[Στίγμα] Η νυχτερινή συνομιλία του Καραμανλή με τον Τσίπρα

Γίνεται πολύς λόγος για τις περίφημες τηλεφωνικές (και άλλες;) επικοινωνίες που έχουν ο πρόεδρος Αλέξης με τον πρόεδρο Κώστα (Καραμανλή) και αισθάνομαι την ανάγκη να αποκαταστήσω κάπως τα πράγματα, διότι εδώ δίνεται η εντύπωση ότι οι άνθρωποι είναι συνεχώς στο «πίτσι – πίτσι» και στη συνεννόηση.

Ουδέν αναληθέστερο, έχω να υπογραμμίσω, ύστερα από ενδελεχές ρεπορτάζ στις πηγές – τις κανονικές πηγές, όχι τις άλλες τις «κάτι άκουσα», «κάποιος μου είπε ότι του είπαν», «πιθανολογώ ότι μπορεί να έγινε» κ.λπ.

Συνομίλησαν λοιπόν μία μόνο φορά, όχι το βράδυ της περίφημης 17ωρης διαπραγμάτευσης της 12ης Ιουλίου η οποία οδήγησε στο 3ο Μημόνιο. Συνομίλησαν το προηγούμενο βράδυ που ο μήνας είχε 11 και ο Τσίπρας ήταν ακόμη στην Αθήνα. Και ήταν ο Πρόεδρος Προκόπης που είχε την πρωτοβουλία. Εκείνος τηλεφώνησε στον πρόεδρο Κώστα και του ζήτησε να μιλήσει με τον Τσίπρα, να του πει την άποψή του για τη στάση που πρέπει να τηρήσει στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής στην οποία θα κρινόταν είτε το «ναι στο νέο Μνημόνιο» είτε η έξοδος της χώρας από την Ευρώπη και η συνακόλουθη χρεοκοπία.

Ο Πρόεδρος Προκόπης, ο οποίος παρά τα όσα κατά καιρούς του χρεώνει η αντιπολίτευση έπαιξε εκείνες τις ημέρες (και εξακολουθεί να παίζει, μπορώ να βεβαιώσω) σημαντικότατο σταθεροποιητικό ρόλο, ήταν εξαιρετικά ανήσυχος για τη στάση που θα τηρούσε ο πρόεδρος Αλέξης κατά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, φοβούμενος τα χειρότερα. Τι φοβόταν; Οτι ο Τσίπρας, υπό την «επήρεια» του 62% του Οχι στο δημοψήφισμα και κάτω από την ισχυρή πίεση του κόμματός του (της εσωκομματικής αντιπολίτευσης Λαφαζάνη, Ζωής, Βαρουφάκη, Τσακαλώτου κ.λπ.), θα πήγαινε στη Σύνοδο Κορυφής και θα τα έκανε (ένα ηρωικό…) μπάχαλο, και το Grexit πραγματικότητα.

Τον βρήκε στη Ραφήνα

Μεσάνυχτα Σαββάτου 11 Ιουλίου αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον πρόεδρο Κώστα. Τον βρήκε στη Ραφήνα, στο σπίτι του. Του εξήγησε την κατάσταση που διαμορφωνόταν και με βάση και τις πληροφορίες που είχε για τη στάση που θα κρατούσε ο Τσίπρας κατά την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της επομένης, του εξέφρασε τους (μεγάλους) φόβους του.

– Φοβάμαι τα χειρότερα, πρέπει να κάνεις κάτι και εσύ (θα μπορούσε να είναι υποθετικά η κατακλείδα της τοποθέτησης του Προέδρου Προκόπη)…

– Πάρ’ τον τώρα ένα τηλέφωνο να του πεις δυο λόγια, να τον στηρίξεις. Πες του τι θα σημαίνει η χρεοκοπία για τη χώρα και για τον ίδιο αν δεν πάει σε συμφωνία…

– Πάρ’ τον, σε παρακαλώ…

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι ο Πρόεδρος Προκόπης έδωσε το νούμερο του κινητού του Τσίπρα στον Καραμανλή, πράγματι δεν το είχε.

Στη 1.30′ τη νύχτα, ο πρόεδρος Κώστας τηλεφώνησε στον πρόεδρο Αλέξη. Απάντησε μια γυναικεία φωνή (ίσως η σύζυγος Μπέττυ…).

– Αναπαύεται αυτή την ώρα. Είναι επείγον να τον ενοχλήσω;

 – Δεν πειράζει, αφήστε, θα τον καλέσω το πρωί (θα μπορούσε, και πάλι, να πει ο Καραμανλής) και ετοιμάστηκε να κλείσει.

 – Μια στιγμή, μια στιγμή, θα σας μιλήσει…

Μίλησαν πάνω από 20 λεπτά. Ο πρόεδρος Κώστας εξήγησε τον λόγο που του τηλεφωνούσε και προχώρησε μερικά βήματα παρακάτω. Του είπε ότι καταλαβαίνει καλά το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται και του τόνισε ότι στη θέση αυτή αλλά για άλλα ζητήματα, είχε και ο ίδιος βρεθεί ως πρωθυπουργός. Μετά έφτασε στο… κυρίως πιάτο:

– Καταλαβαίνω πολύ καλά, του είπε, τις πιέσεις που δέχεσαι από το κόμμα σου και από άλλους παράγοντες. Αλλά όταν σε κρίνει η Ιστορία για τη λάθος απόφαση, αυτά δεν θα έχουν την παραμικρή σημασία. Εσύ θα έχεις το βάρος της ευθύνης που οδήγησες τη χώρα στη χρεοκοπία. Και να θυμάσαι ότι κάθε πρωθυπουργός έχει μία και μόνη ευκαιρία. Η δική σου είναι τώρα!

Συζήτησαν για όλα

Μίλησαν και για άλλα. Για το τι, ας πούμε, θα έκαναν τα υπόλοιπα κόμματα αν η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής κατέληγε σε μια συμφωνία – και όπως διαγραφόταν από τις δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων, σκληρή συμφωνία – για τη συνέχιση της χρηματοδότησης ώστε να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και κατ’ επέκταση στην Ευρωπαϊκή Ενωση (γιατί τις ημέρες που ακολούθησαν μετά το Οχι στο δημοψήφισμα, είχε συνδεθεί απόλυτα η παραμονή στην ευρωζώνη με την παραμονή και στην ΕΕ).

Το ερώτημα του Τσίπρα ήταν βασικά τι πιθανώς θα έκανε η Νέα Δημοκρατία. Θα στήριζε την απόφαση στη Βουλή ή όχι; Ηταν κρίσιμο για αυτόν να το γνωρίζει, δεδομένου ότι προεξοφλούσε πως θα ήταν αδύνατον να περάσει από τη Βουλή μόνο με τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ μια συμφωνία, η οποία αναπόφευκτα θα συνοδευόταν από επώδυνα μέτρα σκληρής λιτότητας. Ο φόβος του ήταν ότι θα είχε σοβαρές διαρροές από τη δική του Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Ο Καραμανλής δεσμεύθηκε ότι αν υπήρχε συμφωνία, η Νέα Δημοκρατία θα τη στήριζε, γιατί είναι σταθερά προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Πιθανολόγησε ότι το ίδιο θα έκανε και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά έως εκεί. Υποσχέθηκε ότι όσο περνούσε από το χέρι του θα έκανε τις αναγκαίες κινήσεις στο εσωτερικό της ΝΔ να μην υπάρξουν διαρροές κατά την ψηφοφορία στη Βουλή επί μιας πιθανής συμφωνίας. Αρκεί αυτή να υπήρχε. Τόνισε και πάλι στον συνομιλητή του ότι «έχει ιστορική ευθύνη» και ότι δεν πρέπει να αφήσει να πάει χαμένη αυτή η τελευταία ευκαιρία.

Εκλεισαν με την υπόσχεση «να τα ξαναπούν». Αλλά δεν τα ξαναείπαν. Προφανώς με ευθύνη Τσίπρα. Ο Καραμανλής δεν δημοσιοποίησε ποτέ αυτή τη συνομιλία. Μου λένε ότι απόρησε όταν άρχισε να βγαίνει προς τα έξω το θέμα. Δεν ξέρει ποιος το έκανε και γιατί σε αυτή τη φάση – παραμονές των εκλογών στη Νέα Δημοκρατία για την ανάδειξη νέας ηγεσίας. Αλλά καταλαβαίνει από αυτά. Πολιτικός είναι. Αλλωστε μυστικό που το γνωρίζουν τουλάχιστον δύο, δεν είναι μυστικό…

Η ωριμότητα θα κρίνει το αποτέλεσμα
Οι αυριανές εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία είναι προφανές ότι δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά αποκλειστικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οχι μόνο γιατί ο νέος αρχηγός είναι εξ αντικειμένου, και συνταγματικά, πολιτειακός παράγων, αλλά γιατί από τις εξελίξεις στη συντηρητική παράταξη θα εξαρτηθούν εκ των πραγμάτων και πολλές από τις μελλούμενες πολιτικές εξελίξεις.{ARX}
Η πανθομολογούμενη αδυναμία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας, τα συνεχή λάθη, οι παλινωδίες και οι ερασιτεχνισμοί οδηγούν με μαθηματική βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι σύντομα, πολύ πιο σύντομα απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς, το σχήμα αυτό θα σηκώσει τα χέρια ψηλά μπροστά στα προβλήματα τα οποία είναι τεράστια. 
Η φαινομενική αισιοδοξία από την επιψήφιση του προϋπολογισμού όπως και του νομοσχεδίου με τα προαπαιτούμενα προφανώς δεν προδικάζει την ίδια ευτυχή συνέχεια για την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου. Απλώς παρέτεινε για μερικούς – λίγους – μήνες ακόμη τον βίο της. Ομως τον Φεβρουάριο έρχεται η σφαγή των συντάξεων και το φορομπηχτικό νομοσχέδιο για τους αγρότες – άρα πολύ δύσκολα η κυβέρνηση θα αντέξει.
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, ο πολιτικός κόσμος θα έχει να επιλέξει είτε μια νέα προσφυγή στις κάλπες, η οποία δύσκολα θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, είτε τη συγκρότηση μιας οικουμενικής κυβέρνησης, η οποία θα επιχειρήσει να στήσει τη χώρα στα πόδια της και να προχωρήσει.
Είναι λοιπόν κρίσιμο το ποιος θα ηγείται τότε της Νέας Δημοκρατίας, διότι μια τέτοια κυβέρνηση ασφαλώς και δεν νοείται με τη Νέα Δημοκρατία στη γωνία.
Κατά τη γνώμη μου, και μόνο αυτό το γεγονός μπορεί να δώσει πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση στο «ποιος» πρέπει να αναδειχθεί νικητής στην αυριανή εκλογή και είναι μια απάντηση την οποία πρέπει να δώσουν οι οπαδοί και οι φίλοι της ΝΔ που θα προσέλθουν αύριο στις κάλπες του κόμματος. Από την ωριμότητα που θα επιδείξουν θα κριθεί εν πολλοίς το αποτέλεσμα. Η χώρα χρειάζεται συναινέσεις για να βγει από την κρίση. Δεν χρειάζεται ούτε ντουντούκες ούτες ανέξοδους λαϊκισμούς. Τέτοιους τους πλήρωσε ήδη ο τόπος, και η παράταξή τους…