Ελληνες προπονητές έχουμε, υπομονή δεν υπάρχει

^«Γιάννη, είσαι έτοιμος να κάτσεις στον πάγκο; Μπορείς να διαχειριστείς την κατάσταση;»

Τα λόγια του Σωκράτη Κόκκαλη προς τον Γιάννη Μαντζουράκη εκείνο το ανοιξιάτικο μεσημέρι του Απριλίου του 2000 ήταν, όπως συνήθιζε ο ηγέτης του Ολυμπιακού, απευθείας στο θέμα.

Οι Ερυθρόλευκοι κινδύνευαν άμεσα να χάσουν το πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό, καθώς μετά το 2-2 στο «αιώνιο» ντέρμπι ήρθε και η ισοπαλία με τον Εθνικό Αστέρα (1-1) και οι Πράσινοι είχαν πλησιάσει στον έναν βαθμό.  

Ο Αλμπέρτο Μπιγκόν είχε χάσει κάθε έλεγχο (είχε ήδη «πλακωθεί» με τον Ζάχοβιτς) και ο «Ρουμάνος» (όπως είναι το παρατσούλι του έμπειρου τεχνικού από την εποχή που έπαιζε στη Ρουμανία) ήταν η ιδανική λύση. Με 8/8 νίκες έφερε και αυτόν τον τίτλο στον Πειραιά στη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του (από πλευράς πρεστίζ συλλόγου), δείχνοντας για πολλοστή φορά ότι δεν καταλαβαίνει από επικίνδυνες αποστολές.

Οπως και φέτος που ανέλαβε τον Παναιτωλικό ύστερα από δύο πεντάρες που είχε δεχτεί η ομάδα του Αγρινίου.

«Δεν φοβήθηκα ποτέ μια αποστολή, αλλά ιδιαίτερα στο Αγρίνιο δεν βλέπεις μόνο την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας που αναλαμβάνεις, αλλά και το πώς βλέπουν εκεί το ποδόσφαιρο. Ο πρόεδρος Φώτης Κωστούλας έχει όραμα και είναι από τους πραγματικούς επενδυτές, με τον οποίο συμπίπτει απόλυτα η φιλοσοφία μας» λέει στην «Ομάδα».

ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. Εχει ήδη περάσει κάποια στοιχεία στη νέα του ομάδα, η οποία δείχνει και πάλι να έχει παλμό, όχι μόνο με τον Αστέρα Τρίπολης, αλλά και στην εμφάνισή της στα παιχνίδια με τους «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου.

«Εχουμε ακόμα πολλή δουλειά, αλλά οι παίκτες συνεργάζονται εξαιρετικά. Ξέρετε, τον ποδοσφαιριστή δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις και όταν δει ότι παίρνει κάτι από σένα μαθαίνει, το εκτιμά και το δείχνει».

Ξέρει καλά ότι η μοίρα του προπονητή είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να μη μένει πολλά χρόνια στην ίδια ομάδα, αλλά επιμένει να στηρίζει το μοντέλο «έλληνας προπονητής» και με παραδείγματα.

«Είναι καλοί οι έλληνες προπονητές, απλά οι παράγοντες στη χώρα μας δεν δείχνουν υπομονή στο ελληνικό στοιχείο στον πάγκο. Αντίθετα ο ξένος έχει μεγαλύτερη πίστωση χρόνου. Και όμως ξεχνούν ότι ο Ελληνας προσπαθεί περισσότερο, γιατί και αύριο η δουλειά του θα είναι εδώ γύρω, ενώ πολλοί ξένοι έρχονται και φεύγουν».

ΑΤΥΧΙΕΣ. «Υπάρχουν βέβαια και πολλοί καλοί, όπως ο Βαλβέρδε για παράδειγμα που έδειξε έργο στον Ολυμπιακό. Ομως θυμηθείτε το πρώτο του διάστημα στην ομάδα. Σκέτη αποτυχία, με αποκλεισμό από την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και κακά αποτελέσματα. Εδώ είναι η υπομονή που λέμε ότι χρειάζεται και ως ξένος την είχε – και σωστά – για να δείξει το έργο του.

Εγώ αντίθετα πλήρωσα το εκτός έδρας γκολ του μακαρίτη του Φουέ, με το οποίο η Λυών είχε μειώσει σε 2-1 στο ΟΑΚΑ και μείναμε έξω στην ισοβαθμία, με εννέα βαθμούς στον όμιλο και χάνοντας 1-0 στη Γαλλία με μια τραγική διαιτησία» συμπληρώνει ο Γιάννης Μαντζουράκης, που διατηρεί ακόμα εξαιρετικές σχέσεις με τον Σωκράτη Κόκκαλη, όπως και με τον φίλο του Κάρλο Αντσελότι, σε έναν από τους πρώτους ανθρώπους που εξήγησε τον περίφημο ρόμβο που εφάρμοσε τότε στον Ολυμπιακό (δικές του επιλογές παίκτες όπως ο Ζέτερμπεργκ, ο Καστίγιο αλλά και ο Ζε Ελίας).

«Ολα τα λεφτά είναι η απομάκρυνση των παικτών στα “φτερά” και όταν έχεις παίκτες σαν τον Ζέτερμπεργκ και τον Τζόρτζεβιτς, πού να τους πιάσουν οι αντίπαλοι στα άκρα. Δεν είναι τυχαίο ότι είχαμε σπάσει τότε όλα τα ρεκόρ τερμάτων στις πρώτες αγωνιστικές» θυμάται ο κόουτς.

ΟΡΟΣΗΜΑ. Αξέχαστες στιγμές επίσης στην καριέρα του το πέρασμα από την Ξάνθη («Με αποκορύφωμα την 4η θέση που είχαμε φτάσει σε πρωτάθλημα με όλους τους μεγάλους να συμμετέχουν»), τη Μυτιλήνη («Η Καλλονή σώθηκε με πορεία πρωταθλητισμού στον δεύτερο γύρο και με 34 παιχνίδια εκτός έδρας φτιάχνοντας κορμό και νοοτροπία και για την επόμενη χρονιά») και την Κύπρο («Πρωτάθλημα ύστερα από 6 χρόνια για τον ΑΠΟΕΛ σπάζοντας όλα τα ρεκόρ»). Οσο για τη στιγμή που θέλει να ξεχάσει: «Οι τραγικές συνθήκες στον ΟΦΗ».

Ενώ για παίκτη στάζει μέλι: «Για την προσωπικότητα του Πρένταγκ Τζόρτζεβιτς».

«Στο Αγρίνιο είναι πραγματικοί επενδυτές»
«Στον Παναιτωλικό νιώθω σαν να έχω κάτσει να φάω σε ένα τραπέζι με καθαρό τραπεζομάντιλο και αυτό τα λέει όλα. Η φιλοσοφία μου συμπίπτει απόλυτα με του προέδρου Φώτη Κωστούλα, που θέλει να χτίσει κάτι με όραμα και όχι μια φωτοβολίδα. Αυτοί είναι πραγματικοί επενδυτές, όπως και ο Χρήστος Πανόπουλος της Ξάνθης, και αυτούς θα έπρεπε να τους στηρίζει και να τους βραβεύει η Πολιτεία, όχι να τους βάζει εμπόδια».