Η δικαίωση του Γιάνη

O Βαρουφάκης τώρα δικαιώνεται. Και μάλιστα από τον κατ’ εξοχήν αντίπαλό του, τον Γερούν Ντεϊσελμπλούμ. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί το Eurogroup, με βάση πρόταση του προέδρου του, βαδίζει στον δρόμο της διαφάνειας, της κατάργησης της μυστικότητας των συνεδριάσεών του. Μη φανταστείτε βέβαια ότι θα βγαίνουν φόρα παρτίδα όλα όσα λέει ο κάθε υπουργός. Για αρχή, θα δίνονται στη δημοσιότητα μόνο κάποιες περιλήψεις. Οταν προχωρήσουν παραπέρα, πάντως, είμαι σίγουρος ότι δεν θα παραλείψουν να ζητήσουν, για αρχειακούς λόγους, τα πρακτικά που κράτησε ο έλληνας πρώην υπουργός.

Σημειώνω ότι η  «ευρωμανία» με τη διαφάνεια δεν περιορίζεται στο Eurogroup, αλλά απειλεί ακόμη και το άβατο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Τόσο που κάποιοι υποστηρίζουν ότι θα έρθει η στιγμή κατά την οποία θα δημοσιεύεται ακόμη και το ποιος είπε τι στις έως τώρα απόρρητες συνεδριάσεις της. Να το δω, Γιάνη, και να μην το πιστέψω.

Αμετάπειστη η Ντανιέλ Νουί

Αλλαγές στα Διοικητικά Συμβούλια των τραπεζών ενόψει. Από ό,τι μαθαίνω, η επικεφαλής του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού της ΕΚΤ Ντανιέλ Νουί που ήρθε στην Αθήνα στις αρχές της εβδομάδας, διαμήνυσε στους συνομιλητές της ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αποδεκτή αλλαγή του νόμου που θέτει προϋποθέσεις για τα μέλη των διοικήσεων. Η Γαλλίδα αναγνώρισε ότι κάποιες από τις προϋποθέσεις του νόμου ίσως οδηγούν σε εκ πρώτης όψεως παράξενα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, ο προβλεπόμενος αποκλεισμός οποιασδήποτε πολιτικής συμμετοχής δεν θα επέτρεπε τον διορισμό ούτε του ίδιου του αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τζακ Λιου σε Διοικητικό Συμβούλιο ελληνικής τράπεζας. Ωστόσο, επειδή οι τροϊκανοί έχουν καεί στον χυλό, φυσάνε και το γιαούρτι και δεν το συζητάνε να επιτρέψουν ευελιξίες σε τέτοια ευαίσθητα θέματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο επίτροπος Μοσκοβισί, μετά το Eurogroup της Πέμπτης, τόνισε πόσο σημαντική είναι η αποπολιτικοποίηση των τραπεζών, μεταξύ των άλλων για τους υποψήφιους επενδυτές.

Της μόδας η «υπεραντίδραση»

Η λέξη «υπεραντίδραση» κυριαρχεί στα σχόλια που γίνονται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους σχετικά με την αντίδραση των αγορών. Ναι μεν υπάρχουν κάποια προβλήματα, λένε, αλλά όχι τέτοια που να δικαιολογούν μαζικό ξεπούλημα. Οσο για τα θεμελιώδη των ευρωπαϊκών τραπεζών, είναι πολύ καλύτερα τώρα απ’ ό,τι ήταν πριν από λίγα χρόνια. Πάντως, απ’ ό,τι λέγεται πάντα στους ίδιους διαδρόμους, δεν πιθανολογείται η προσφυγή σε μέτρα του τύπου μείωσης των επιτοκίων. Αλλες επικοινωνιακές παρεμβάσεις, ωστόσο, είναι πιθανές. Τα σχετικά μηνύματα ξεκίνησαν προχθές στο Eurogroup και έπεται συνέχεια.

Ο γιατρός και το φάρμακο για το στρες

Αλλη μια ευρωονομασία για τις χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, που πέρασαν οξύτατες κρίσεις και εντάχθηκαν σε προγράμματα στήριξης τα τελευταία χρόνια: στρεσαρισμένες. Αγγλιστί, stressed countries. Οπου το «χαλαρωτικό» φάρμακο είναι – να υποθέσω – τα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης;

Πάντως, για να σας προλάβω, στην περίπτωσή μας το φάρμακο δίνεται κατόπιν ιατρικής συνταγής. Σας αφήνω να μαντέψετε ποιος είναι ο γιατρός.

Ο αυστηρός Κούπμαν, ο Πιτσιόρλας και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ
Τον βίο αβίωτο έχει κατά καιρούς κάνει, τόσο στη σημερινή όσο και στην προηγούμενη κυβέρνηση, ο Ολλανδός Γκερτ Γιαν Κούπμαν. Το κακό είναι ότι ο αναπληρωτής διευθυντής και υπεύθυνος για τις κρατικές ενισχύσεις της DGCom, δηλαδή της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της ΕΕ, βρέθηκε ξανά προ ημερών στην Αθήνα. Το απόγευμα της Πέμπτης τα είπε με τον Πιτσιόρλα του ΤΑΙΠΕΔ. Στο μενού, η πολύπαθη ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Τυχόν ναυάγιο στον νέο διαγωνισμό που τρέχει το ΤΑΙΠΕΔ για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ σημαίνει ότι η τελευταία θα κληθεί να επιστρέψει πίσω στον κρατικό προϋπολογισμό γύρω στα 750 εκατ. ευρώ παράνομων ενισχύσεων. Κι επειδή φυσικά δεν έχει τα χρήματα, αν δεν πουληθεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, θα πρέπει να κλείσει. Το ίδιο ακριβώς ισχύει για τη Rosco, θυγατρική της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που επίσης βρίσκεται σε φάση ιδιωτικοποίησης, με ευθύνη τη συντήρηση του τροχαίου υλικού, καθώς επίσης και για την προβληματική μεταλλουργική επιχείρηση ΛΑΡΚΟ, που βαρύνεται με ενισχύσεις 150 εκατ. ευρώ.