Εκείνοι που σκόρπισαν τον χρόνο μας

Φέτος δεν είχε Μπολτ, δεν είχε Εθνική Αργεντινής κόντρα στις μηχανές των Πάντσερ, άρα ένας χρόνος σαν τους πολλούς άλλους!
Μόνο που κάποιοι, κάποιες φορές σαν τους μαϊντανούς τούς δίχως εποχή ξεφυτρώνουν και σπάνε τη μονοτονία προκαλώντας μας λογιών λογιών συναισθήματα: οργή, απέχθεια, ναυτία. Ε, αυτούς θα θυμηθούμε σήμερα.
Κι όπως γράφει ο ποιητής: Ο  χρόνος έγινε για να κυλάει, οι έρωτες για να τελειώνουν, η ζωή για να φεύγει/ όσα δε ζήσαμε αυτά μας ανήκουν…
Και δεν έχουμε ζήσει τόσο πολλά!

Εθνική Ποδοσφαίρου
Μετά τις κορφές, οι γκρεμοί
Ο παπαγάλος μαθαίνει κάποιες λέξεις και μ’ αυτές πορεύεται. Οποιος ακούσει παπαγάλο να μιλάει και προσπαθήσει να ανοίξει μαζί του διάλογο είναι ανόητος. Οι έλληνες φίλαθλοι ακούγοντας τις εντυπωσιακές, ομολογουμένως, «λέξεις» της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, εννόησαν εσφαλμένα πως είχαν απέναντί τους μια σοφή ομάδα που θα μπορούσε να ανοίξει ατέρμονα διάλογο με την Ιστορία. Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική: η Εθνική ωσάν ψιττακός είπε τις κουβέντες που κατάφερε να μάθει κι έπειτα ξαναγύρισε στο κλουβί της εσωστρέφειάς του. Αν ο άνθρωπος όταν εφηύρε τον τροχό πίστευε πως τα πάντα έχουν τελειώσει με την τεχνολογία θα είχαμε γλιτώσει από τα άρματα μάχης. Αν τα Πάντσερ κατακτώντας το τρίτο τους Μουντιάλ το 1990 έλεγαν πως όλα τέλειωσαν με το ποδόσφαιρο, η Βραζιλία θα είχε γλιτώσει το Μινεϊράζο των 7-1. Αν η Εθνική πιστεύει πως με την κατάκτηση του Euro ‘04 πάτησε στο Εβερεστ, τότε τα Νησιά Φερόες φέτος πήγαν κι ήρθαν στη Σελήνη δύο φορές.

Εθνική μπάσκετ
Τα όνειρα  έπεσαν στο καλάθι
Η αγαπημένη όλων των Ελλήνων δεν είναι πια η έφηβη του 1987· από τότε μέχρι σήμερα έχουν μπει στο καλάθι 28 καλοκαίρια και τα τρίποντα του χρόνου συνεχίζονται. Η ομάδα μπάσκετ που βγήκε σαν πρωταγωνίστρια στα παρκέ της Λιλ έφυγε σαν τον κακοπληρωμένο κομπάρσο πριν τελειώσει το σόου. Το ότι ανάμεσα στην 5άδα της Εθνικής θαύμαζε κάποιος παίκτες παγκόσμιας ακτινοβολίας δεν λέει τίποτα, το αντίθετο. Ταινίες που γυρίστηκαν με καστ ηθοποιών διασήμων και απαστραπτόντων στις εισπράξεις πήγαν χειρότερα κι από b-movies. Η πολλή λάμψη δεν φέρνει πάντα φως. Τις πιο πολλές φορές απλά θαμπώνει και παραποιεί την πραγματικότητα. Οι Σπανούλης, Αντετοκούνμπο και Καλάθης χάθηκαν στη μετάφραση κι ώσπου να βρουν κοινή γλώσσα επικοινωνίας οι άλλοι προσπέρασαν. Επίσης ο «σκηνοθέτης» Φώτης Κατσικάρης, προσπαθώντας να βάλει πρώτη σειρά τα αστέρια της ομάδας, χάθηκε στο σκοτάδι. Καληνύχτα 2015!

Οι αμετανόητοι οπαδοί
Τα θέλω που πονάνε
Σαν τις χαϊδεμένες γυναίκες, οι οπαδοί ζητούν, ζητούν τα πάντα. Απαιτούν Μουρίνιο κι όταν τούς χαλάσει το ύφος του Πορτογάλου απαιτούν την κεφαλή του επί πίνακι. Ζητούν παίκτες, θέλουν τίτλους, αποθεώνουν κι αποδοκιμάζουν εν μια στιγμή. Ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αξίωσαν κάποτε να αποχωρήσουν οι Βαρδινογιάννηδες από το τιμόνι της ΠΑΕ· το κατάφεραν! Τη χρονιά που αποχαιρετίσαμε «έκαψαν» τη Λεωφόρο. Ζητούν να φύγει ο Αλαφούζος, «έδιωξαν» τον Αναστασίου. Η διαφορά των άλλων οπαδών με εκείνους του Παναθηναϊκού είναι ότι ενώ οι άλλοι αξιώνουν προσλήψεις οι Πράσινοι απολύουν· στο πνεύμα της εποχής! Ο κινητήριος μοχλός των πάντων εντός των γηπέδων: οι οπαδοί. Θα τους κοροϊδέψεις μια, θα τους κοροϊδέψεις δυο, την τρίτη σε κάψανε! Το 2015 οι φίλοι, οι φανατικοί, πολλών ομάδων έσπασαν την υπομονή που τους κρατούσε δεμένους στις εξέδρες και ξεχύθηκαν στο τερέν, σαν τα αδέσποτα πεινασμένα σκυλιά. Κι όμως, τα «σκυλιά» δεν φταίνε ποτέ· όπως τα μεγαλώσεις κι όπως τα μάθεις συμπεριφέρονται.

Οι διεφθαρμένοι παράγοντες
Αυτοί που πνίγηκαν στο μέλι
Εκείνα τα μικρά πονηρά ματάκια του Ελβετού Ζεπ Μπλάτερ έλεγαν την αλήθεια πάντα, αλλά ουδείς την άκουγε. Εκείνο το αυτάρεσκο χαμόγελο του Μισέλ Πλατινί έδειχνε τις ανομίες, αλλά ποιος να τις δει; Τελικά οι παρανομίες, οι χρηματισμοί, οι δωροδοκίες, οι ατασθαλίες, οι συμφωνίες υπό το ημίφως ακριβών εστιατορίων δεν είναι φαινόμενα ελληνικά. Οπου υπάρχει φαγητό θα υπάρχει και βουλιμικός, όπου υπάρχει μέλι θα υπάρχουν και μέλισσες, κι όπου δόξα και χρήμα οι αριβίστες. Σκάνδαλα στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου, σκάνδαλα στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, σκάνδαλα στον κόσμο παντού σκεπάζουν σαν την αιθαλομίχλη των τζακιών της Αθήνας τη γη ολόκληρη. Ο αθλητισμός τελικά είναι μια μηχανή παραγωγής πλούσιων προκλητικών γιγάντων με πήλινα πόδια. Και ο χρόνος που ταξίδεψε, κάποιους τους πήρε μαζί του.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
Ο Ιουστινιανός αναπαύεται ήσυχος
Στην αρχή όλα μοιάζουν μαγικά. Οσο περνάει ο καιρός, η μαγεία χάνεται σαν τη σκόνη στον άνεμο και εμφανίζεται σιγά σιγά η άλλη όψη της Ιστορίας: η πραγματική. Τα «θα» και τα «λεφτά υπάρχουν» αποκοίμισαν έναν λαό που έμαθε να νανουρίζεται με παραμύθια και όταν ξύπνησε βρέθηκε σε έναν εφιάλτη. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα φτερούγισαν και το 2015 πάνω από τα κεφάλια των φίλων της ΑΕΚ που απαντέχουν για ένα δικό τους γήπεδο. Κάτι τα εμπόδια από τον δήμο, κάτι τα υλικά οικοδομών που ακρίβυναν, το όραμα της «Αγια-Σοφιάς» παραμένει όραμα με βάθος χρόνου απροσμέτρητο. Για την ώρα, τα οστά του Ιουστινιανού αναπαύονται εν ειρήνη. Αργεί, καταπώς φαίνεται, ο άνθρωπος που θα αναφωνήσει «Νενίκηκά σε, Ιουστινιανέ»!

Τα φαντάσματα του παρελθόντος
Η Χρυσοπηγή μας γύρισε πίσω
Ενα πτώμα θαμμένο στον κήπο σου είναι πάντα ένα καρφί στη σκέψη σου. Ενα μπουκαλάκι ούρα στο ψυγείο της WADA είναι (για κάποιους) πάντα ένα βρώμικο κομμάτι από το παρελθόν. Οκτώ χρόνια μετά οι αποκαλύψεις ξεχύνονται σαν το φυλακισμένο τζίνι από το μπουκάλι, με τη διαφορά πως το τζίνι δεν πραγματοποιεί επιθυμίες αλλά αφαιρεί προνόμια, τίτλους, μετάλλια, δόξα και μεγαλεία. Ουδέποτε υπήρξε παιχνίδι με κανόνες που να τηρούνται από όλους τους παίκτες. Μας χαλούσε και μας χαλάει η αποκαθήλωση των εικόνων από τους ναούς του αθλητισμού. Οι άγιοι ήταν διάβολοι δίχως ιερά και όσια. Οι αθλητές που μας ενέπνευσαν κάποτε έκρυβαν ένα πτώμα στον κήπο τους, ένα πτώμα στο οποίο πάτησαν κάποτε για να αναρριχηθούν στα ψηλά της κοινωνίας. Κάποτε κάποιο σκυλί θα ψάξει για κόκκαλο και, ω του θαύματος, θα βρεθεί μπροστά σε ολόκληρο σκελετό. Οξινη η γεύση από τα ούρα του ένοχου παρελθόντος, αποκρουστικά και τα μυστικά που κρατάει η WADA στα ψυγεία της.

Τα φαντάσματα του παρόντος
Ο λύκος κι αν εγέρασε…
Η πείρα, λένε, είναι μια χτένα που την αποκτάς όταν δεν έχει πια μαλλιά. Ο Σάββας Θεοδωρίδης έχει τη χτένα της πείρας στην τσέπη του και τα μαλλιά επί της κεφαλής του, όμως η χτένα της πείρας του δεν έχει δόντια! Ο κ. Σάββας, εξέχων τερματοφύλακας του καιρού του, δεν απώλεσε τα ανακλαστικά και την ιδιότητά του, παρά το προχωρημένο της ηλικίας: παραμένει δεινός προστάτης της εστίας του Ολυμπιακού. Τη χρονιά που έφυγε, ο 80χρονος παράγων εκτέλεσε θαυμαστές αποκρούσεις των εχθρών των Ερυθρολεύκων. Μετά τα επιτυχή αποτελέσματα της ομάδας του Δαφνοστεφανωμένου Εφήβου, ο κ. Σάββας προέτρεψε όσους αντιμάχονται τον Ολυμπιακό να ντρέπονται, διότι είναι η μόνη ομάδα που προάγει το ελληνικό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Και τότε, ως διά μαγείας, όσοι από τους αντιπάλους είχαν παρακολουθήσει με συμπάθεια την ευρωπαϊκή προσπάθεια των Ερυθρολεύκων, έκλεισαν απηυδισμένοι τους δέκτες τους. Ο σοφός γερόλυκος απέφυγε να νουθετήσει αλλήλους μετά το ματς με την Αρσεναλ στο Φάληρο, γνωρίζοντας πως καμιά φορά και τα πρόβατα γίνονται λύκοι!