Βαθύ καλοκαίρι

Το ‘χε πάρει απόφαση. Θα το έκλεινε το μαγαζί με τα χρώματα. Και με την πρώτη ευκαιρία θα αγόραζε ένα φτηνό εισιτήριο για το Λονδίνο. Κι από εκεί όπου τον έβγαζε. Μπράιτον, Μάντσεστερ ή Λίβερπουλ, δεν είχε σημασία. Θα έστελνε βιογραφικά παντού. Οικονομολόγος με μεταπτυχιακό στη διαχείριση οικονομικών μονάδων και οργανισμών, πρώην ιδιοκτήτης μικρής οικογενειακής επιχείρησης, αναζητά εργασία, όπου και όπως μπορεί να φανεί χρήσιμος. Μισθός συζητήσιμος, δεν είχε ψευδαισθήσεις. Το μόνο που μετάνιωνε ήταν τις ώρες που χαράμισε πάνω από τα έγγραφα του ΕΣΠΑ και τα σχέδια βελτιστοποίησης των παραγωγικών του δομών. Σκατά, κι είχε στα σχέδιά του να κάνει και επέκταση, πώς την είχε πατήσει έτσι! Εναν υπάλληλο είχε όλο κι όλο, που αργούσε το πρωί, κρατούσε το μεσημέρι όπως όπως το μαγαζί και του έτρωγε τον χρόνο και τις κάψουλες του καφέ. Με την αδερφή του δεν μιλούσε από προχθές, ήταν στα μαχαίρια. Του ‘χε κλείσει το τηλέφωνο στα μούτρα, γιατί τόλμησε να την ειρωνευτεί για το πολιτικό της «ένστικτο», τις διακοπές στη Σέριφο και τα είκοσι χιλιάρικα που ‘χε προλάβει κι είχε χώσει μέσα στην ντουλάπα, στις σακούλες με τα χειμωνιάτικα και τις ναφθαλίνες. Ευτυχώς, ο πατέρας τους ήταν στο χωριό στην Πελοπόννησο κι έτσι δεν τον είχε κάθε τόσο από κοντά να τον πρήζει για τη σύνταξη που μειώθηκε και το τι θα απογίνουν οι κόποι και οι εισφορές μιας ζωής.

Αν κάτι τον πείραζε ήταν που δεν είχε ήδη φύγει για την Αγγλία, που ακόμη ήλπιζε σε ένα θαύμα, παρότι δεν είχε κανένα καλό προαίσθημα. Ηταν σαν να του ‘χαν τρίψει με γυαλόχαρτο τις άκρες των δαχτύλων του. Κι είχαν λειανθεί όλες του οι άμυνες. Ολες οι αντιστάσεις του. Αρχές Ιουλίου και δεν ένιωθε καμιά ανάταση, μόνο ένα μούδιασμα στο αριστερό του πόδι, που το ‘χε επιδεινώσει η ορθοστασία στα ATM και η αισιοδοξία της αδερφής του για τις μέρες που ξημερώνουν. Κάτι στην ατμόσφαιρα έμοιαζε με παρένθεση. Σαν σουγιάς που σου δίνουν σε περίπτωση ανάγκης, μα δεν κόβει όταν έρθει η ώρα. Τον είχε πιάσει απογοήτευση. Πού θα πήγαινε, τι θα έκανε, πώς θα τα έβγαζε πέρα; Το μόνο που είχε να επιδείξει στο βιογραφικό του ήταν μια σειρά από λάθος εκτιμήσεις κι αγκυλώσεις, αποφάσεις κι αριθμούς που δεν βγήκαν όπως υπολόγισε, ελπίδες που διαψεύστηκαν άμα τη εμφανίσει στο excel, ξενύχτια και εργατοώρες που δεν ευοδώθηκαν. Ακόμη και το μότο του μαγαζιού του, «αν δεν σ’ αρέσει, άλλαξέ το!», ήταν ένα φιάσκο, άσε ο γάμος του που πήγαινε κατά διαόλου. Τρεις φορές είχαν αλλάξει το χρώμα στο σαλόνι για να πετύχουν εκείνο το συγκεκριμένο γκρι που είχε στο μυαλό της, ούτε μία δεν το πέτυχαν όπως ακριβώς το είχε φανταστεί. Φταίει η βάση τής είχε πει για αστείο και εκείνη το είχε πάρει στα σοβαρά, έναν μήνα του έκανε μούτρα, μιας και οι τρεις τοίχοι και ο τέταρτος μεσοτοιχία με τον αδερφό της στου Γκύζη ήταν το πατρικό της, το οποίο είχε περιέλθει στην κυριότητά τους τη μέρα του γάμου τους. Δεν της κρατούσε κακία για τον χωρισμό τους, δεν ταίριαξαν, δεν άντεξαν, δεν μπόρεσαν, στο κάτω κάτω δεν είχαν την τεχνογνωσία, ίσως γιατί είχαν και οι δυο τους το κακό συνήθειο να μη διαβάζουν τις οδηγίες χρήσεως στις συναρμολογήσεις. Στο σπίτι τους, η ντουλάπα του μπάνιου ήταν μια ιδέα λοξή, τα ράφια της βιβλιοθήκης ελαφρώς μετέωρα και από το κρεβάτι περίσσευαν τρεις βίδες και μια τάβλα. Ηταν το μυστικό τους, σχεδόν δεν πρόσεχαν την κλίση που έτειναν με τον καιρό να πάρουν τα έπιπλά τους, γιατί ποσώς τους ένοιαζε ή, πιο ορθά, η όποια απόκλιση δεν τους είχε απασχολήσει ακόμη.

Ωσπου, σ’ ένα φαγητό μεταξύ φίλων, γνωστών και συγγενών, το ‘φερε η κουβέντα στην οικονομική δυσπραγία κι απελπισία, στις μαύρες τρύπες και στα κόκκινα δάνεια, στις γκρίζες ζώνες της φορολογίας και της παραοικονομίας, και τότε ο κουμπάρος τους, που ‘ταν τύπος και υπογραμμός, εντόπισε μια τόση δα κακοτεχνία στο κόψιμο του σοβατεπί, και η γειτόνισσά τους που ‘ταν εικαστικός – κοινωνική λειτουργός τούς ρώτησε για το γκρι στην εσοχή του τοίχου, κι αν ήταν όντως στις προθέσεις τους μια τόσο, πώς να το θέσει, δυσοίωνη απόχρωση, κι όλες οι μικρές τους απροσεξίες κι αβλεψίες ύψωσαν μεμιάς ανάστημα κι έστησαν στο σαλόνι τους χορό. Ζούσαν ανάμεσα στα λάθη και στις παραλείψεις τους, που μέσα σε λίγες ώρες κόντεψαν να πάρουν διαστάσεις μυθικές.

Χώρισαν μέσα στον Αύγουστο με τα πρώτα μπάνια του λαού. Εκλεισε κακήν κακώς το μαγαζί και τα βιβλία του, κι αντί να πάρει το πρώτο αεροπλάνο για το Λονδίνο, όπως ήλπιζε κι είχε πάντα κατά νου, έφυγε να βρει τον πατέρα του, που κόντεψε να βάλει φωτιά ανήμερα της Παναγίας στο σπίτι του θείου του στους Μολάους. Αφησε τρία νοίκια απλήρωτα, δύο μισθούς φέσι και το εμπόρευμα αμανάτι στα ράφια και στις αποθήκες. Ας τα συμψήφιζαν, ας έβρισκαν τη λύση οι διώκτες του και οι πιστωτές του. Λίγο πριν βάλει βενζίνη στο Σπαθοβούνι, έστειλε μήνυμα στην αδερφή του που είχε λυσσάξει μετά από δυο μήνες σιωπής κι αδιαφορίας να τον παίρνει στο κινητό, γιατί χτύπησε ο συναγερμός της στο Γαλάτσι κι ήταν στη μέση του πουθενά με έξι μποφόρ στο φεριμπόουτ κι ανησυχούσε «για τον σ-κ-ό-ρ-ο» του είπε συλλαβιστά, «τον σκό-ρο» επανέλαβε με πνιχτή φωνή και ταραχή, κι εκείνος που κατάλαβε, γιατί χαζός δεν ήταν, ευθύς της απάντησε «μην ανησυχείς, θα κάνει τη δουλειά της η ναφθαλίνη», για να της γράψει λίγο αργότερα πριν μείνει από μπαταρία στη Νέα Εθνική Οδό Κορίνθου Τριπόλεως, «είμαι αισιόδοξος», κι άλλωστε δεν υπήρχε λόγος να μην είναι, αφού ήταν ακόμη βαθύ, πολύ βαθύ καλοκαίρι.

info

Το βιβλίο της Κάλλιας Παπαδάκη «Δενδρίτες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις