[Κραυγές και ψίθυροι] Πρόγονοι

Μου συνέβη πριν από λίγες εβδομάδες όταν παρακολούθησα τη «Μιράντα» του Oσκαρας Κορσουνόβας με την Ιωάννα Παππά και τον Λαέρτη Μαλκότση. Εντυπωσιασμένη από την ερμηνεία των δύο ηθοποιών αλλά και με το υποφώσκον ήθος με το οποίο διαχειρίζονταν το ταλέντο τους, μια παρόρμηση με έκανε να θέλω όχι τόσο να συγχαρώ τους ίδιους αλλά να γνωρίσω του γονείς τους. Αν μπορούσα και τους παππούδες τους. Ετσι, αυθαίρετα, σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί παρά να είναι, με κάποιον τρόπο, ιδιαίτεροι άνθρωποι για να έχουν αναθρέψει τέτοια ταλέντα. Είναι και ο πατέρας μου που μου έλεγε ότι την τιμή που οφείλουμε στις προηγούμενες γενιές την αποδίδουμε στις επόμενες. Γιατί αλλιώς βραδυπορεί η ζωή και η Ιστορία.

Αυτό έχω να πω για τον πρόεδρο της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ που περιέφερε εν είδει ιερών λειψάνων τις αγωνιστικές περγαμηνές των γονιών και των παππούδων του ως δικαιολογητικά για την τοποθέτηση του ευρύτερου οικογενειακού και φιλικού του κύκλου στο Δημόσιο. Και που όσο ανασκευάζει τον λόγο του τόσο περισσότερο αυτοπεριχαρακώνεται στην αυθάδη ιδεοληψία του. Δεν είναι μόνο ότι η αξία των προγόνων μας δεν δηλώνεται, απλώς αποτυπώνεται στο δικό μας ήθος, στα δικά μας έργα και ημέρες. Είναι και το ότι αν έχεις ικανότητες δεν χρειάζεσαι προγόνους. Δεν το λέω εγώ. Ο Βολταίρος. Και με τον σκωπτικό της τρόπο η υπέργηρη μάνα φίλης μου, αγωνίστρια του ΕΑΜ και για δεκαετίες πολιτική εξόριστος: «Αν ήξερα ότι ο Εμφύλιος γινόταν για μια θέση στο Δημόσιο θα είχα φύγει για Αμερική».