[Στίγμα] Σιωπή

Μια και το θέμα των ημερών είναι η τρομοκρατία και οι σχέσεις της με την πολιτική, αποφάσισα να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου επί του θέματος. Για τον λόγο αυτόν ανέσυρα από τη βιβλιοθήκη μου το (τρομερό από κάθε άποψη) βιβλίο του φερέλπιδος κατά το 1990 συγγραφέα (αργότερα, φευ, τον κέρδισε η πολιτική, οπότε μοιραία τον έχασαν τα ελληνικά γράμματα) Πάνου Καμμένου υπό τον πολλά υποσχόμενο τίτλο «Τρομοκρατία, Θεωρία και Πράξη».

Είναι το βιβλίο που αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πιστεύω ότι αρχηγός της 17 Νοέμβρη ήταν ο Αείμνηστος Ανδρέας και ιδεολογικός καθοδηγητής της ο Λαλιώτης.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα (όπου το βρείτε πάρτε το να το απολαύσετε) ως μια ψύχραιμη, μετριοπαθή και αναμφίβολα επιστημονική προσέγγιση στο θέμα «τρομοκρατία», διά χειρός ενός μετρ του γραπτού λόγου. Το επισημαίνω αυτό, διότι διάφοροι άκυροι τύποι διαδίδουν αθλιότητες του είδους ότι το βιβλίο δεν είναι διά χειρός Καμμένου, αλλά διά χειρός του θεωρητικού της χουντικής προπαγάνδας, και υπουργού Τύπου της χούντας, Γεωργίου Γεωργαλά με το όνομα, αν έχετε ακουστά…

Φυσικά τους καταδικάζω αυτούς τους ελεεινούς συκοφάντες με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, και τους παραδίδω σε δημόσια χλεύη.  

Επί τη ευκαιρία: το ροδομάγουλο αγόρι Πάνος γιατί σιωπά για το θέμα των σχέσεων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία; Δεν έχει να πει κάτι; Θα το καταπιεί ακόμη και αυτό, προκειμένου να παραμείνει κυβερνητικός εταίρος;

Παγωμάρα

Η πληροφορία είναι από έγκυρη πηγή και με έχει βυθίσει σε βαθιά απογοήτευση. Οι σχέσεις τους, λέει, περνούν κρίση. Τα πολλά σούρτα-φέρτα έχουν κοπεί. Τα τηλεφωνήματα έχουν αραιώσει, έως μηδενιστεί μπορώ να πω, και οι εποχές που ο πρόεδρος Πάνος περνούσε κάθε τόσο και για «ψύλλου πήδημα» που λένε, το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου πότε για μια «καλημέρα» στον φίλο Αλέξη και πότε για να δει τον «κολλητό» υπουργό Παππά στον πρώτο όροφο, έχουν παρέλθει. Ο άλλος, ο πρόεδρος Αλέξης δηλαδή, καταλαβαίνει πια ότι αν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τον Καμμένο. Και ψάχνεται. Γενικώς.

Ώς εδώ μπορώ να πω, τα υπόλοιπα με κάποια άλλη ευκαιρία. Εχω δεσμευθεί σχετικά…

Περί λαθών

Δεν έχουν τον Θεό τους, πάντως, εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου. Στη σπουδή τους να εκδώσουν ένα ακόμη non paper μην πάει και μείνει τίποτε αναπάντητο και πέσει κάτω, κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Παράδειγμα τελευταίο: προσπάθησαν να λοιδορήσουν τον Πανούση και τις νομικές του γνώσεις με αφορμή την αντίδρασή του στη μήνυση των δύο υπουργών στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, και τι έκαναν; Τον αποκαλούσαν συνεχώς «ο καθηγητής Εγκληματολογίας».

Αγόρια μου, ο Πρωθυπουργός είχε αναθέσει στην προηγούμενη κυβέρνησή του το νευραλγικό υπουργείο Προστασίας του Πολίτη στον καθηγητή της Εγκληματολογίας. Ανέθεσε δηλαδή αυτό το υπουργείο σε έναν αμαθή βλάκα; Φαντάσου τότε τι (εγκλήματα) έχει κάνει με τη σύνθεση της υπόλοιπης κυβέρνησης…

Περί συνέπειας

Ο υπουργός Τόσκας δεν έχω αποφανθεί ακόμη αν είναι ένα από τα «εγκλήματα» Τσίπρα – θα φανεί στην πορεία. Αν και ο πρόσφατος «διάλογος» που είχε με τον Βενιζέλο στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής απέδειξε (για πολλοστή φορά) ότι ο φανατισμός του καινούργιου στην πολιτική αποκτάει χαρακτηριστικά «γενιτσαρισμού» όταν ο «καινούργιος» δεν πατάει στα πόδια του, αλλά πιστεύει ότι δίνοντας καθημερινά εξετάσεις «νομιμοφροσύνης» στο σύστημα εξουσίας που τον επέλεξε, δημιουργεί εδραία βάση.

 Από την πλευρά μου θα συνεισφέρω στο πορτρέτο του υπουργού Τόσκα αναφέροντας ότι ακριβώς έναν μήνα πριν από την αντικατάσταση του συμπατριώτη μου Σταυρόπουλου από την Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ., στις 13 Οκτωβρίου παραχώρησε συνέντευξη Τύπου. Και τι δήλωσε ειδικά για τη συγκεκριμένη Διεύθυνση, ο μεγάλος; Οτι «κάνει εξαιρετική δουλειά», το οποίον, διότι, μπλα μπλα, μπλα.

Εναν μήνα μετά τον «έφαγε» τον Σταυρόπουλο. Παιδί μου, μιλάμε για συνέπεια…

Φίλος σκέτο

Δέχθηκα τηλεφώνημα του προέδρου Αντώνη (Σαμαρά) προχθές, επί του ιδίου θέματος. Πρωί πρωί. Μόλις με είχε διαβάσει (τη σελίδα καλέ…). Είχα να τον ακούσω μήνες. Μου τηλεφώνησε για να με διορθώσει.

– Ε, όχι και Μεσσήνιος ο Σταυρόπουλος (που έχει καταγραφεί ως ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της υπόθεσης Πανούση).

– Αλλά;

– Δικός σου πατριώτης είναι ο άνθρωπος. Από την Ηπειρο.

Αναφερόταν σε δημοσίευμά μου της Τετάρτης ότι ο Σταυρόπουλος είναι ένας ακόμη μεσσήνιος φίλος, δεδομένου ότι αποτελούσε προσωπική επιλογή Σαμαρά για τη συγκεκριμένη θέση.

ΟΚ πρόεδρε, αφαιρώ το «Μεσσήνιος» και διατηρώ το «φίλος» Σαμαρά για τον πατριώτη μου κ. Σταυρόπουλο, για τον οποίο επισημαίνω ότι έχουν περισσέψει αυτές τις ημέρες τα καλά λόγια…

(Εως και από την Οξφόρδη δέχθηκα mail για τον αστυνόμο Σταυρόπουλο, σε υπερθετικούς τόνους, αλλά δεν θα αποκαλύψω τον αποστολέα…)

Ασταθής τροχιά

Οπως έχω κατ’ επανάληψιν αποφανθεί με τη βαθιά εμπειρία δεκαετιών ενασχόλησης με τα κοινά, που μου βαραίνει τους ώμους, αυτή η χώρα δεν έχει σωτηρία! Με καμία δύναμη. Οχι ο Τσίπρας που είναι τώρα Πρωθυπουργός, αλλά όλοι μαζί οι προηγούμενοι και αυτός μαζί να αναλάβουν να τη διοικήσουν, δεν σώ-ζε-ται! Τελεία και παύλα.

Παράδειγμα (εγώ πάντα μιλώ με παραδείγματα, ως γνωστόν): αύριο Κυριακή, που ο μήνας έχει 15 Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 2015, απεργούν όλα τα μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό, τραμ, προαστιακός), διότι λέει στις 11 το πρωί οι εργαζόμενοι έχουν γενική συνέλευση! Να το εξηγήσω. Εχουν γενική συνέλευση στις 11 το πρωί, και κλείνουν τα μέσα μεταφοράς για… 24 ώρες!

Αν δεν πρόκειται για κόλπο να τρελάνουν την τρόικα – κάτι που ενδεχομένως θα μπορούσε κανείς να εκτιμήσει και ως θετικό… – είμαι βέβαιος ότι προσπαθούν να μας τρελάνουν όλους. Ειδικά με το έμμεσο αίτημα να αλλάξει η διοίκηση της εταιρείας, για να… εναρμονισθεί προφανώς με την πολιτική αλλαγή ΣΥΡΙΖΑ!

Κόκκινη προβιά
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να χρεώσει στην επάρατη διαπλοκή και την υπόθεση Πανούση δεν αποδεικνύει μόνο ότι το Μέγαρο Μαξίμου και ειδικά ο Πρωθυπουργός είναι σε διαρκή κατάσταση αδυναμίας να εκτιμήσουν σωστά την πραγματικότητα. Φανερώνει επιπλέον μια προσπάθεια να αποτελέσει η λεγόμενη διαπλοκή τον σάκο του μποξ πάνω στον οποίο ασκείται η κυβέρνηση κάθε φορά που έχει μπροστά της ένα πραγματικό πρόβλημα.{ARX}
Ποιο είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρόβλημα; Οτι είχε στενές ή λιγότερο στενές – αδιάφορο – επαφές με κρατουμένους  των φυλακών πριν από την κατάρτιση και ψήφιση του νομοσχεδίου Παρασκευόπουλου. Ποιος αντιδρούσε στην ψήφιση των διατάξεων με τις οποίες ουσιαστικά απελευθερώνονταν κρατούμενοι για τρομοκρατία αλλά και βαριές περιπτώσεις ποινικών; Πλην πολλών άλλων, όπως οι Αμερικανοί, η αξιωματική αντιπολίτευση, τα θύματα της τρομοκρατίας, και ο Πανούσης ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Γιατί αντιδρούσε; Γιατί είχε σε καθημερινή βάση τις διαμαρτυρίες των αστυνομικών που του έλεγαν «εμείς ματώνουμε για να τους πιάσουμε και εσείς τους αφήνετε ελεύθερους» – υπήρχε δηλαδή σοβαρός κίνδυνος να διαλυθεί η Αστυνομία. 
Πού παίζει η διαπλοκή σε όλο αυτό; Εκείνη είναι που παρακολουθούσε τα τηλέφωνα των τρομοκρατών και των βαρυποινιτών ώστε να πέσει πάνω σε κομματικά και κοινοβουλευτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Οχι βέβαια. Ο κοριός της ΕΥΠ κατέγραψε αυτές τις συνομιλίες.
Και τι έκανε η κυβέρνηση αντί να δηλώσει καθαρά ότι διακόπτει αυτές τις επαφές και συνακόλουθα και τις σχέσεις μαζί τους; Στράφηκε κατά της… διαπλοκής, η οποία αναπαρήγαγε τις ανατριχιαστικές δηλώσεις Πανούση που αποκαλύπτουν ένα σκοτεινό παρακράτος το οποίο στήνεται καθημερινά από το Μέγαρο Μαξίμου και απεργάζεται εξωκοινοβουλευτικές και εξωθεσμικές λύσεις στα προβλήματα της χώρας.
Με δυο λόγια, έχουμε μια συνειδητή και συνάμα οργανωμένη προσπάθεια να γυρίσει η δημοκρατία δεκαετίες πίσω. Το ότι χρησιμοποιείται η διαπλοκή ως η «κόκκινη προβιά» που κρύβει τις μύχιες σκέψεις τους δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια παραδοχή της ένδειας πολιτικής ακόμη και σε αυτό το θέμα. Γιατί η συνεχής χρέωση της διαπλοκής για καθετί που συμβαίνει στη χώρα κατάντησε πια ένα κρύο ανέκδοτο. Και ως τέτοιο δεν πουλάει καθόλου πια…