[Πίσω από τη βιτρίνα] Το σίκουελ της διαπραγμάτευσης

Δεν είναι ξεκάθαρο εάν το ανέμενε, αλλά ο Πρωθυπουργός βρήκε μια χείρα βοηθείας από τους εκπροσώπους των εργοδοτών στη μάχη του Ασφαλιστικού. Σε αυτό μάλλον συνετέλεσε και η έρευνα του Ινστιτούτου Μελετών της ΓΣΕΒΕΕ που ανέδειξε ότι στην πορεία της κρίσης το ποσοστό των ελληνικών νοικοκυριών που συντηρούνται με κύριο εισόδημα τη σύνταξη ενός μέλους του φτάνει το 52% (το ποσοστό ήταν 42% μόλις τρία χρόνια πριν). Περαιτέρω μείωση των συντάξεων θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα τη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης και την επιβράδυνση της οικονομίας. Είναι ένα επιχείρημα που επηρεάζει εμπόρους και μικρομεσαίους, γι’ αυτό και ενώπιον του Αλέξη Τσίπρα εμφανίστηκαν περισσότερο ελαστικοί από τους εκπροσώπους των βιομηχάνων και των επαγγελματιών του τουρισμού στην πρόταση αύξησης των εργοδοτικών εισφορών.

Η διαφαινόμενη σύγκλιση με τους εργοδοτικούς φορείς ικανοποιεί την κυβέρνηση γιατί αποκτά ένα όπλο στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, ενώ στο εσωτερικό πεδίο απομονώνει την αντιπολίτευση που είχε βγει στα κάγκελα για την αύξηση των εισφορών – ήταν και μια ευκαιρία επικοινωνιακής αντεπίθεσης για το κυβερνητικό στρατόπεδο. Παρά τις επιμέρους διαφωνίες βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ σε κομμάτια του σχεδίου με έμφαση την αύξηση των εισφορών στους αυτοαπασχολούμενους, κυβερνητικοί κύκλοι εμφανίζονται αισιόδοξοι αναφορικά με την υπερψήφιση του νομοσχεδίου – εάν βέβαια παραμείνει σε αυτή τη μορφή. Σε αυτό βοηθά και το γεγονός ότι η βασική φιλοσοφία του σχεδίου Κατρούγκαλου είναι η μεταφορά των βαρών στους νέους ασφαλισμένους, τους εργοδότες και τους εργαζομένους ώστε να μειωθούν στο ελάχιστο οι απώλειες για τους 2,7 εκατομμύρια σημερινούς συνταξιούχους. Η πολιτική στόχευση είναι προφανής. Το προτεινόμενο σχέδιο διασφαλίζει επίσης μια ιδιότυπη αναδιανομή του εισοδήματος, αφού δείχνει να ωφελεί δυσανάλογα τους χαμηλόμισθους κι αυτούς με λιγότερα χρόνια ασφάλισης, γεγονός που εάν μείνει ως έχει μπορεί να εξωθήσει πολλούς εργαζομένους σε φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.

   

Ολα αυτά μοιάζουν πάντως ασκήσεις επί χάρτου, καθώς οι θεσμοί δεν έχουν ακόμη εκφραστεί επισήμως για το σχέδιο των αλλαγών. Η ελληνική πλευρά γνωρίζει τις διαφωνίες του ΔΝΤ, που θεωρεί αντιπαραγωγικές και αντιαναπτυξιακές τις αυξήσεις των εργοδοτικών εισφορών, ενώ ο υπουργός Εργασίας δεν έκρυψε στις συζητήσεις που είχε με τους πολιτικούς αρχηγούς στην αρχή της εβδομάδας τους φόβους του για τη στάση του ΔΝΤ, που αναμένεται να ζητήσει περικοπές στις σημερινές συντάξεις. Το Ασφαλιστικό πάντως, που συνδέεται άμεσα με το αξιόχρεο της χώρας τα επόμενα χρόνια, αναμένεται να κρίνει και τη μορφή της συμμετοχής του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα. Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, θέλει να χτίσει μια γραμμή υποστήριξης στον πόλο της Κομισιόν που δείχνει περισσότερο ανεκτική στις ελληνικές προτάσεις. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται τα ταξίδια των υπουργών της στην Ευρώπη το επόμενο διάστημα. Ενώ όμως η κυβέρνηση βιάζεται να επιταχύνει τις εξελίξεις που θα ανοίξουν και τη συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους, οι εκτιμήσεις Ντεϊσελμπλούμ για τη χρονική διάρκεια της αξιολόγησης βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Αυτό ακριβώς το σίκουελ μιας αέναης διαπραγμάτευσης, τη συνέχεια του έργου Βαρουφάκη έναν χρόνο μετά, είναι που μοιάζει να θέλει πια να αποφύγει η κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι εάν εξαρτάται μόνο από αυτή.