[Κραυγές και ψίθυροι] H λεωφόρος του μίσους

Πέρυσι, τέτοια εποχή, υποστήριζα αναφανδόν το δικαίωμα του Νίκου Ρωμανού στην εκπαίδευση. Το ίδιο θα έκανα και τώρα για οποιονδήποτε εικοσάχρονο βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του διεκδικώντας τη γνώση. Ακόμη και αν στο βάθος του μυαλού μου έπαιζε η υποψία ότι ο λόγος ήταν άλλοθι. Οι ζωές των εικοσάχρονων είναι υπεράνω υποψίας.

Φέτος, ο Ρωμανός «γιόρτασε» την επέτειο της απεργίας πείνας με ένα απειλητικό μακροσκελές παραλήρημα άκρατου επαναστατικού εγωκεντρισμού, προαγγέλλοντας «μαύρο Δεκέμβρη». Δεν θα ασχολιόμουν με αυτό αν χθες η μητέρα του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στο όνομα του οποίου απειλεί ότι θα μας κάνει στάχτη και μπούρμπερη ο Ρωμανός, δεν δήλωνε ότι αυτές οι απειλές βίας προσβάλλουν τη μνήμη του γιου της. Και τη διαμόρφωση της ιστορικής μνήμης, θα πρόσθετα. Με τη λυσσαλέα πεποίθηση του κακομαθημένου παιδιού ότι ο κόσμος τού ανήκει και η Ιστορία τον περιμένει στο ένα πόδι για να της γράψει το επόμενο κεφάλαιο, ο νεαρός φυλακισμένος κεφαλαιοποιεί κατά πώς νομίζει τη δολοφονία του Αλέξη, λες και έγινε για πάρτη του. Για να βρει εφαλτήριο μια διαστρεβλωμένη εγωπάθεια που εκφράζεται με κακοαφομοιωμένα τσιτάτα κενά νοήματος. Σαν να ξεπατίκωσε το προφίλ του τρομοκράτη από ταινίες γεμάτες κλισέ. Και σαν να ξεχνάει ότι ο φίλος του έγινε σύμβολο που ανήκει σε όλους. Ετσι, λυπάμαι που θα απογοητεύσω τον μαινόμενο πιτσιρικά αλλά μου θυμίζει λιγότερο τον Κάρλος και περισσότερο κάτι πλουσιόπαιδα «τεντιμπόηδες» στη «Λεωφόρο του μίσους» του Φώσκολου.