[Επιφυλλίδα] H ομορφιά της αναπηρίας

Ωρα προμεσημβρινή, καθημερινή, στη στάση Ακρόπολη του Μετρό, οι ελάχιστοι που το έχουν προσέξει, αν και άναυδοι, φαίνεται να συνεχίζουν να είναι βυθισμένοι στις σκέψεις τους σαν να μην συμβαίνει τίποτε το εξαιρετικό. Ενας νεαρός γύρω στα είκοσι δύο, ψηλός, με μακριά μαλλιά, μελαχρινός (ίδιος ο Λοράν Τερζιέφ για όσους θυμούνται τον πρωταγωνιστή των «Ζαβολιάρηδων»), με μια κίνηση χορευτική, αλλά προπαντός με τον αέρα μιας αισιόδοξης ορμής, ανεβαίνει τις σκάλες που θα τον φέρουν στο πλάι του Μουσείου της Ακρόπολης.

Αν δεν ήταν οι γλυκές, σχεδόν ζεστές μέρες της προπερασμένης βδομάδας και είχαμε χειμώνα, ακόμη και ήπιο, θα είχαμε στερηθεί όλοι μας μια επιπλέον ευλογία. Ο νεαρός του μετρό στην στάση Ακρόπολη – τι ωραίο σημείο για να θυμάσαι έναν άνθρωπο – φοράει ένα μακρυμάνικο διαφανές πουκάμισο, που ενώ αφήνει να φαίνεται το κάτω μέρος του αριστερού του χεριού, παρατηρείς το δεξί του χέρι να είναι κομμένο από τον αγκώνα και κάτω. Το υπόλοιπο μέρος του χεριού φαίνεται να αιωρείται μέσα στο μανίκι, αλλά ο νεαρός, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί η όλη του παρουσία και κίνηση, είναι αυτή μιας υπερτροφικής αρτιμέλειας.

Πότε πρόλαβε, παιδί σχεδόν, να βιώσει τον πόνο σε τόσο βάθος ώστε να τον μεταποιήσει σε προϋπόθεση μιας ζωής που ανοίγεται μπροστά του ζωηρή και πλήρης; Δεν μπορεί να ξέρει κανείς αν έχει διαβάσει τον Τάσο Λειβαδίτη, αλλά νιώθεις πως κι αν ακόμα δεν έχει ακούσει καν το όνομα του ποιητή τού «Νυχτερινού επισκέπτη», θα έχει ψιθυρίσει μέσα του, με μιαν άλλη ίσως μορφή, τους στίχους: «Κι αν φοβάμαι την νύχτα δεν είναι οι τύψεις ή τα φαντάσματα/αλλά αυτή η αποκαλυπτική ευωδιά των ρόδων που ερημώνει/τα προάστεια-/πρέπει να ‘σαι προικισμένος για τη δυστυχία…».

Τι θα γινόταν άραγε με τον Ομπάμα, τη Μέρκελ, τον Πούτιν ή τον Σόιμπλε το πρωινό της μέρας που κοντά στο Μουσείο της Ακρόπολης ένας ανάπηρος νέος, χωρίς να το έχει επιδιώξει ή να το υποψιάζεται, με τη συμπεριφορά του έδειχνε να τους κονιορτοποιεί περισσότερο ακόμη και από το αν συμμετείχε σε μια διαδήλωση εναντίον τους; Είναι άραγε μικρή ευεργεσία αν ένας νέος με κομμένο το δεξί του χέρι σε κάνει να σκέφτεσαι πόσο πολύτιμη είναι η ζωή ώστε να την παραχωρείς, έστω και αναφέροντας συνεχώς τα ονόματά τους, στον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη, τον Σαμαρά ή τη Γεννηματά, καθώς ό,τι και αν κάνουν ή υπόσχονται να κάνουν – έστω το πολύ καλό – μας περιλαμβάνει υποτίθεται μέσα όλους μας αλλά γενικόλογα και απρόσωπα.

Ενώ έχουν διαρρήξει όλοι τους τη σχέση τους με τον μικρόκοσμο – όσο μικρόκοσμος μπορεί να είναι ένας νέος με κομμένο χέρι -, που μας μαθαίνει όμως τα περισσότερα, αφού είναι ο μόνος που μπορεί να έχουμε σχέση μαζί του και, επομένως, να μας παρηγορεί άμεσα και έμπρακτα.