[Κραυγές και ψίθυροι] Σινιέ

Ο τίτλος ήταν λέξη – φετίχ στα βάθη της δεκαετίας του 1980. Τότε που Ελληνες και Ελληνίδες ανακάλυπταν τη ζωή μετά το Μινιόν και τους Αφούς Τσιτσόπουλους και παραδίνονταν στην τρυφηλή γοητεία επώνυμων ρούχων και αξεσουάρ. Πλην βεβαίως των αριστερών που χλεύαζαν τα «σινιέ κορίτσια» προβάλλοντας ως αντίπαλον δέος τα «ταγάρια» και τις «αξύριστες μασχάλες». Μόνο κάτι ρηγίτισσες θυμάμαι να μπαίνουν κρυφά στην Καλογήρου. Τις κνίτισσες τις τράβαγε το κόμμα από το μανίκι στα ταγαράδικα της Πανδρόσου. Εκτοτε το σινιέ γήτεψε διάφορες τάξεις και παρατάξεις. Για να αποθεωθεί στα χρόνια των Ολυμπιακών από την καλπάζουσα τότε ελαφρά ταξιαρχία της νεοπλουτοκρατικής φούσκας. Μέχρι που και αυτή το αποποιήθηκε μετά βδελυγμίας λόγω κρίσης.

Και ύστερα ήρθε η αριστερή κυβέρνηση! Με την προτεσταντική δαιμονοποίηση του σινιέ που εξανεμίσθηκε γρηγορότερα και από τις υποσχέσεις για 13ο μισθό. Τις απομάκρυνε άλλωστε και ο κουρνιαχτός που σήκωσαν τα Louboutin της κυρίας Τζάκρη. Η κρυφή γοητεία της μπουρζουάδικης ετικέτας κρέμασε τα ταγάρια στον τοίχο της Ιστορίας. Και οι ηγέτες της «πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς» απέδειξαν ότι το σινιέ είναι σαν το σεξ. Οσο πιο μεγάλος το ανακαλύπτεις τόσο περισσότερο πέφτεις με τα μούτρα. Ωστόσο ο λαϊκισμός είναι λαϊκισμός απ’ όπου κι αν προέρχεται. Γι’ αυτό περισσότερο μου κακοφαίνεται η κατασκοπική μυστικότητα με την οποία, όπως λένε οι φήμες, κυρία της εξουσίας αγόρασε αθλητικά παπούτσια ακριβής μάρκας παρά το ότι έδωσε 250 ευρώ για ένα ζευγάρι. Σιγά μη σπάσει το αριστερό πρόσημο. Κι ας μην είναι, ακόμη, Armani Home.