελάει ξανά. «Σε εκείνο που τραβάω τη δική μου γραμμή είναι στο συγκεκριμένο όραμα». Οραμα που εδώ πατάει σε ένα διάσημο έργο, ενώ στον «Ηρακλή» ήταν «όραμα από το μηδέν, που χτίστηκε κομμάτι κομμάτι. Αλλωστε το θέατρο είναι ομαδική δουλειά».

Και μιας και μιλάμε για ομάδα, για καθέναν έχει μια καλή κουβέντα. Ο Ζουγανέλης; «Εχει το ταλέντο να διακωμωδεί χωρίς να παρωδεί – αριστοφανικά». Ο Γιάννης Στάνκογλου; «Πλάθει τόσο ωραία τον ρόλο του Κινγκ». Η Θεοδώρα Τζήμου; «Μια πειραματική ηθοποιός που επιτυγχάνει θαυμαστά διαφορετικές θερμοκρασίες και ταυτότητες».

INFO
«Victor / Victoria», των Μπλέικ Εντουαρντς και Χένρι Μαντσίνι, σε στίχους Λέσλι Μπρίκους, από τις 19/2 στο Πάνθεον, Πειραιώς 166, Ταύρος, τηλ. 210-3471.111. Σκηνοθεσία – κοστούμια: Απόλλων Παπαθεοχάρης. Παίζουν: Εβελίνα Παπούλια, Γιάννης Ζουγανέλης, Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου κ.ά.