Project Syndicate

Εάν αναλογιστεί κανείς τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα, καταλήγει σε ένα προφανές συμπέρασμα. Αναλογικά είναι πολύ χειρότερο να είναι κανείς σήμερα νέος από όσο ήταν πριν από 25 χρόνια. Στις περισσότερες χώρες, ωστόσο, αυτή η γενεαλογική διάσταση λάμπει διά της απουσίας της από τις πολιτικές συζητήσεις. Πριν από 50 χρόνια όλοι μιλούσαν ανοιχτά και συχνά για το «γενεαλογικό κενό». Σήμερα το κενό αυτό είναι αόρατο. Αυτό είναι κακό για τους νέους, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Εάν ξεκινήσουμε από την κλιματική αλλαγή, θα δούμε ότι κάποιος που είναι σήμερα 60 χρονών δεν θα καταλάβει τη διαφορά των αλλαγών που αναμένεται να συντελεστούν σε διάστημα 25-50 ετών σε αντίθεση με κάποιον που είναι 30. Εάν αναλογιστούμε το χρέος, θα δούμε ότι η μείωση αυτού του χρέους μιας χώρας χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι οι επόμενες γενεές δεν θα έχουν τόσο μεγάλα δημοσιονομικά περιθώρια για ευημερία. Επειδή επίσης έχει μειωθεί η ανάπτυξη, πλήττονται και οι μελλοντικές συντάξεις. Οσοι έχουν γεννηθεί από τη δεκαετία του '40 μέχρι και τη δεκαετία του '60 αποτελούν μεγαλύτερο δημογραφικό βάρος για τα παιδιά τους.
Τέλος, αν αναλογιστούμε την αγορά εργασίας, θα δούμε ότι οι συνθήκες για όσους μπαίνουν τώρα στην αγορά απασχόλησης είναι πολύ χειρότερες σε πολλές χώρες. Οι νέοι που δεν απασχολούνται, ούτε σπουδάζουν ή καταρτίζονται έχουν φτάσει τα 10,2 εκατ. στις ΗΠΑ και τα 14 εκατ. στην ΕΕ. Δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο πότε και πώς θα συνειδητοποιήσουν οι νέοι την κατάσταση στην οποία βρίσκονται ώστε να ακουστούν από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο Ζαν Πιζανί-Φερί είναι καθηγητής στη Hertie School of Governance στο Βερολίνο και έχει καθήκοντα γενικού επιτρόπου Χάραξης Πολιτικής στη γαλλική κυβέρνηση. Είναι πρώην διευθυντής του ινστιτούτου Bruegel.