Λεωφορείον ο Πόθος

Ο Τενεσί Ουίλιαμς στο θεατρικό έργο του «Λεωφορείον ο Πόθος» διά στόματος Μπλανς Ντιμπουά λέει μια σπουδαία φράση: «Τη μαγεία θέλω, όχι την αλήθεια». Αυτή η «μαγεία» του αμερικανού συγγραφέα βρίσκει την απόλυτη ενσάρκωσή της στα ποδοσφαιρικά δρώμενα του τόπου μας· κυρίως κατά την περίοδο των μεταγραφών!

Είναι τότε που οι απανταχού «σακάτηδες» ξαναγίνονται ποδοσφαιριστές, πατούν στα πόδια τους όπως στο θαύμα του Χριστού με τον παραλυτικό όπου «εγερθείς ανεχώρησεν εις τον οίκον αυτού». Το καλοκαίρι, εποχή ραστώνης, ραθυμίας και απολύτου αμεριμνησίας, φροντίζουν οι ποδοσφαιρικές ομάδες για την ενίσχυσή τους ώστε να βγουν πάνοπλες εις τα πεδία των «τίμιων» μαχών. Η «μαγεία» προέχει της «αληθείας» και οι απανταχού θαυματοποιοί μάνατζερ ανασταίνουν τους «Λαζάρους» τους και τους πλασάρουν ωσάν να ήταν θεοί στους ιθαγενείς ποδοσφαιρανθρώπους, που μία και μόνη επιθυμία έχουν την εποχή εκείνη: να πουλήσουν εισιτήρια διαρκείας-καθρεφτάκια στους υποτακτικούς τους.

Και καταφθάνουν «πετώντας» οι σερνόμενοι (στην πραγματικότητα) συνταξιούχοι από τα γήπεδα της Ευρώπης ποδοσφαιριστές, ευελπιστώντας σε καλά στερνά. Και ο εύπιστος οπαδός, ο αφελής και φανατικός, ουδόλως λειτουργεί διά της ορθής σκέψης η οποία απλά και κατανοητά θα τον οδηγούσε στο συμπέρασμα: στην Ελλάδα της απόλυτης παρακμής ποιος ακμάζων παίκτης θα επένδυε έστω ένα από τα παπούτσια του; Ουδείς, πάει και τελείωσε!

Και τα «όνειρα καλοκαιρινής νυκτός» γίνονται πραγματικότητα και πλήθος συρρέει στα αεροδρόμια και θριαμβικές πομπές διοργανώνονται και οι παραλυτικοί αποθεώνονται και όλα αυτά μέχρι να φυσήξουν οι πρώτοι βοριάδες και στο βάθος να φανούν οι πρώτες κόκκινες λαμπερές φωτοβολίδες!

Γιατί οι κόκκινες λαμπερές φωτοβολίδες, θα γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με τη θάλασσα, σηματοδοτούν ότι το σκάφος μπάζει νερά, βουλιάζει!

Και τότε, οι πρώτοι που ρίπτονται στο παγωμένο νερό είναι αυτοί που είχαν φέρει στις αποσκευές τους τα οικονομικά σωσίβια το καλοκαίρι.

Ο Μπερμπάτοφ, ο Εσιέν, ο Αρθο, ο Τζιμπούρ, ο Ερνάνι είναι πλέον η σαβούρα που πρέπει να πέσει στη θάλασσα (είτε το παραδέχονται αυτοί που τους φόρτωσαν στο πλοίο είτε όχι). Ο χειμώνας είναι, κακά τα ψέματα, η εποχή που η «μαγεία» μετατρέπεται σε «αλήθεια». Η ζέστη δίνει τη θέση της στο χιόνι, η ραθυμία στην εγρήγορση, η ανεμελιά στη σοβαρότητα και τα «μακουδάκια» στα «παλτά». Οι θαυματοποιοί έχουν κρυφτεί σαν τις αρκούδες στις φωλιές τους, οι οπαδοί έχουν καταλάβει πια καλά το μέγεθος του εμπαιγμού τους και οι πρόεδροι που υπερηφανεύονταν για τα αποκτήματά τους τρέχουν να κλείσουν τις τρύπες που μπάζουν βοριά και αμφισβήτηση.

Η μεταγραφική περίοδος του χειμώνα είθισται να θεωρείται διορθωτική των λαθών του καλοκαιριού, όταν όμως εν μέσω χειμάζουσας αθλητικής περιόδου γίνονται άλλα μεγαλύτερα λάθη. Φεύγουν ή μπαίνουν στο ψυγείο οι ολιγωρήσαντες και έρχονται άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι και ο κύκλος του ονειδισμού μεγαλώνει.  

Στην Ελλάδα, τη χώρα των θαυμάτων, η βιβλική ρήση «η αλήθεια θα σας λυτρώσει» δεν βρίσκει ποτέ πρόσφορο έδαφος, αντιθέτως οι οποιεσδήποτε αγαθές προθέσεις των ρομαντικών του ποδοσφαίρου προσκρούουν στα μεγάλα και υψηλά καβαφικά «τείχη» των προκαταλήψεων και των παραγοντικών αμαρτημάτων.