Το κεφάλαιο εγκαταλείπει τον Σαρκοζί

Χάρη στον νέο τους ηγέτη, οι Ρεπουμπλικανοί βρίσκονται σε πλήρη άνθηση, στη βάση επικρατεί ενθουσιασμός, η συσπείρωση είναι γεγονός, γενναιόδωροι μαικήνες της πολιτικής σπρώχνονται προκειμένου να συνδράμουν: αυτή την εικόνα προσπαθούν να προβάλουν από κάθε δυνατό βήμα ο εν λόγω ηγέτης και οι πιστοί του «στρατιώτες». Ο Νικολά Σαρκοζί θέλει με τον τρόπο αυτό να κατοχυρωθεί ως ο «φυσικός» υποψήφιος της Δεξιάς για το Ελιζέ στα μάτια των ψηφοφόρων που θα συμμετάσχουν στις εσωκομματικές εκλογές τον Νοέμβριο του 2016, καλούμενοι να επιλέξουν ανάμεσα στον ίδιο, τον Αλέν Ζιπέ, τον Φρανσουά Φιγιόν και τον Μπρινό λε Μερ. Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σύμφωνα με τη «Λιμπερασιόν», ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας δεν πείθει ούτε καν το κομμάτι εκείνο της γαλλικής κοινωνίας που είχε ενθουσιάσει το 2007: τις μεγάλες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις.

«Οι επιχειρηματίες εκτιμούν πως ο νυν ένοικος του Ελιζέ έχει ένα μεγάλο αβαντάζ επί του προκατόχου του» συνόψισε πηγή του χώρου: «Δεν τους προσβάλλει και τους αντιμετωπίζει με σοβαρότητα. Ταυτόχρονα, βέβαια, θεωρούν πως δεν μπορούν να του έχουν εμπιστοσύνη. Αλλά ούτε στον Σαρκοζί έχουν εμπιστοσύνη». Από τον ενθουσιασμό που είχε εμπνεύσει το 2007 ο υποψήφιος του «να εργαζόμαστε περισσότερο ώστε να κερδίζουμε περισσότερα», δεν έχει απομείνει ίχνος. «Αλλωστε η αύξηση της φορολογίας κεφαλαίου και η ευθυγράμμισή της με τη φορολόγηση της εργασίας δεν εφευρέθηκαν από την Αριστερά!» επισημαίνει ένας insider. «Ούτε ο εκτροχιασμός των δημόσιων οικονομικών» προσθέτει με νόημα η «Λιμπερασιόν».

Οι γάλλοι επιχειρηματίες ουδέποτε ξεπέρασαν την απογοήτευση που τους επεφύλαξε ο Σαρκοζί. Δυο – τρία περιστατικά, μάλιστα, την ενίσχυσαν. Πρώτο παράδειγμα: αρχές της χρονιάς, ο Σαρκοζί είχε προσκληθεί σε δείπνο από τη Γαλλική Ενωση Ιδιωτικών Επιχειρήσεων. «Μας έβαλε τις φωνές, μας κατηγόρησε πως δεν τον στηρίξαμε αρκετά το 2012» θυμάται ένας από τους παρισταμένους. «Δεν άκουγε κανέναν και δεν παρουσίασε καμία σοβαρή οικονομική πρόταση». Δεύτερο παράδειγμα: τον Μάρτιο, ο Σαρκοζί προσκλήθηκε σε γεύμα από τη Medef, την ένωση γάλλων εργοδοτών. «Με φρίκη» συνειδητοποίησαν «πόσο λίγο είχε αλλάξει», «θυμήθηκαν πώς ήταν ο Σαρκοζί ως πρόεδρος, ένας τύπος ασταθής, ευέξαπτος, που τους εξευτέλιζε κατά τις επίσημες επισκέψεις και ήθελε να τους μάθει τη δουλειά τους».

Αναζητώντας μια εναλλακτική οι γάλλοι επιχειρηματίες στράφηκαν αρχικά στον Φρανσουά Φιγιόν, τον πρώην πρωθυπουργό του Σαρκοζί – έχει ταχθεί άλλωστε, ήδη από τα τέλη του 2013, υπέρ ενός ισχυρού σοκ φιλελευθερισμού ώστε να «απελευθερωθεί η χώρα από την εξάρτησή της από τις δημόσιες δαπάνες». Αλλά ο Φιγιόν έχει βαλτώσει δημοσκοπικά, «έχει εξαφανιστεί από τα ραντάρ». Κάποιοι επιχειρηματίες λοιπόν κλίνουν προς τον Αλέν Ζιπέ, τον πρώην πρωθυπουργό που θεωρείται (αντίθετα από τον Σαρκοζί, που δεν δίσταζε ποτέ να παρεισφρέει στα εδάφη της Ακροδεξιάς) ικανός να προσελκύσει και τους ψηφοφόρους του Κέντρου. Από την άλλη, παραπονιέται ένα μεγαλοστέλεχος, «ο Ζιπέ ενσαρκώνει περισσότερο τη σύνεση του Κέντρου παρά την τόλμη που χρειάζεται η Γαλλία. Δεν θα θέλαμε έναν δεύτερο Σιράκ». Οπότε; Οι περισσότεροι γάλλοι μεγαλοεπιχειρηματίες φροντίζουν απλώς να μην αναμειγνύονται πολύ σε μια μάχη από την οποία, πιστεύουν, μπορεί να βγουν «μόνο χαμένοι».

Επίθεση φιλίας
Τέλη Σεπτεμβρίου, ο Σαρκοζί εξαπέλυσε επίθεση φιλίας στους μεγαλοεπιχειρηματίες παραχωρώντας συνέντευξη στη «Les Echos», όπου τάχθηκε υπέρ της χαλάρωσης του 35ώρου, της κατάργησης του φόρου κεφαλαίου και της μεταρρύθμισης του εργασιακού κώδικα.