[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Υπάρχει «ζωή» χωρίς το ΔΝΤ;

Μπορεί η Ελλάδα να βγει στις αγορές χωρίς το ΔΝΤ; Και να εκπληρωθεί έτσι το νέο αφήγημα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για την πορεία της χώρας το πρώτο εξάμηνο του 2016;

Οχι, απαντούν παράγοντες που διαθέτουν μεγάλη εμπειρία από τις διαπραγματεύσεις με το Ταμείο και βαθιά γνώση του κώδικα λειτουργίας των αγορών. Η «υπογραφή» του ΔΝΤ κάτω από ένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής, στην προκειμένη περίπτωση της Ελλάδας, αποτελεί, όπως εξηγούν, την πιο ισχυρή εγγύηση για τους πιστωτές ότι μπορούν να δανείσουν στη χώρα χωρίς να αναλάβουν υψηλό ρίσκο. Καλώς ή κακώς και παρά τα μεγάλα λάθη του, με τη χορήγηση υπερβολικών δόσεων λιτότητας σε προγράμματα διάσωσης χωρών – το οποίο επαναλήφθηκε με δραματικό τρόπο στην Ελλάδα – το Ταμείο εξακολουθεί να είναι, για τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια, η «δικλίδα ασφαλείας» ότι θα πάρουν τα δανεικά τους πίσω.

Τι πιο χαρακτηριστικό από την ψυχρολουσία που δέχθηκε η προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, το φθινόπωρο του 2014. Τότε που είχε θέσει, και η ίδια, υψηλά στην ατζέντα της διαπραγμάτευσης, θέμα εξόδου του ΔΝΤ για να διαπιστώσει «εν μια νυκτί» την εκτόξευση των σπρεντ σε διπλάσια νούμερα!

Παρ’ όλα αυτά, μπορεί το ΔΝΤ να φύγει από την Ελλάδα; Και αυτό, όσοι γνωρίζουν τις διαδικασίες, το θεωρούν δύσκολο έως απίθανο να συμβεί. Το ελληνικό πρότζεκτ είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για το Ταμείο. Και η Ελλάδα, η χώρα στην οποία έχει δανείσει τα περισσότερα χρήματα στην ιστορία του. Για την ηγεσία του, η οποία ήδη δέχεται ισχυρή κριτική για την ελληνική περίπτωση, τυχόν αποχώρηση θα ισοδυναμούσε με την παραδοχή μιας μεγάλης ήττας με ευρύτερες γεωπολιτικές εντάσεις. Από την άλλη, ακόμη και αν το ΔΝΤ δεν δανείσει επιπλέον κεφάλαια στην Ελλάδα, είναι ο γερμανικός παράγοντας που θέλει την παραμονή του. Εστω και σε επίπεδο επιτήρησης, στον ρόλο του «κακού». Και εδώ η ιστορία μιλά από μόνη της: το ΔΝΤ «θα είναι παρόν την επόμενη μέρα» είχε δηλώσει, χωρίς περιστροφές, η Κριστίν Λαγκάρντ όταν τέθηκε το θέμα στην ίδια, τον Οκτώβριο του 2014, από την τότε κυβέρνηση σε μια (προγραμματισμένη) συνάντηση στην Ουάσιγκτον που διήρκεσε μόλις 20 λεπτά!

Μπορεί, ωστόσο, το ΔΝΤ να μειώσει τις απαιτήσεις του για σκληρά μέτρα στο Ασφαλιστικό και στα δημοσιονομικά προκειμένου να ολοκληρωθεί η πρώτη και πιο δύσκολη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου; Και πάλι, η ιστορία δεν δημιουργεί βάσιμες ελπίδες. Εκείνη, η αξιολόγηση του περσινού φθινοπώρου, στην οποία τόσο πολλά είχε επενδύσει η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ λόγω των αξιώσεων του ΔΝΤ για ισχυρά μέτρα λιτότητας. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Ευτυχισμένο το 2016!