[Ενστάσεις] Η παρακμή των Εξαρχείων

Τα Εξάρχεια άλλαξαν με τη Μεταπολίτευση. Από αμιγώς μικροαστική γειτονιά στο κέντρο της Αθήνας μετατράπηκαν σε κύτταρο ζωής που προσείλκυε τους νέους και τους ανήσυχους. Η γειτνίαση με τα πανεπιστήμια, οι εκδοτικοί οίκοι, τα βιβλιοπωλεία αλλά και οι χώροι διασκέδασης, μπαρ και εστιατόρια, θέατρα και κινηματογράφοι, και οι μικροί σταρ της διανόησης, της τέχνης και της πολιτικής που προσείλκυαν μετέτρεψαν βαθμιαία τη γειτονιά σε ένα φυτώριο ανήσυχης πνευματικότητας.

Ηταν μια ελεύθερη γειτονιά, που κάποια στιγμή, δεν ξέρω πώς, οι αιτίες της ακμής της μετατράπηκαν στις αιτίες της παρακμής της. Οπως το πανεπιστήμιο έγινε (σε μεγάλο βαθμό) φυτώριο χασομέρηδων, έτσι και τα Εξάρχεια μετατράπηκαν σε κακέκτυπο της φήμης τους. Η δήθεν ελεύθερη διακίνηση των ιδεών μετέτρεψε τους τοίχους των πολυκατοικιών σε κουρελούδες γεμάτες σκισμένες αφίσες και γκραφίτι που αγωνίζονταν να επιβληθούν. Ιδίως μετά το 2008, τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τα έκτροπα που ακολούθησαν, η γειτονιά άρχισε να μετατρέπεται σε γκέτο μιας συγκρουσιακής αντίληψης δήθεν στο όνομα ιδεών.

Βίαια, η διαφωνία εξοβελίστηκε. Η περιοχή μετατράπηκε σε νησίδα ανομίας όπου «παιδιά» συγκρούονταν με τα ΜΑΤ κι όπου οι φωτιές και τα δακρυγόνα έγιναν καθημερινότητα, όπου ενοχλητικοί συγγραφείς, δημοσιογράφοι, πολιτικοί γιαουρτώνονταν ή και ξυλοφορτώνονταν κι όπου η μικροαστική ησυχία είναι πλέον φαντασίωση των γηγενών, όσων έχουν ιδιοκτησίες στην περιοχή και βλαστημάνε που δεν μπορούν να μετακινηθούν, αφήνοντάς την στις διάφορες ομάδες που τη νέμονται να τη χαίρονται. Τα Εξάρχεια μετατράπηκαν σε γκέτο – στο όνομα της προόδου. Και συνεχίζουν να είναι γκέτο, άσχημο, παρακμασμένο, απολίτικο, έτοιμο να βυθιστεί στη βία, μοναδικό τρόπο έκφρασης για πολλούς.

Τα χθεσινά γεγονότα, επέτειο του φόνου του Γρηγορόπουλου, επιβεβαιώνουν τη θλιβερή διαπίστωση. Η πόλη, ένα πληγωμένο κενό, ψάχνει δυνατότητες να ξαναγίνει βιώσιμη. Αλλά πού να τις βρει σε μια εποχή που γενικώς οι δυνατότητες στενεύουν;