Ωτοβλεψίες

Προτρεχέτω η γλώττα της διανοίας
Μαθήματα διακρίσεων και… αδιακρισιών κατά Γιάννη Μπέζο: «Είμαι υπέρ του συμφώνου συμβίωσης. Εχω πολλούς φίλους που είναι ομοφυλόφιλοι και είναι εξαιρετικοί άνθρωποι με μεγάλη προσωπικότητα (σ.σ.: παρ’ όλα αυτά!). Το θέμα του παιδιού είναι λεπτό. Δεν λέω τα παιδιά να είναι στο σκοτάδι. Λέω ότι προτιμότερο θα ήταν να είναι σε ένα ζευγάρι ετεροφυλοφίλων παρά σε ένα ομόφυλο ζευγάρι». Ισως να ρωτούσαμε και τα παιδιά: Μπέζο ή άλλο;

Των επί χρήμασι. «Πώς φτάσαμε έως εδώ; Ωρες ώρες μου θυμίζω εμένα όταν ζούσα για χρόνια στη Φυλής και γύρω ένα απέραντο μπουρδέλο. Πολλές αντιστοιχίες βλέπω». Η Δήμητρα Παπαδοπούλου τα λέει έξω από τα δόντια. Και τα γράφει. Και καταλήγει: «Μάνα, θα πάω στο Χόλιγουντ». Που, όντως, για Χόλιγουντ μας παίρνει… αριστερά, μην το ζορίζεις – μάτσο χωράνε σε μιαν κούφιαν απαλάμη, που έλεγε κι ο ποιητής της θάλασσας Νίκος Καββαδίας και τον «έπλασε» ο Θάνος Μικρούτσικος στον ιστορικό «Σταυρό του Νότου», που ετοιμάζεται για νέο ταξίδι με την πυξίδα του Θέμη Μουμουλίδη στο Μπάντμιντον (από 21 Ιανουαρίου). Τι άτομα είμαστε; αναρωτιέται η Παπαδοπούλου, που ετοιμάζει πρεμιέρα (με τον υπότιλο «Από την οδό Φυλής στη Λεωφόρο της Δόξας») την Πέμπτη, στο Ιλίσια, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Γρηγόρη Βαλτινό και τη Ζέτα Μακρυπούλια. Τι άτομα είμαστε, αλήθεια; «Μια ζωή κολλημένοι με τη μάνα μας, μια ζωή περιμένουμε μια έξωθεν βοήθεια. Μια ζωή κάποιος να μας λύσει τα προβλήματα και για όλα φταίει το κράτος. Τελευταία, ίσως πήραμε λίγο είδηση ότι και αυτοί, οι του κράτους, είναι εκεί για να λύσουν τα δικά τους προβλήματα. Αρα, ποιος θα στηρίξει ποιον; Μια ζωή τσαμπουκάδες και εμφύλιος. Μια ζωή αρπαχτές». Πες τα, ποιήτρια, που λένε. Και τα λέει. Για τον Ελληνα που «ακόμα και στα πιο δύσκολα ψάχνει να εφεύρει λύσεις για να επιβιώσει και να απογειωθεί». Το στόρι; Δύο άνεργοι ηθοποιοί (Θανάσης Αλευράς, Κωνσταντίνα Μιχαήλ) προσπαθούν να συγκεντρώσουν χρήματα για να πάνε στο Χόλιγουντ και στην προσπάθειά τους αυτή φτάνουν να μετατρέψουν το διαμέρισμά τους στην οδό Φυλής σε οίκο ανοχής. Ολα αυτά σε σκηνοθεσία Φωκά Ευαγγελινού και με τη συμμετοχή των Αντώνη Κρόμπα, Τζερόμ Καλούτα (που άφησε πίσω του την παρέα του Σταμάτη Κραουνάκη με τη Σπείρα Σπείρα και το τραγουδιστικό «Φίλα με» στο Ιδρυμα Κακογιάννη), Πέτρο Γεωργοπάλη, Στράτο Λύκο, Παναγιώτη Αλεξανδράκη.

Ο παλιός είναι αλλιώς. Το κλου του «Μάνα, θα πάω στο Χόλιγουντ» είναι η επιστροφή της (πλατινέ ξανθιάς) Ελένης Ροδά στο σανίδι. Κίνηση που ακολουθεί μια σειρά από – σχεδόν – επιστροφές βετεράνων που έχουν άλλη χάρη. Οπως ο Γιώργος Κωνσταντίνου, υπερκινητικά σαγηνευτικός στο «Σώσε» του Βλαδίμηρου Κυριακίδη, στο Ζίνα. Ακόμη δε κι αν παραβλέψουμε τον Σταμάτη Γαρδέλη και την Καίτη Γαρμπή στο μιούζικαλ «Barbarella» στο Πειραιώς 131, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε τη γοητευτική παρουσία της Μάρως Κοντού στο μιούζικαλ «Nine» στο Πάνθεον. Οπου – το πολύ καλό να λέγεται – η Αγορίτσα Οικονόμου αποδεικνύεται μεγάλη κωμίκα. Απολαυστική! Και ετοιμόλογη ακόμη κι αν κάτι πάει στραβά. Αν, ας πούμε, ένα από τα μποτίνια της κινδυνέψει να ξεπαστρέψει (παρά λίγο) το τρομπόνι της καλοκουρντισμένης ορχήστρας του Αλέξιου Πρίφτη. Οχι ότι δεν το εξαργυρώνει κάθε βράδυ σε θερμότατο χειροκρότημα. Το οποίο δεν φτάνει ούτε η πολύ καλή στο τραγουδιστικό μέρος Ελενα Παπαρίζου.

Και τα νέα ανοίγματα. Να προσθέσουμε εδώ την επιστροφή της Μαριάννας Τόλη (φωτογραφία) όχι μόνο στη σκηνή την οποία ποτέ δεν άφησε και φέτος «γεμίζει» ως πλατινέ μεγάλη «Παπλωματού», με μικρή παπλωματού την Αντιγόνη Ψυχράμη (η παρέλαση τραγουδιστριών από το σανίδι, φέτος, αποδεικνύεται εντυπωσιακή τάση), αλλά κυρίως ως θεατρική επιχειρηματία στο Βασιλάκου. Θέατρο το οποίο τελικά κατάφερε να αποκτήσει, ενώ το διεκδικούσε και ο νυν διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (ο οποίος, μαθαίνω, δεν αποκλείεται να κοντραριστεί και δημοσίως με το Σωματείο των Ηθοποιών για τις πεντάμηνες αντί για οκτάμηνες συμβάσεις) Στάθης Λιβαθινός. «Οι συγκυρίες το έφεραν έτσι, ίσως και κάποια μαγική συγχρονικότητα, όπως λέει ο μεγάλος ψυχαναλυτής Γιουνγκ», κατά τη Μαριάννα Τόλη. Τι ετοιμάζει πέρα από το «Γκάμπι» και τον «Θείο Βάνια» πολλών αστέρων (Φέρτης, Βόγλης, Μάινας, Μαλικένζου, Καλτσίκη κ.ά.) για το Βασιλάκου; Τη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, επίσης κατά Λίλλυ Μελεμέ – όπως κι ο Τσέχοφ – με τους Μαρία Κίτσου (που έσκισε στις επιδαύριες «Τρωάδες» κατά Σωτήρη Χατζάκη), Ορέστη Τζιόβα, Αμαλία Αρσένιου, από 10 Φεβρουαρίου. Ενώ από 21 Ιανουαρίου θα φιλοξενηθεί η παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας «Φόβος», διασκευή της νουβέλας του Στέφαν Τσβάιχ, σε πρώτη ελληνική παρουσίαση από την Ελενα Πέγκα. Και έπεται συνέχεια…

Κάντε (μόνον) έρωτα…
Η αρχιδεκανέας Τάνια Γιανγκ, οι λοχίες Στίβεν Χιουζ και Κρις Αντερς και ο στρατιώτης Τζόνι Χέντερσον, μέλη της καναδικής αποστολής, ανακαλούν τη θηριωδία μεταξύ «ειρηνευτικών δυνάμεων» και Αφγανών… Θα μπορούσε να είναι απλώς μια διαμαρτυρία για τον πόλεμο ή απλώς μια… σύγχυση μεταξύ θύτη και θύματος, αν δεν είχε την υπογραφή της πολυβραβευμένης Χάνα Μόσκοβιτς και δεν ανέβαινε στο θεατρικό σανίδι. Στο Πόρτα συγκεκριμένα που κάνει το πρώτο βήμα σε μια ελληνοκαναδική συνεργασία, μετακαλώντας τον σκηνοθέτη Αλαν Ντίλγουορθ για το «This is war», που θα ανεβαστεί ολόγυμνο σαν διαμαρτυρία (φωτογραφία) από το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου, σε μετάφραση του «κυρίου Πόρτα» Θωμά Μοσχόπουλου. «Το πρόσωπο του πολέμου αλλάζει. Ομως το ανθρώπινο κόστος του παραμένει. Τα παλιά τραγούδια, οι παλιές ρητορικές δεν ακούγονται πια αληθινές και είναι όλο και πιο δύσκολο να πιστέψει κανείς στην “τιμή” και στο “δίκαιο” στον πόλεμο. Και παρ’ όλα αυτά υπάρχει παντού γύρω μας» λέει ο Ντίλγουορθ, που σκηνοθετεί τους Αννα Καλαϊτζίδου, Γιάννη Γιαννούλη, Ηλία Μουλά (πολύ καλό στο «Μότζο» του Πόρτα), Αναστάση Ροϊλό.