ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Οταν το 2010 οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να κάνουν δώρο στον Γιώργο Παπανδρέου την κατάργηση της βίζας για τους έλληνες ταξιδιώτες, η Ελλάδα ήταν η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα που κέρδιζε αυτό το καθεστώς. 
Πέντε χρόνια αργότερα, η χώρα μας κινδυνεύει με επιστροφή στη βίζα: η αμερικανική πλευρά έχει εντοπίσει πλήθος πλαστών ταυτοτήτων, μέσω των οποίων εκδόθηκαν πλαστά διαβατήρια με στόχο την είσοδο στις ΗΠΑ – και έχουν αποδείξει ότι δεν κάνουν εκπτώσεις σε θέματα ασφάλειας. 
Το επαπειλούμενο πισωγύρισμα έρχεται να προστεθεί στις εντεινόμενες πιέσεις από τους «σκληρούς» της Ευρωπαϊκής Ενωσης για αποκλεισμό της χώρας μας από τη Συνθήκη Σένγκεν – και επομένως από την ελεύθερη κυκλοφορία στην ήπειρό μας. 
Βεβαίως, η βάση για όλα τα παραπάνω είναι το Προσφυγικό – που σημαίνει το πέρασμα προς τη Δύση χιλιάδων ανθρώπων διαμέσου των ελληνικών συνόρων: η Ελλάδα έχασε πολύτιμο χρόνο με την πολιτική του τύπου «οι μετανάστες λιάζονται στην Ομόνοια» – και τώρα δεν έχει πόρους για να καλύψει τα τεράστια κενά στην ταυτοποίηση προσφύγων και μεταναστών. 
Ομως, η επαπειλούμενη υποβάθμιση της Ελλάδας στο πεδίο αυτό θα ήταν το χειρότερο συμπλήρωμα στην οικονομική ισοπέδωση των Μνημονίων, που ολοκληρώθηκε με τα capital contols του καλοκαιριού: είναι ένα σενάριο που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί.
Με την έννοια αυτή, το ταξίδι Τσίπρα στην Τουρκία αποκτά κομβικό ενδιαφέρον για τα ελληνικά συμφέροντα, καθώς η συνεννόηση με τους γείτονες για το Προσφυγικό θα είναι καθοριστικής σημασίας τόσο για τη διατήρηση της Ελλάδας στο πρόγραμμα κατάργησης θεωρήσεων των ΗΠΑ όσο και για την παραμονή στη Συνθήκη Σένγκεν: αλλιώς, θα γίνουμε μια χώρα σε καραντίνα άγνωστης διάρκειας.