[Στην ανάπαυλα] Τα δέντρα που μας πλήγωσαν

Τόσες μέρες και δεν το είχα προσέξει. Μπαίνω βιαστικά το βράδυ στην αυλή κουρασμένος από πρόβα – παράσταση, πρόβα – παράσταση και βάζω πλώρη με το κεφάλι κάτω κατευθείαν για την είσοδο.

 Είναι ένα κωνοφόρο στη μέση του κήπου φάτσα κάρτα, έλατο δεν το λες, ούτε πεύκο, έχει και περίεργο σχήμα. Μικρό δενδρύλλιο πριν από είκοσι τόσα χρόνια που πάτησα σ’ αυτό το σπίτι, κάποιος, ούτε θυμάμαι για ποιον λόγο, πήγε και ψαλίδισε την κορφή του.

 Κι έτσι, ενώ έδειχνε πως το πάει για ψευδέλατο, αυτό αντί να ψηλώνει έπιασε και φούντωνε, φούντωνε κι ήρθε κι έγινε με τον καιρό ένα τεράστιο θαμνόδεντρο, που είχε όμως το γούστο του έτσι πλούσιο και πυκνό το καταπράσινο φύλλωμά του.

Χθες όμως, παρά την κούραση, κάπως για να πάρω ανάσα ή ίσως επειδή κάτι άκουσα μέσα μου να κλαίει σήκωσα τα μάτια και το είδα σαν κάπως αλλαγμένο. Το ‘ριξα στο φως της νύχτας, όταν όμως πήγα πιο κοντά είδα τα φύλλα στα κλαριά του να ‘χουν πάρει το χρώμα της σκουριάς. Πάει κι αυτό, όπου να ‘ναι θα ακούσω το ηλεκτρικό πριόνι να το κόβει κλαράκι το κλαρί.

Ετσι όπως έγινε πρόπερσι με την αροκάρια που μας την έκαψε το χιόνι, όπως και με τον φοίνικα που αρρώστησε από μια αρρώστια που ρήμαξε και τόσα άλλα δέντρα στην Αθήνα.

Δεν ξέρω γιατί μου στοίχισε τόσο αυτό το δέντρο που ψυχομαχάει στην αυλή μου. Ισως ύστερα από τόσα χρόνια μέσα στην κρίση να βλέπω σημάδια της φθοράς παντού, ίσως γιατί την άλλη μέρα που έπεσε ο φοίνικας στην παιδική μου την αυλή στη Σαλαμίνα έχασα τη μητέρα μου.

Κι ενώ ζω τη ζωή μου μακριά από προλήψεις, ζώδια και ξεματιάσματα, διαβάζω σ’ αυτά στα δέντρα που πεθαίνουν έναν χρησμό πανάρχαιο, ένα σημάδι μαύρο.

Υστερα κάτι να μαγειρέψω, κάτι να φάω, κάτι ν’ ακούσω τις ειδήσεις, το ξέχασα σχεδόν. Βλέπεις πρέπει να κανονίσω την αυριανή τη μέρα. Από πού θα πάω στη δουλειά, ποιο δρομολόγιο να πάρω. Κατεβαίνουν οι αγρότες με τα τρακτέρ, που φέτος έμαθα από τον Πρωθυπουργό πως είναι ακροδεξιά στοιχεία. Βέβαια πέρσι, πρόπερσι ο ίδιος άνθρωπος τους έβλεπε σαν επαναστάτες, αλλά φαίνεται μεταλλάχτηκαν κι αυτοί μες στον χρόνο, όπως όλα.

Κατόπιν είδα λίγο Βουλή (των Ελλήνων πάντα) κι είδα και θαύμασα το παράλογο σε όλη του την έξαρση. Μιλούσαν όλοι για πολλά πράγματα συγχρόνως κι ενώ η συζήτηση είχε για θέμα τις τηλεοπτικές άδειες που θα ‘ναι τέσσερις, όσοι κι αυτοί που θα μας συνοδέψουν στην τελευταία μας κατοικία, κάθε τόσο έμπαινε στην κουβέντα κι ένα «Προσφυγικό», ένα «ΝΑΤΟ», που δεν το κάλεσε κανείς, ήρθε από μόνο του, επίσης παρήλαυναν κάθε τόσο Γερμανοτσολιάδες και ένα «Στα τέσσερα, στα τέσσερα», έτσι για να υπάρχει και μια νότα πιο σκαμπρόζικη.

Σε μια στιγμή δε ο πρόεδρος είπε και έκανε το εξής υπέροχο: – «Κατά τον κανονισμό πρέπει να διακόψουμε για δέκα λεπτά, αλλά επειδή έχουμε αργήσει, σηκωνόμαστε, καθόμαστε και συνεχίζεται η συνεδρίασις». Και αμ’ έπος αμ’ έργον, σηκώθηκε, ξανακάθησε αμέσως και συνέχισε απτόητος. «Η συνεδρίασις συνεχίζεται». Τελικά, το Σώμα αποφάσισε να δοθούν τέσσερις άδειες.

Πολλές τις βρίσκω. Για τη φωνή της κυβέρνησης νομίζω αρκετά είναι τα τρία κανάλια της ΕΡΤ, άντε να νεκραναστηθεί και καμιά ΥΕΝΕΔ, να γλυκάνει το χειλάκι του κυρίου Καμμένου, να κάνει κι αυτός Ανάσταση και να ψάλει μετά των ομοίων του.

«Στρατός Ανέστη εκ νεκρών / θανάτω θάνατον πατήσας / και τοις εν τοις μνήμασι ζωή / χαρισάμενος».

Το βράδυ στον ύπνο μου έθαλε φουντωτό και πάλι καταπράσινο το δέντρο της αυλής μας, αλλά κάποια στιγμή δυστυχώς ξύπνησα. Κουράγιο.