Ο Σαρλό με μουσική Μπάμπη Παπαδόπουλου!

Είναι κάτι περισσότερο από άλλο ένα Φεστιβάλ. Είναι ένα γεγονός που αλλάζει τον ρυθμό της πόλης. Ισως όχι σε όλα τα κομμάτια που την απαρτίζουν – αλλά σίγουρα στο σημαντικότερο, το πιο ζωντανό. Ετσι, μαθητές κάθε ηλικίας, μικρά και μεγάλα παιδιά βρέθηκαν και πάλι στον Απόλλωνα, που γέμιζε ασφυκτικά σε κάθε προβολή, για να παρακολουθήσουν μια σειρά ταινιών που, πόσο παράδοξο, γυρίστηκαν γι’ αυτά και το πιθανότερο είναι πως δεν θα τις ξαναδούν. «Σε μια εποχή που υψώνονται σύνορα και το Αιγαίο έχει μετατραπεί σε μια θάλασσα θανάτου για παιδιά, η διοργάνωση έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία» ακούστηκε από τον Δημήτρη Σπύρου, καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ στην τελετή βράβευσης, προχθές στη Νομαρχία του Πύργου Ηλείας. Και στα λόγια του δεν άκουγες τον ευκαιριακό λόγο ενός «επισήμου» που αρπάζεται από την επικαιρότητα για να προκαλέσει εντυπώσεις. Είχε απόλυτο δίκιο.

Με ένα πλούσιο πρόγραμμα ταινιών που αφήνει «σημεία» σε ολόκληρο τον παγκόσμιο χάρτη, όλες τους ιδιαίτερες αισθητικά και αφηγηματικά, το 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Ολυμπίας προσέφερε απλόχερα (οι προβολές είναι δωρεάν) εικόνες και αφηγήσεις που, πολύ συχνά, απέφευγαν όλες εκείνες τις συμβάσεις των ανάλογων ταινιών ευρείας διανομής. Κινούμενα σκίτσα, άλλοτε ακατέργαστά και άλλοτε εξεζητημένα, περιπέτειες παιδιών σε περιοχές αφιλόξενες, μα και ταινίες κλασικές. Οπως για παράδειγμα η «Σκυλίσια ζωή» που ο Τσάρλι Τσάπλιν γύρισε το 1918 και προβλήθηκε εδώ με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής επένδυσης από τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, γνωστό τόσο από την κιθαριστική του συμμετοχή στις Τρύπες όσο και για την εξαιρετική του δουλειά στον κινηματογράφο («Το μικρό ψάρι», «Αγρύπνια»). Η αίθουσα ήταν γεμάτη, αν και επρόκειτο για την πρώτη προβολή της ημέρας – τα δε παιδιά γέλασαν, όπως φαντάζομαι θα γελούσαν και τότε. Σκέπτομαι πως μόνο το σινεμά του Τσάπλιν έχει κατορθώσει να επιβιώσει έναν ολόκληρο αιώνα τώρα: οι ταινίες του δεν θα παλιώσουν ποτέ.

Το βραβείο καλύτερης ταινίας πήγε στο «14 και άνω», μια τρυφερή και απολύτως καθηλωτική ιστορία νεανικής αγάπης, σκηνοθετημένη από τον Ρώσο Αντρέι Ζάιτσεφ που αξίζει να περάσει στο δικό μας κύκλωμα διανομής. Και μακάρι να τη συνοδεύσει το αρμενικό «Ομογάλακτος» του Βαχράν Εμκιταγιάν που έφυγε από το Φεστιβάλ με το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους. Μια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης με φόντο ένα χωριό ξεχασμένο από τον χρόνο. Εικόνες σκληρές, αλλά και κινηματογραφημένες με έναν καθαρό ρεαλισμό: οι μικροί θεατές έκλειναν πού και πού τα μάτια, αλλά καταλάβαιναν πως η ιστορία εδώ αφορούσε αυτά και μόνον αυτά – τι κατόρθωμα!  

INFO
Το Φεστιβάλ θα μεταφερθεί στην Αθήνα, στον κινηματογράφο Αλκυονίδα, από τις 10 μέχρι τις 16/12