Ανήσυχος ύπνος σε έρημο κρεβάτι

«Για τη Μαρίνα το κρεβάτι είναι πλατύ, η νύχτα μακριά. Ανοίγει το παράθυρο της κάμαράς της (…) Η θέρμη σφίγγει τον λαιμό της, πιέζει το στέρνο της. Με νευρική κίνηση λευτερώνει τα πλούσια στήθη της, τα παραδίνει στο χάδι των φωτοσκιάσεων. Είναι λίγο γοργή η ανάσα της, λίγο ατίθαση η φαντασία της. Θέλει να πετάξει μακριά, πάνω από θάλασσες, έρημους, δάση βαριά, λαμπερά οροπέδια, προς τα πελάγη, τα λιμάνια, όπου η “Χίμαιρα” λικνίζεται. Θέλει να ξαπλωθεί στο κρεβάτι της πλοιαρχικής καμπίνας, εκεί που πρωτόνιωσε την ηδονή, πλάι στο μοναδικό όνειρο που δόνησε τις αισθήσεις της».