[Εισαγωγικά] Γκάζι, φρένο, μουσική…

Τι θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ – δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας; Για κάποιον που παρακολουθεί χρόνια την πολιτική, η απάντηση είναι απλή. Αργά ή γρήγορα, το μόνο που θέλουν όλοι οι πρωθυπουργοί είναι να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές.

Το πολιτικό ατύχημα – ή, μάλλον, η ιστορική ανορθογραφία – στην περίπτωση του Τσίπρα είναι ότι αυτός έχει κερδίσει ήδη τις επόμενες εκλογές. Απλώς ήρθαν πολύ γρήγορα – στις 20 Σεπτεμβρίου. Και τώρα; Τώρα, καθώς εκλογές δεν μπορεί να ξαναγίνουν, ο Τσίπρας δεν φαίνεται να έχει κάποιες πολιτικές προτεραιότητες για την παιδεία ή την υγεία ή το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας – ούτε καν για το Προσφυγικό. Πόσω μάλλον κάποιο όραμα για την Ελλάδα. Το μόνο ορατό σχέδιο είναι η εγκαθίδρυση στην εξουσία. Αυτή φαίνεται να πάει να εδρασθεί στο τρίγωνο τρόικα – Βουλή – Εισαγγελία.

Τη σχέση με την τρόικα, που επικυρώθηκε στις 14 Αυγούστου, το Μαξίμου την οδηγεί σε λογική «γκάζι, φρένο, μουσική». Οπου γκάζι έχουμε όταν η κυβέρνηση υλοποιεί τα συμφωνηθέντα. Φρένο όταν εμφανίζεται να παζαρεύει σκληρά. Και μουσική όταν χρειάζεται ένας επικοινωνιακός αντιπερισπασμός, για να ξαναπατηθεί το γκάζι. Στη Βουλή, πάλι, η συμπολίτευση φαίνεται συμπαγής. Μάλιστα, τον ΣΥΡΙΖΑ περιμένουν να συνδράμουν, ως συνεπιβάτες – παρά το γκαζόφρενο – στο κυβερνητικό όχημα ο Λεβέντης, το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι. Ακόμη και ένα κομμάτι της ΝΔ, το μεϊμαρακικό στη βιτρίνα και τα τζάκια που το στηρίζουν από πίσω, είναι και αυτό στη λογική της στρατηγικής στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα που το ενδιαφέρουν. Οσο για την Εισαγγελία, αυτή δεν έχει λειτουργήσει ποτέ μέχρι τώρα εις βάρος της κυβέρνησης.

Η εξουσία ως απόλυτη ατζέντα είναι, βέβαια, στοιχείο της κομμουνιστικής πολιτικής κουλτούρας από εποχής Λένιν. Αυτό έχει να κάνει με τη λογική του μαρξιστικού μετασχηματισμού. Αλλά, εκατό χρόνια αργότερα έχει επίσης να κάνει και με την εκπαίδευση των κομμουνιστογενών πολιτικών σε κλειστά περιβάλλοντα, όπου κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε πρόσωπα και φράξιες. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ό,τι αφορά τον κορμό των στελεχών του – από τον οποίο έχει φυτρώσει και η ηγετική ομάδα του Μαξίμου – είναι κομμουνιστογενής σχηματισμός. Και η διαμόρφωση κρίσιμων πολιτικών νοοτροπιών – όπως και η προγύμναση σε παιχνίδια εξουσίας – προέκυψε τα χρόνια των μονοψήφιων ποσοστών.

Η κομμουνιστική αναφορά ταιριάζει. Παρά το ευρωπαϊκό βιράζ, ο Πρωθυπουργός δεν έχει συμφιλιωθεί μέσα του ούτε με την πολιτική ιδιωτικοποιήσεων – πέραν των ήδη δρομολογημένων κινήσεων σε Πειραιά, Ελληνικό και αεροδρόμια – ούτε με την έλλειψη κυβερνητικού ελέγχου στις τράπεζες και την αγορά. Εξού και η δυσθυμία για το πέρασμα των επιχειρηματικών κόκκινων δανείων σε ξένα funds ή η εμμονή στη δημιουργία ενός παράλληλου – εκτός ελέγχου ΕΚΤ – τραπεζικού συστήματος που να χορηγεί πιστώσεις.  

Εντέλει, η διαπίστωση επανέρχεται: κανένα κόμμα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης – ακόμη και το ΠΑΣΟΚ του ’80 – δεν επιχείρησε να εγκαθιδρύσει ένα προγεφύρωμα εξουσίας με τόση βιασύνη και τέτοια έλλειψη δισταγμών. Η προσωπικότητα – και η χαρισματική αυτοπεποίθηση – του Πρωθυπουργού ανακαλεί μια διάσημη φράση, όχι από την κομμουνιστική παράδοση αλλά από την ιταλική Χριστιανοδημοκρατία του μετα-Πολέμου. Την είπε ο Ντε Γκάσπερι για τον νεαρό Αντρεότι: «Είναι τόσο ικανός που είναι ικανός για όλα». Δεν έπεσε έξω – από κάθε πλευρά. Δεν υπάρχει κάποια εμβληματική φράση του Αλαβάνου για τον Αλέξη. Αν όμως στη μεταπολεμική Ιταλία η Δεξιά αναγεννήθηκε στα άδυτα του Βατικανού, στα καθ’ ημάς είναι αξιοσημείωτο το δέσιμο του κόκκινου Μαξίμου με την Αρχιεπισκοπή. Αμήν.