Ωτοβλεψίες

«Οταν δεν ξέρεις πού πας, όλοι οι δρόμοι σε οδηγούν εκεί» έγραφε ο Λούις Κάρολ, της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων».
Η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη ήξεραν πού να πάνε. Στον Λούις Κάρολ. Και στον Φρίντριχ Νίτσε που πίστευε ότι «οι πεποιθήσεις είναι μεγαλύτεροι αντίπαλοι της αλήθειας από τα ψέματα». Από τον Φεβρουάριο δούλευαν στα «περί αλήθειας και ψέματος» του Νίτσε και στα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ (που παρουσιάζονται σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά στη Στέγη), αποσπώντας από το τελευταίο τη φράση «Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι» ως τίτλο για το εγχείρημά τους. Τη φράση, δηλαδή, του καλού βιοπαλαιστή, που έχει ρίξει μια ματιά στο βιος του και κοιμάται ήσυχος, όπως μου την εξηγεί η Αγγελική Παπαθεμελή. Και η δουλειά τους πήρε μια προέκταση σε σχέση με την κοινώς αποδεκτή πραγματικότητα σε αντίστιξη προς την πραγματικότητα καθενός «που είναι εγκυρότερη». Και όλα αυτά, η «Αλίκη», τα «Κύματα», η νιτσεϊκή αφορμή, το «Μέσα από τον καθρέφτη» του Κάρολ με – ψυχαναλυτική – πρωταγωνίστρια και πάλι την Αλίκη συναρμόστηκαν σε ένα κείμενο «με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που έχει περισσότερες από μία πτυχές». Με υποβλητική μουσική του (Θάνου Ανεστόπουλου από τα Διάφανα Κρίνα). Ετσι και οι δύο ηθοποιοί και πλάστες του… «Κουνελιού» θα υποδύονται στο Bios (από 18 Ιανουαρίου) «μια ενήλικη Αλίκη που έρχεται αντιμέτωπη με τις διαφορετικές φωνές μέσα της», αντίπαλη με τον χρόνο «που μας πιέζει αλύπητα, και ως φθορά και ως αναπόφευκτο τέλος».

«Κάθε φυλακή που χτίζει ο καθένας μας χτίζεται με τα λιθάρια της ντροπής» έγραφε από την πλευρά του ο εκκεντρικός Οσκαρ Ουάιλντ. Τραγουδώντας στην «Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ», όπου πέρασε δύο χρόνια με καταναγκαστικά έργα (μάζευε στουπιά και έραβε ταχυδρομικούς σάκους) για «gross indecency» ενός νόμου του 1885 που κυνηγούσε τους ομοφυλόφιλους, ύστερα από το σκάνδαλο της σχέσης του με τον γιο του Μαρκησίου του Κουίνσμπερι σερ Αλφρεντ Ντάγκλας: «Ποτέ δεν είδα άνθρωπο ν’ αγναντεύει, / με λαχτάρα τόση στη ματιά, / αυτό που οι κατάδικοι ονομάζουν ουρανό». Πάνω σε αυτή την Μπαλάντα, που έφερε ο μπασίστας του γκρουπ, βασίστηκαν οι δραστήριοι της ελληνικής προγκρέσιβ ροκ σκηνής KollektivA (όνομα που τους είχε δώσει ο Μάνος Ξυδούς το 2009) για να μιλήσουν για το δίπολο εγκλεισμός – απελευθέρωση και να πλάσουν ένα concept album, έναν θεματικό δίσκο. «Η μουσική από μόνη της», πιστεύουν, «δεν μπορεί να κάνει καμιά επανάσταση, αλλά κάθε επανάσταση έχει και το δικό της σάουντρακ». Και αυτό το σάουντρακ, ύστερα από πολλές δυσκολίες, πλάστηκε με τη σειρά του σε παράσταση, σε διασκευή της Χριστίνας Μητροπούλου και χορογραφία – σκηνοθεσία Τάσου Μπεκιάρη, που θα παρουσιαστεί, ως ακατάλληλο για τους κάτω των 15 ετών, τις Κυριακές 17, 24, 31 Ιανουαρίου στο Ιδρυμα Κακογιάννη. «Από την αρχή θέλαμε να γίνει παράσταση το υλικό του άλμπουμ» μου εξηγεί ο – στιχουργός των KollektivA – Φάνης Μαργαρώνης (φωτογραφία). Που περιγράφει και το στόρι του Στρατιώτη (με Σίγμα κεφαλαίο), που αρνείται να στρατευθεί στον εις Ανατολάς «άδικο πόλεμο που διεξάγει η υποτιθέμενη Τάξη του κόσμου» και φυλακίζεται, προκαλώντας και μια εξέγερση, της οποίας δεν ξέρουμε την έκβαση, αλλά καταφέρνει να περάσει την τάξη των πραγμάτων από τη στασιμότητα στην κίνηση.

Απλές αριθμητικές. Με έβαλε σε σκέψεις, ομολογώ, η δημόσια διατύπωση από τη θεατρολόγο, πανεπιστημιακό, «σύμβουλο ελληνικού ρεπερτορίου» του Φεστιβάλ Αθηνών (στο οποίο ελεγκτές δημόσιας διοίκησης καταλογίζουν ζημιά 2,7 εκατ. ευρώ για το Δημόσιο) Δηώ Καγκελάρη, «η αμοιβή μου (παρά τους ακαδημαϊκούς τίτλους μου) ήταν από τις χαμηλότερες». Kαι έψαξα αν έχει αδικηθεί. Ανακάλυψα έτσι ότι φέρεται να έχει κόψει στην Ελληνικό Φεστιβάλ ΑΕ, μόνο στην περίοδο 2010-2015 (αμειβόταν από το 2005), τιμολόγια παροχής υπηρεσιών / ΤΠΥ 160.402 ευρώ. Το 2010 και το 2011, σε περίοδο «βαθέος» Μνημονίου, τα ΤΠΥ ανέρχονταν σε 33.590 και 33.372. Οπως αναφέρει, «πρότεινα γενναία μείωση της αμοιβής μου, με τη συμφωνία να συνυπολογισθεί η κράτηση που, όπως ορίζει ο νόμος, οφείλω ως πανεπιστημιακός (σ.σ.: σε έδρα του επίσης δημόσιου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) να αποδίδω στον Ειδικό Λογαριασμό Κονδυλίων Ερευνας», ήτοι 4.200 ευρώ. Με τον φόρο, κατά τα επίσημα έγγραφα, στα 4.536 ευρώ. Το ποσό για το 2012, 2013, 2014, 2015 κατέβηκε, «γενναία», από τα 33.590 ευρώ στα 23.360. Ανεξαρτήτως του ότι, όπως με διαφώτισαν οικονομικοί και νομικοί, συμβάσεις έργου στη σφαίρα του ελληνικού Δημοσίου – πόσω μάλλον εποχικές, για θερινό φεστιβάλ, και δη από θέση συμβούλου – δεν είθισται, καθώς δεν επιτρέπεται, να ξεπερνούν όριο 20.000 ευρώ. Αν αυτή ήταν «από τις χαμηλότερες αμοιβές», πόσο ήταν άραγε οι άλλες;

Κι αναστενάζει ο καλλιτέχνης (αφόρητα)
Πέφτουν τα κουίζ σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει. Οπου τραυματισμένος καλλιτέχνης, στο εν λόγω – αναπόφευκτο – κουίζ, το ελληνικό Δημόσιο. Το κουίζ: Σε ποιον κρατικό καλλιτεχνικό οργανισμό ο σύζυγος μεγαλοστελέχους, δεξιού χεριού του διευθυντή, καταδείχθηκε σε διαχειριστικό έλεγχο ότι εισέπραττε 125.000 έως 325.000 ευρώ ετησίως για – ιδιωτικές – υπηρεσίες «λειτουργίας» του; Προσεχώς, η λύση.