[Εναλλακτικά] Ο Γουλφ και οι 53

Τετάρτη βράδυ στο ευρύ Κολωνάκι: δύο πολύ διαφορετικοί κόσμοι σε απόσταση αναπνοής προσέγγιζαν την ελληνική κρίση. Ψηλά, στη Σίνα, καλεσμένος του ΕΛΙΑΜΕΠ ο οικονομικός αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» Μάρτιν Γουλφ ανέλυε τη θέση του για το ευρώ, την Ελλάδα, την ευρωζώνη. Στο κοινό ο Παπαδήμος και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Πιο κάτω, στην ΕΣΗΕΑ, η εσωκομματική τάση των 53 του ΣΥΡΙΖΑ επαναπροσδιόριζε μελαγχολικά τη θέση της ως ιδεολογικού ρεύματος. Στο πάνελ ο Πάνος Λάμπρου και η Τασία Χριστοδουλοπούλου. Στο κοινό ο Τσακαλώτος.

Στις απολήξεις του Λυκαβηττού, ο Γουλφ δίδασκε φλεγματικό ρεαλισμό. Χαρτογράφησε με διαφάνειες τη λήξη της κρίσης στην ευρωζώνη στην παρούσα στιγμή. Περιέγραψε την ΕΕ σαν Μεγάλη Γερμανία (με την αρχή «κάνε τον γείτονά σου να φτωχύνει», κάτι που θα μιμηθούν και οι αναδυόμενες αγορές των BRICS την προσεχή τριετία). Ρίσκαρε να μιλήσει ακόμη και για σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα στην Ελλάδα μετά τον Μάιο του 2016 – κάτι που ακούμε πάντως όλο και συχνότερα. Και είπε πως ο γάμος στην ευρωζώνη για να πετύχει πρέπει να γίνει δημοσιονομική ένωση, έκδοση ευρωομολόγων, ενώ για τη χώρα μας πως είναι αναγκαία η πολιτική συναίνεση πάνω στον άξονα των μεταρρυθμίσεων. Αν δεν θέλουμε το Grexit.

Χαμηλά, στην Ακαδημίας, οι 53 του ΣΥΡΙΖΑ επινοούσαν τους λόγους που παραμένουν εντός κυβερνώσας παράταξης. Ο Τσακαλώτος στην παρέμβασή του είπε πως η κυβέρνηση δεν είναι «κεϊνσιανή». Πως τα αναγκαία μέτρα θα φέρουν ανάταξη και θα αποσυμπιέσουν τη ζήτηση. Και πως αυτή η επώδυνη στιγμή θα δώσει χρόνο – από Μάρτιο – για το νέο αναπτυξιακό σχέδιο της πρώτη φορά Αριστεράς. Τετάρτη βράδυ βέβαια δεν είχε ακόμη αποσυρθεί – προσωρινά – το παράλληλο πρόγραμμα των κυβερνώντων. Και δεν είχε επιβεβαιωθεί για μία ακόμη φορά πως η αυτοδύναμη εθνική πολιτική όταν δανείζεσαι ως «αποικία χρέους» δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Μάρτιν Γουλφ και 53 πιθανώς δεν θα συναντηθούν ποτέ. Ο ευρωσκεπτικισμός του πρώτου βασίζεται στην πίστη πως η ευρωζώνη πρέπει να μετασχηματιστεί σε επιτυχή γάμο των χωρών με την όλο και καθοριστικότερη παρέμβαση και ισχυροποίηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ο ευρωσκεπτικισμός των δεύτερων εκπορεύεται από τον «πόνο» μιας χώρας που δεν έχει παραγωγικό ιστό και περιμένει τα μαγικά του Μάριο Ντράγκι για να χαλαρώσει τα δεσμά της. Ισως και από μια υποχρεωτική «ρητορική» του τέως αντισυστημικού που αναγκάζεται όμως να ενδυθεί το κοστούμι του θεσμικού. Να χωνέψει πράγματα. Ο ρεαλισμός του Γουλφ έχει ως αφετηρία την αναγκαιότητα ενός γάμου. Ο ρεαλισμός των 53 έχει ως κρυφή προσδοκία μια κάποια συζυγική αταξία.